The good Liar

Η υποκριτική είναι η τέχνη του ηθοποιού. Μπορεί να είναι όμως και μια καθημερινότητα πολλών ανθρώπων. Ιδίως από όσους την εξασκούν συχνά και την έχουν κάνει δεύτερη φύση τους. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας επιδιώκει να εξαπατήσει και το καταφέρνει σχεδόν πάντα. Όταν όμως έχεις κάποιο ύποπτο παρελθόν είναι πολύ πιθανόν κάποια ίχνη να μην έχουν σβήσει. Κάποιος να τα εντοπίσει και να τα ακολουθήσει φθάνοντας σε κάποιες αποκαλυπτικές αλήθειες. Η εξαπάτηση αρχίζει να γίνεται αντιληπτή κι ο ίδιος χωρίς να το αντιληφθεί να πέσει θύμα. Ένα ταλέντο στην εξαπάτηση, για να αναδειχθεί χρειάζεται τα θύματά του. Μέχρι να βρει κι εκείνος τον δάσκαλό του. Γιατί όμως η ύποπτη & περίεργη προσωπικότητα του πρωταγωνιστή αρχίζει να διαγράφεται από νωρίς; Ένα κινηματογραφικό κοινωνικό ιστορικό θρίλερ που ανατρέπει κάθε αυτοπεποίθηση και προσδοκία από εκείνους που νομίζουν πως τα έχουν όλα υπό τον έλεγχό τους.
Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Νίκολας Σερλ “The Good Liar”

Δύο υπέροχοι πρωταγωνιστές, η Eλεν Μιρεν με τον Σερ Ιαν Μακ Κελεν, δυο υπέροχοι ηθοποιοί με θεατρική παιδεία

«Στην Ακτή»

Μπορεί να έχεις την ευτυχία πολύ κοντά σου, σε απόσταση αναπνοής, και να τη χάσεις;
Ναί μπορεί!
Λάθος εντυπώσεις, λάθος χειρισμοί, εγωισμοί, στερεότυπα, κοινωνικές αποδοχές και οτιδήποτε άλλο παράταιρο θα δημιουργήσουν μια …ομίχλη και θα "χάσεις" το δρόμο σου & το μυαλό σου, τον προσανατολισμό σου.
Εναν μακρύ δρόμο που διανύθηκε σιγά σιγά και με τους δυο, που τους έφερε τόσο κοντά…. για να τους χωρίσει, όταν όλα έδειχναν τόσο όμορφα!΄
Αρχές δεκαετίας του 1960 ….. όταν όλα ήταν κάπως πιο ρομαντικά, συνεσταλμένα
“Μια εύθυμη, όμορφη και τρομερά έξυπνη γυναίκα, η Φλόρενς”
“Πίστευε ότι ήταν αυθεντικός, διαφορετικός απ’ όλους όσους είχε γνωρίσει…”
Ο Έντουαρντ είχε πάρει πτυχίο από το Γιουνιβέρσιτι Κόλετζ του Λονδίνου.
“Πώς ήταν δυνατό να μην ερωτευτεί κάποια τόσο παράξενα κι εγκάρδια ιδιαίτερη….”
“Κι εκείνη τον αγαπούσε με τόση ένταση , με τόση βασανιστική σωματική επιφυλακτικότητα…”
Το πάθος της Φλόρενς η μουσική. Το παίξιμο της ήταν ευέλικτο και ακριβές….
Του Έντουαρντ ποτέ δεν του άρεσε η κλασική μουσική και τώρα μάθαινε την κεφάτη αργκό της-λεγκάτο, πιτσικάτο, κον μπρίο…
Εγκλωβισμένοι όμως μέσα σε προσωπικές αγωνίες και η νύχτα του μέλιτος θα γίνει χίλια κομμάτια, όπως τα πολυάριθμα μικρά και μεγάλα πετραδάκια της ακτής που ανακατεύει επίμονα το κύμα της θάλασσας....

[Στην Ακτή] του Ιαν Μακ Γιούαν, σε κινηματογραφική μεταφορά!

Μετά το χωρισμό... Jusqu’à la Garde

Ένα διαζύγιο σε εξέλιξη... Μια δικαστής που προσπαθεί/αδυνατεί να καταλάβει και τις δύο πλευρές για την επιμέλεια των παιδιών. Δύο δικηγορίνες που παλεύουν να κερδίσουν η κάθε μία για λογαριασμό του/της πελάτη/σας. Δύο παιδιά που θέλουν την ηρεμία τους. Μια σύζυγος, Lea Drucker εύθραυστη και γενναία που θέλει να τους το εξασφαλίσει. Ένας, πρώην σύζυγος Denis Menochet που απαιτεί πολλά από όλους. Η κατάσταση οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στα άκρα. Η πορεία όχι μόνο δύσκολη αλλά και τρομακτική μοιάζει χωρίς επιστροφή. . .Ανεξέλεγκτη. Όλες οι κινήσεις, η συμπεριφορά ενός πρώην συζύγου, που κατάφερε να κερδίσει την άδεια της δικαστικού λειτουργού για τα παιδιά, οδηγούν στην απώλεια κάθε ουσιαστικού κέρδους. Άλλος ένας αποτυχημένος οικογενειακός δεσμός που σπάει σε πολλά κομμάτια όπως ένας σπασμένος καθρέπτης με τα σπασμένα του κομμάτια να ματώνουν κάθε προσπάθεια έστω και προσωρινής συνδιαλλαγής, ελάχιστης συμβίωσης και κατανόησης. Πόσο μάλλον αστείο θα ακουγόταν να τολμήσει κανείς να διανοηθεί και την ενσυναίσθηση. Ό φόβος πλανιέται στον αέρα, ο υπερέλεγχος που επιδιώκει να έχει, ο άγαρμπος γενικά τρόπος του πατέρα και πρώην συζύγου, όχι μόνο απομακρύνει από κοντά του κάθε μέλος της οικογένειας αλλά σε κάνει να σκεφθείς πόσο εύκολα η λάθος χειριστική, κτητική και υπερεγωιστική συμπεριφορά, οδηγεί σε αδιέξοδα που καταλήγουν σε ακραίες φοβικές και τρομακτικές καταστάσεις. Η σκηνοθεσία/η ταινία του Xavier Legrand άψογη, με απόλυτη κινηματογραφική ακρίβεια με την κάμερα να εστιάζει, να δημιουργεί και να αποδίδει πειστικά την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα και το κλίμα τα συναισθήματα, την οικογενειακή βία εν τέλει,  έτσι όπως διαγράφεται και αναδεικνύεται στα/και από τα πρόσωπά τους, στις / και από τις κινήσεις τους!!!

"Una'

Πόσο περίπλοκα γίνονται ή είναι τα συναισθήματα, οι επιθυμίες, οι αντιδράσεις στους ανθρώπους. Η ανάγκη για επαφή που είναι έμφυτη δεν λαμβάνει υπόψη τους συνήθεις περιορισμούς για να εκδηλωθεί, να κάνει αισθητή την παρουσία της και να δρέψει τους καρπούς της. Η Ούνα (Ρούνι Μάρα) ένα κορίτσι γύρω στα 13 δείχνει μια συμπάθεια κι ένα ενδιαφέρον για τον πολύ μεγαλύτερό της γύρω στα 40, Ρέι (Μπεν Μέντελσον). Eκείνος ανταποκρίνεται, ή το αντίστροφο; δεν έχει τόσο σημασία, όσο η ερωτική έλξη/ένωση που έρχεται αυθόρμητα μεταξύ τους.

Από το θεατρικό έργο του Ντέιβιντ Χάροουερ, «Blackbird», που μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη με την συναισθηματική και ψυχολογική ένταση των πρωταγωνιστών, που συναντιούνται έπειτα από 15 χρόνια με πρωτοβουλία της Ούνα, ενώ ο Ρέι έχοντας καταδικαστεί για αποπλάνηση και έπειτα από την αποφυλάκισή του, με νέο όνομα ξεκίνησε μια καινούργια ζωή. Η συνάντηση που θα ακολουθήσει δημιουργεί κάποια κλιμάκωση, κάποια εξιλέωση και θα δώσει απαντήσεις/διευκρινήσεις σε αρκετά κρίσιμα σημεία/στιγμές του παρελθόντος, που θα μπορούσαν να είχαν διαμορφώσει διαφορετικά το μέλλον τους. Ψυχολογικό, δραματικό, ερωτικό, θρίλερ. Ένα δύσκολο θέμα που εύκολα μπορεί να παρεξηγηθεί/κατηγορηθεί/ηθικοποιηθεί, αλλά η σταδιακή εξέλιξή του αναδεικνύει πολλά ενδιαφέροντα σημεία της ψυχής που ίσως περιμένουν πάντοτε την κατάλληλη στιγμή για να εκδηλωθούν, αν φυσικά δεν καταπιεσθούν λόγω κοινωνικών συμβάσεων. Η ζωή όμως προχωράει με τους αντισυμβατικούς...

"Κάτω από το Ηφαίστειο"

Αν και νωρίς εκείνο το βράδυ του Σαββάτου, το κανάλι της Βουλής προβάλει την ενδιαφέρουσα και σπαραχτική ταινία του Τζον Χιούστον, "Κάτω από το Ηφαίστειο". Μπορεί να είχαμε την απονομή των όσκαρ, ωστόσο και οι κλασικές ταινίες, έχουν σταθερή και διαχρονική αξία, ιδίως οι μεταφορές βιβλίων στη μεγάλη οθόνη, όπως το  "Under the Volcano" του Malcom Lowry, που αφηγείται την ιστορία και την πορεία της πτώσης του Βρετανού αλκοολικού προξένου Τζέφρυ Φέρμιν, την Ημέρα των Νεκρών στο Μεξικό, λίγο πριν από το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, που είχα διαβάσει, αλλά δεν είχα δει μέχρι τώρα την κινηματογραφική του μεταφορά. Ο ίδιος ο συγγραφέας; το χαρακτήρισε «Μια μεθυσμένη Θεία Κωμωδία» Σ' ένα μικρό απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου, ο Φ. Δρακονταειδής γράφει: "Υπάρχουν στην ευρωπαϊκή κι αμερικανική λογοτεχνία πολυάριθμοι "καταραμένοι" συγγραφείς, περισσότεροι ίσως τα τελευταία πενήντα χρόνια απ' ότι στο παρελθόν. Περισσότεροι σε περιόδους τριγμών και κρίσης παρά σε χρυσές εποχές σταθερότητας. Πολλοί από αυτούς περνούν απαρατήρητοι και τους ανακαλύπτουμε μετά το θάνατό τους, άλλοι γίνονται μόδα που έρχεται, μας καλύπτει και παρέρχεται. Μένουν στο τέλος κάποιοι άλλοι, που για ορισμένους θεωρούνται πρόδρομοι κινημάτων (Τζακ Κέρουακ), οι πιο σπουδαίοι των σπουδαίων. Και σε μιαν άκρη βρίσκονται ελάχιστοι που πέρασαν μόνοι κι είναι αντικείμενο έρευνας, ώστε ν' αποφασιστεί επιτέλους ποια θέση θα πάρουν στη διαρκώς γραφόμενη κι αέναα αναπροσαρμοζόμενη ιστορία των λογοτεχνικών ρευμάτων. Αυτοί συνήθως έχουν θαυμαστές φανατικούς και λίγους. Τέτοια είναι η περίπτωση του Μάλκομ Λόουρυ. Ας προσδιορίσουμε όμως τι εννοούμε, χαρακτηρίζοντας διάφορους συγγραφείς "καταραμένους". Είναι εκείνοι που στρέφονται προς τον εαυτό τους, όχι για να ναρκισευτούν, αλλά για να βρουν, με ηδονή συχνά, τα τρωτά τους, που μοιάζουν να είναι τρωτά της ανθρωπότητας..."

Μπορεί γεωγραφικά να ταιριάζει ο τίτλος, : (...οι κλιμακωτές πλαγιές της Σιέρα Μάδρε Οριεντάλ, τα δυο ηφαίστεια, το Ποποκατεπέτλ και το Ιξτασιουάτλ υψώνονταν ολοκάθαρα και μεγαλόπρεπα στο ηλιοβασίλεμα...), θα πρόσθετα όμως: κάτω από το ηφαίστειο ...μιας/της σχέσης, ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, τον Πρόξενο, Τζόφρεϋ και την  Υβόν. Δυο άνθρωποι που ενώθηκαν, χώρισαν και προσπάθησαν να ξαναβρεθούν, κάτω από τις δύσκολες συνθήκες όπως της ...ενδοτικότητας της Υβόν στον ετεροθαλή αδελφό του Τζόφρεϋ και της κατάρρευσης/εξάρτησης από το αλκοόλ του Πρόξενου, αναδεικνύοντας όμως το μέγεθος της αγάπης αλλά και της ...κτητικότητας που επιβάλλει μερικές φορές έντονα και μάλλον ανεξέλεγκτα η ανθρώπινη φύση, τουλάχιστον από την αρσενική πλευρά, αδυνατώντας να ελέγξει τα συναισθήματά του απέναντι στον  Χιού, για την προδοσία του με την σύζυγό του Υβόν.
Κάνοντας έτσι την κατάσταση ακόμη πιο δύσκολη, μη μπορώντας να ξεπεράσει την εξάρτηση από το αλκοόλ, εδώ μάλιστα έχουμε το “μεσκάλ” αλλά και την ταυτόχρονη έλξη / απώθηση που νιώθει για την Υβόν, [...τώρα πια ξέρω καλά, και γελάω γράφοντάς το αυτό, αν σ' αγαπώ ή όχι... Μερικές φορές με πιάνει ένα αλλόκοτο συναίσθημα, μια απελπισμένη παράξενη ζήλια που όταν βαραίνει με το πιοτό, γίνεται επιθυμία να καταστρέψω τον εαυτό μου με την ίδια μου τη φαντασία-για να μη με καταβροχθίσουν-τα φαντάσματα...] παρά την ειλικρινή συγγνώμη της, ο Τζόφρεϋ βρίσκεται σε διαρκή ίλιγγο και ζάλη. Μετά τον χωρισμό τους, η Υβόν επιστρέφει κοντά του προσπαθώντας να τον προσεγγίσει, να τον βοηθήσει να ξαναβρεί τον εαυτό του, να περιορίσει το αλκοόλ και να τον πάρει μαζί της σε ένα ήσυχο και γαλήνιο μέρος. Ξανά μαζί οι δυο τους, όπως και πριν. Αν και του είχε ταχυδρομήσει τα γράμματά της, δεν τα είχε διαβάσει ο Τζόφρεϋ που κι ο ίδιος όμως είχε γράψει τις δικές του σπαραχτικές επιστολές προς εκείνη:
“Από τον Δεκέμβρη του 1937 που έφυγες εσύ, κι είναι τώρα, όπως μαθαίνω, άνοιξη του 1938, πάλεψα απεγνωσμένα ενάντια στην αγάπη μου για σένα. Δεν τολμούσα να της παραδοθώ. Κρατήθηκα από κάθε ρίζα και κλαδί που θα με βοηθούσε να διαβώ μόνος μου αυτή την άβυσσο της ζωής μου, μα δεν μπορώ πια να ξεγελώ τον εαυτό μου. Για να επιζήσω χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Αλλιώς γρήγορα ή αργά θα χαθώ. Α, αν μου είχες αφήσει τουλάχιστον κάτι στη θύμηση να σε μισήσω τελειωτικά, τόσο που καμιά καλή σκέψη για σένα να μη με αγγίζει σ’ αυτό το φοβερό τόπο που σέρνομαι![......] Κι ακόμα, αν μου είχες γράψει ΑΜΕΣΩΣ, ίσως να ήταν διαφορετικά-να μου έστελνες έστω και μια κάρτα, κάτι βγαλμένο απ΄την κοινή αγωνία του χωρισμού μας, κάτι που να απευθύνεται μόνο σε ΜΑΣ και παρ΄ όλα όσα είχαν γίνει, να βάζει τέλος σ΄αυτόν τον παραλογισμό αμέσως-με κάποιον τρόπο, όποιο και να 'τανε-και να λέει πως αγαπιόμαστε, κάτι, ένα τηλεγράφημα, τι απλό! Περίμενες όμως πάρα πολύ-ή έτσι φαίνεται τώρα, ως μετά τα Χριστούγεννα[.....]κι ύστερα αυτό που έστειλες δεν μπορούσα να το διαβάσω. Όχι: δε βρέθηκα ούτε μια φορά λεύτερος από την αγωνία ή αρκετά ξεμέθυστος έτσι για να καταλάβω κάτι παραπάνω από το γενικό ύφος αυτών των γραμμάτων. 

Μπορούσα όμως, μπορώ να τα αγγίξω. Νομίζω πως έχω πάντα μερικά πάνω μου. Να τα διαβάσω όμως, δεν το αντέχω, έχει περάσει πολύς καιρός. Δε θα προσπαθήσω τώρα. Δεν μπορώ να τα διαβάσω. Μου ραγίζουν την καρδιά. Έτσι κι αλλιώς ήρθαν πολύ αργά. Και τώρα, φαντάζομαι, δε θα υπάρξουν άλλα.[...]"   και η εξέλιξη της ιστορίας που διαδραματίζεται σε μία ημέρα, [όπως "ο Οδυσσέας" του Τζέιμς Τζόις] την γιορτή της ημέρας των νεκρών, στο Μεξικό θα επιβεβαιώσει τουλάχιστον για τον συμπαθή πρόξενο πως: "no se puede vivir sin amar"

Συγκλονιστικός ο Άλπερτ Φίνει, στην ερμηνεία του ρόλου του αλκοολικού πρόξενου, με την Ζακλίν Μπισέ στο ρόλο της Υβον.

Προσπάθησαν κι άλλοι, πριν τον Τζ. Χιούστον, να το μεταφέρουν στον κινηματογράφο  αλλά δεν τα κατάφεραν. Ίσως όμως ο ίδιος που είχε κι εκείνος εμπειρία με το αλκοόλ να του ήταν πιο οικείο!

RETOUR CHEZ MA MERE !

Άλλη μια όμορφη & ρεαλιστική γαλλική ταινία, από εκείνες που ξέρει να επιλέγει η ΕΡΤ, σε πρώτη τηλεοπτική προβολή, "Retour chez ma mere" (Μαμά γύρισα) σε σκηνοθεσία του Ερικ Λαβέν.  

Η Στέφανι είναι μια όμορφη αρχιτέκτονας γύρω στα 40. Έχει χωρίσει και δεν έχει την επιμέλεια του μικρού παιδιού της. Εχει πεθάνει ο πατέρας της, κι ακόμη έκλεισε το γραφείο που δούλευε και, άνεργη πλέον αποφασίζει κι επιστρέφει στο σπίτι της μαμάς της.

Εκεί, έχει να αντιμετωπίσει τις συμβουλές της και την υπερπροστασία της, αναζητώντας κάποια νέα εργασία. Σε μια επίσκεψή της στα γραφεία εύρεσης εργασίας, η στιχομυθία με τον υπάλληλο είναι από τις καλύτερες της ταινίας. Η Στέφανι όμως έχει να "αντιμετωπίσει" και τα δυο αδέλφια της σε μια οικογενειακή συνάντηση/συνεστίαση, ιδιαίτερα την αδελφή της η οποία με τη συμπεριφορά της απέναντι στο σύζυγό της θα τον φέρει στα όριά του, ενώ η μαμά έχει τα δικά της σχέδια που δεν φαίνεται προς το παρόν να παίρνουν την πορεία που θα ήθελε. Τα πράγματα σκουραίνουν, ζορίζονται ο ένας με τον άλλο, βγάζοντας στην επιφάνεια πολλά απωθημένα και μνησικακία που είχε ο καθένας, μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο και οι καταστάσεις για όλους! με τη δυναμική και άπαιχτη μαμά!

Με τους: Ζοζιάν Μπαλασκό, Αλεξαντρά Λαμί, Ματίλντ Σενιέ, Φιλίπ Λεφέβρ, Ζερόμ Κομαντέρ

 

Νυχτες στο Μανχαταν

Για ακόμη μια φορά η ΕΡΤ πρόβαλε και παρακολούθησα ένα κινηματογραφικό διαμαντάκι, φιλμ νουάρ, βασισμένο στη Νουβέλα του Collin Harrison "Manhattan Nocturne", το "Manhattan Night".

Ένας δημοσιογράφος, ο Πόρτερ, (Adrien Brody) διατηρεί μια, αρκετά γνωστή, στήλη στην εφημερίδα περιγράφοντας, συνήθως κάποιο τραγικό, ασυνήθιστο ή συγκλονιστικό ανθρώπινο περιστατικό/γεγονός. Ταυτόχρονα είναι κι ένας υποδειγματικός σύζυγος, με δυο μικρά παιδιά, προσπαθώντας με τη αγαπημένη του σύντροφο που εργάζεται ως γιατρός, να διατηρήσουν τις απαραίτητες ισορροπίες ανάμεσα στις καθημερινές επαγγελματικές απαιτήσεις, μέχρι που η ζωή του θα πάρει μια διαφορετική τροπή. Οι εξελίξεις της τεχνολογίας τρέχουν, κι ο κόσμος δεν περιμένει πια να ενημερωθεί από τις εφημερίδες. Ετσι δεν αργεί να πωληθεί σ’ έναν νέο ιδιοκτήτη / μιντιάρχη με προοπτική συρίκνωσης των εξόδων και προσωπικού. Στη δεξίωση της καινούργιας ιδιοκτησίας, μια γοητευτική άγνωστη, (η υπέροχη Yvonne Strahovski )  θα του ζητήσει να διερευνήσει το φόνο του συζύγου της. Το ενδιαφέρον του δεν αργεί να εκδηλωθεί τόσο από την μοναχική και γοητευτική προσωπικότητα της άγνωστης όσο και από την επαγγελματική του υπόσταση, και η μια έκπληξη διαδέχεται την άλλη. Όμως ο ίδιος αλλά και η οικογένειά του, θα βρεθεί σε δύσκολη θέση και η διερεύνηση της υπόθεσης θα είναι ένας μοναχικός και επικίνδυνος μονόδρομος…

«SUNTAN»

Κι όμως ήταν πολύ καλή! Γράφω για το “Suntan” που πρόβαλε πρώτη τηλεοπτική μετάδοση η καλή μας ερτ,  το βράδυ λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Κυριακής προς Δευτέρα μες στο καταχείμωνο, φέροντας τη θέρμη της ανέμελης νιότης σε μια coming-of-middle-age ταινία, που παίζει με το φως και το σκοτάδι της ανθρώπινης ύπαρξης. Όλα πρέπει να γίνονται στην ώρα τους “διδάσκει” η φύση, η φυσική τάξη των πραμάτων. Κι όταν η τάξη αυτή διασαλεύεται αρχίζουν τα δύσκολα. Αρχίζει η κάθοδος στα σκοτεινά βάθη της ψυχής. Ο Κωστής, πρωταγωνιστής της ιστορίας ένας γιατρός, γύρω στα 40,  έρχεται σ’ ένα νησί για να εργαστεί. (Μάκης Παπαδημητρίου) Η ησυχία του χειμώνα διαδέχεται/μετατρέπεται σε πανηγύρι από τους τουρίστες το καλοκαίρι και η ήρεμη κι αδιάφορη ζωή του, έπειτα από μια τυχαία γνωριμία/συνάντηση με την Άννα, (Ελένη Τρίγγου) αλλάζει κι αποκτά ενδιαφέρον έπειτα από την ερωτική έλξη που δημιουργείται. Η κατάσταση όμως αρχίζει κάπως να διολισθαίνει κι ένας διαφορετικός άνθρωπος που άγεται από το ερωτικό ένστικτο πλέον, προσπαθεί να διεκδικήσει/κερδίσει ότι στερήθηκε μέχρι τότε. Η ανέμελη κατάσταση αλλάζει δραματικά και τα πράγματα γίνονται δύσκολα ακολουθώντας μια ανεξέλεγκτη πορεία….

Michel Legrand

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ διαφορετικά τις αγαπημένες ταινίες χωρίς τη μουσική επένδυση του Michel Legrand, όπως το "Les Parapluies de Cherbourg"  ένα από τα κλασικά κινηματογραφικά μιούζικαλ και, φυσικά το αισθησιακό mind-game «The Thomas Crown Affair» βραβευμένο με όσκαρ καλύτερου τραγουδιού το "The Windmills of Your Mind"

 Ο διάσημος μουσικός, συνθέτης και μαέστρος Μισέλ Λεγκράν,  βραβεύτηκε με τρία Οσκαρ, πέντε Γκράμι και μία Χρυσή Σφαίρα και κατέκτησε παγκόσμια αναγνώριση στην 50χρονη σταδιοδρομία του...

IF IT’S LOVE / Wenn es Liebe ist

Λίγος χρόνος ελεύθερος, κι η μέρα που τελειώνει, και νυχτώνει και κρυώνει, αναζητώντας  κάτι ενδιαφέρον στην έβδομη τέχνη, βρίσκω ένα ωραίο κινηματογραφικό διαμαντάκι, πού αλλού στην κρατική tv, για να σε κάνει να δεις ξανά τη ζωή κι από μια άλλη ακόμη οπτική πλευρά!
Ένα ζευγάρι, ο Simon και η Doris, που διήνυσε αρκετά χρόνια έγγαμου ευτυχισμένου βίου, έχοντας μια πλήρη/ευτυχισμένη ζωή, αποκτώντας παιδιά και άλλα καλά, επαγγελματικά κλπ, πλέον θα παραδώσουν την επιχείρηση στα  παιδιά τους και θα ετοιμαστούν για ξένοιαστες διακοπές και ταξίδια, εύρωστοι και υγιείς…. Φευ ! Ένα τυχαίο, απρόοπτο συναπάντημα της Doris με έναν νεότερό της που τον ερωτεύεται, ανατρέπει όλα τα σχέδια κι έρχονται τα πάνω κάτω στην οικογένεια και τους συγγενείς. Η κατάσταση που δημιουργείται είναι πολύ ενδιαφέρουσα, τόσο από τις ποικίλες δράσεις και αντιδράσεις που δημιουργούνται ανάμεσα σε όλα τα μέλη της οικογένειας και ιδιαίτερα στους δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας. Ο Simon προσπαθεί να καταλάβει τι έγινε, αλλά το γεγονός μάλλον τον ξεπερνάει. Η Doris νιώθει κι εκείνη τόσα συναισθήματα ταυτόχρονα που μάλλον δεν είχε ξαναβιώσει σ΄ όλη της την οργανωμένη και τακτοποιημένη μέχρι τώρα ζωή της.
 Το αντίκτυπο, στα μεγάλα πλέον παιδιά τους, είναι τόσο έντονο  κι αναθεωρούν κι εκείνα κάπως τον μέχρι τώρα τρόπο της ζωής τους. Το αναπάντεχο, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και οι ανεμοστρόβιλοι του έρωτα ξεχύθηκαν μανιασμένοι. Τι απόφαση θα πάρει ο καθένας τους έπειτα από αυτήν την “αποκάλυψη”  Γιατί ο ένας βλέπει τον παράδεισο κι άλλος την κόλαση…. Τι θα επικρατήσει τελικά, ο έρωτας ή η αγάπη... Η λογική ή η αισθητική του έρωτα και της αλλαγής, της "αναγέννησης", ή μήπως είναι μια κάπως ανεξέλεγκτη εσωτερική επανάσταση καταπιεσμένων συναισθημάτων που εξεγέρθηκαν;

"Ο κύκλος των αναμνήσεων"

"At the beginning of time the clock struck one / Then dropped the dew and the clock struck two
From the dew grew a tree and the clock struck three / The tree made a door and the clock struck four
Man came alive and the clock struck five / Count not, waste not the hours on the clock
Behold I stand at the door and knock."
[The Clock of Man] Eric Lomax.

Από την ταινία "Ο κύκλος των αναμνήσεων" βασισμένη στο αυτοβιογραφικό βιβλίο "The Railway Man" του Έρικ Λόμαξ με τoν Κόλιν Φερθ και τη Νικόλ Κίτμαν. Ο Λόμαξ ένας από τους χιλιάδες αιχμαλώτους των ιαπωνικών στρατευμάτων που χρησιμοποιήθηκαν με απάνθρωπες συνθήκες, στην κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Ταϊλάνδης-Βιρμανίας που έμεινε στην ιστορία ως  γραμμή του θανάτου.  κατάφερε να επιβιώσει με τα φαντάσματα του παρελθόντος να τον βασανίζουν ακόμη. Το χόμπι του, η αγάπη του για τα τραίνα, γνωρίζοντας κάθε τύπο μηχανής και όλα τα σιδηροδρομικά δρομολόγια της Βρετανίας, τον φέρνει τυχαία κοντά στην Πάτυ (Νικόλ Κίτμαν) που θα τον βοηθήσει να ξεπεράσει το παρελθόν του, κάνοντας το μεγάλο ταξίδι στον ίδιο χώρο της αιχμαλωσίας, αντιμέτωπο με τον δυνάστη του...

Pas Son Genre

Ο Clement είναι νέος, καθηγητής φιλοσοφίας από το Παρίσι, και βλέπει κάπως κυνικά τις ερωτικές σχέσεις, χωρίς δεσμεύσεις κλπ. Αναγκάζεται για ένα χρόνο να διδάξει σε μια μικρή πόλη μακριά από το πολύβουο Παρίσι και τα φώτα του. Δεν ξέρει πώς να περάσει τον χρόνο του εκεί, ώσπου θα γνωρίσει την Jennifer μια όμορφη κομμώτρια. Κι ενώ η ζωή του Clement ήταν επηρεασμένη από τον Kant και τον Proust, της Jennifer ήταν με τα λαϊκά μυθιστορήματα και περιοδικά ή με τα βραδυνά καραόκε με τις φίλες της.
Δυο διαφορετικοί άνθρωποι, δυο διαφορετικοί κόσμοι με τη δική τους ο καθένας, οπτική στα περισσότερα πράγματα και ιδιαίτερα στις ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, έρχονται κατά τύχη κοντά ο ένας στον άλλον.
Η ερωτική έλξη που αναπτύσσεται θα δημιουργήσει σιγα σιγά και στους δύο μια περίεργη ισορροπία αλλά και επιρροή στις σκέψεις και τη συμπεριφορά του καθενός από τον άλλον, ταυτόχρονα όμως και μια απώθηση άλλα όχι ...αμοιβαία.

Η ιστορία που διαδραματίζεται παραμένει ενδιαφέρουσα σε όλη της τη διαδρομή. Θα συγκλίνουν τελικά οι δρόμοι τους; ή ο καθένας θα πάρει κάτι από τον άλλον ως προς τη θεώρηση της ζωής και θα έρθουν τα πάνω κάτω στην προσωπική τους ζωή;
Όπως και να το δει κανείς είναι ένα καλό μάθημα μικρής καθημερινής ρεαλιστικής φιλοσοφίας, γιατί η καθημερινότητα είναι εκείνη που θέλοντας και μή μας απασχολεί.

pas son genre

"τα αγριόχορτα" του Αλεν Ρενέ

Είναι εκπληκτικό μερικές φορές το πώς διασταυρώνονται οι ζωές των ανθρώπων. Ο George, έχοντας άπλετο χρόνο πλέον μετά τη συνταξιοδότησή του, μένει με την όμορφη και συμπαθητική σύζυγό του, τα παιδιά του έχουν μεγαλώσει κι έχουν ανεξαρτητοποιηθεί. Κάποια μέρα, πηγαίνοντας να πάρει το αυτοκίνητό του από το πάρκιν, βρίσκει ένα πορτοφόλι που θα αλλάξει έντονα την κανονικότητα της ζωής του. Αναζητώντας την ιδιοκτήτριά του (Μarguerite) και βλέποντας τη φωτογραφία της σε μια άδεια πιλότου, περνούν διάφορες σκέψεις από το μυαλό του για τον τρόπο που θα επικοινωνήσει μαζί της.  Οι υποθέσεις που κάνει είναι ενδεικτικές της αναστάτωσης που του δημιουργείται εν όψει της προσπάθειας για μια τηλεφωνική επικοινωνία μαζί της όπως και οι πιθανοί διάλογοι που σκέφτεται να ακολουθήσει. Αποφασίζει να το παραδώσει στο αστυνομικό τμήμα και οι διάλογοι που ακολουθούν είναι υπέροχοι και η συνέχεια ακόμη περισσότερο όταν τελικά θα καταφέρει να επικοινωνήσουν τηλεφωνικά. Οι σκέψεις του και οι προβληματισμοί του οδηγούν στην αναζήτησή της με κάθε τρόπο σαν να επρόκειτο να συναντήσει το πεπρωμένο του, υπερβαίνοντας ακόμη και κάποια όρια. Η συνάντησή τους θα οδηγήσει σε μια σειρά αναπάντεχων γεγονότων, "όπως τα αγριόχορτα που φυτρώνουν όπου βρουν χώρο" αναφέρει σε μια συνέντευξή του, στον Νίκο Φενεκ Μικελίδη, ο Αλεν Ρενέ και απαντώντας στην ερώτηση: "Πιστεύετε στο τυχαίο; Ναι, οι σελίδες της ζωής μας γυρνάνε τυχαία. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι τις γυρνάμε εμείς. Αλλά δεν είναι έτσι. Διάβασα ένα ωραίο βιβλίο που μιλάει για έναν συγγραφέα που είχε γράψει ένα βιβλίο 500 σελίδων και, μια μέρα, ανεβαίνοντας τη σκάλα, γλιστράει και το χειρόγραφο του πέφτει και σκορπίζεται. Μόνο που δεν είχε βάλει σελίδες κι έτσι μετά αρχίζει να ανασυντάσσει το μυθιστόρημα χωρίς να ξέρει τις σελίδες. Αυτό πιστεύω ότι κάνω κι εγώ με τις ταινίες μου."

Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα του Christian Gailly, "L' incident"

George: Μ' αγαπάτε λοιπόν.
Marguerite: Απλώς, ανησυχούσα για σας.
George: Σωστά, μπορούμε να ανησυχούμε χωρίς να αγαπάμε
Marguerite: Ναί, γιατί όχι;

George: Μπουρούμε όμως να αγαπάμε χωρίς να ανησυχούμε...;

Σε λαθος χρονο (Locke)

Τελειωνοντας τη δουλεια του ο Αιβαν Λοκε, (Τομ Χαρντυ) εχει ηδη αρχισει να νυχτωνει. Η προετοιμασια για την υποδοχη ενος τεραστιου ογκου τσιμεντου σε ρευστη κατασταση, τα χαραματα της επομενης μερας, απαιτουσε μεγαλη προσοχη και αφοσιωση στο εργο που συντονιζε ως εργοδηγος. Αλλωστε θα ηταν η μεγαλυτερη θεμελιωση που εγινε μεχρι τοτε σε ιδιωτικη κατασκευη. Ο Αιβαν μπαινει στο αυτοκινητο του για να φυγει και φθανει στη διασταυρωση, περιμενοντας να αλλαξει το φαναρι, εχοντας αναψει ηδη το φλας για την επικειμενη στροφη. Η ενδειξη γινεται πρασινη, ο Αιβαν ομως δεν ξεκινα, το φορτηγο πισω του αρχιζει να κορναρει και να αναβοσβηνει τα φωτα, τα δευτερολεπτα περνουν και ξαφνικα παιρνει την αποφαση κι αλλαζει πορεια. Στο ανοικτο τηλεφωνο του αυτοκινητου ακουγεται μια γυναικεια φωνη απο καποιο μαιευτηριο κι ο Αιβαν, λεει οτι σε μια ωρα περιπου θα βρισκεται κι ο ιδιος εκει, προσπαθωντας να καθησυχασει τη γυναικα που προκειται να γεννησει σε λιγο. Το ταξιδι εχει ξεκινησει ηδη για τα καλα, ενα νυχτερινο ταξιδι σ΄εναν πολυσυχναστο αυτοκινητοδρομο. Ο Αιβαν οδηγει και θα προσπαθει να συντονιζει ταυτοχρονα τρεις διαφορετικες καταστασεις. Θα επικοινωνει με την οικογενεια του στο σπιτι οπου τον περιμενουν τα δυο παιδια του και η γυναικα του για να παρακολουθησουν το ματς στην τηλεοραση  ολοι μαζι, προσπαθωντας να εξηγησει οτι δεν θα ερθει αποψε το βραδυ, προκαλωντας ετσι τις δικαιολογημενες αποριες ολων τους. Ο Αιβαν ομως πρεπει να ανακοινωσει και στον βοηθο του οτι αυριο το πρωι δεν θα βρισκεται μαζι του για να ελεγξει την τεραστια παραλαβη του ρευστου τσιμεντου για τα θεμελια της κατασκευης, προκαλωντας κι εδω τη δικαιολογημενη ανασταστωση του. Με την απολυτη ψυχραιμια που τον διακρινει και το αντιλαμβανομαστε στη φωνη του, θα δινει τις απαραιτητες οδηγιες, σε συνεχη τηλ/κη επικοινωνια και μαζι του. Οταν ομως θα ενημερωσει και τον προισταμενο του στην εταιρεια τα πραγματα γινονται ακομη πιο δυσκολα για τον ιδιο. Η γυναικα του δυσκολευεται να τον κατανοησει οταν προσπαθει να της εξηγησει για πιο λογο συμβαινει αυτο. Το ταξιδι συνεχιζεται με τον Αιβακ να συνομιλει διαδοχικα καθ' ολη τη διαρκεια του, με ολους τους "δαιμονες" της ζωης του, κρατωντας σταθερα το τιμονι των επιλογων του και των αποφασεων του, προσπαθωντας να κανει αυτο που εκανε παντοτε μεχρι τωρα, δηλαδη το σωστο. Ποιο θα ειναι ομως το κοστος μεχρι το τελος του ταξιδιου; γιατι οπως επισημαινει καποια στιγμη και στον βοηθο του: "κανεις ενα λαθος, ενα γαμημενο λαθος κι ο ολος κοσμος καταρεει γυρω σου"
Ενα διαφορετικο ταξιδι εξελισσεται με τον πρωταγωνιστη να κραταει σχεδον μονος του ολη τη ροη της ιστοριας που διαδραματιζεται σε πραγματικο χρονο παραλληλα με τη διαρκεια της ταινιας.
Ας ανοιξουμε νοερα την πορτα του συνοδηγου κι ας ταξιδεψουμε μαζι με τον Αιβαν Λοκε σ' αυτο το ξεχωριστο ταξιδι που θα μας μεινει αξεχαστο!

«Mr Morgan’s Last Love»

Ο Μάθιου Μόργκαν (Μάικλ Κέιν) είναι ένας αμερικανός καθηγητής της φιλοσοφίας και ζει μόνος στο Παρίσι, σ΄ένα ωραίο διαμέρισμα. Εχουν περάσει ήδη τρια χρόνια από τον θάνατο της αγαπημένης του συζύγου και προσπαθεί να συνηθίσει τη ζωή του χωρίς εκείνη, ενώ τα δυο παιδιά του βρίσκονται στη Αμερική με τις δικές τους οικογένειες. Έχοντας περισσότερο χρόνο στη διάθεσή του απ' όσο χρειάζεται, όπως λέει ο ίδιος, κάνει καθημερινούς περιπάτους χωρίς ενδιαφέρον για τη ζωή του. Άλλωστε πακετάρει τα βιβλία του για να τα δώσει.
Κάποια μέρα γνωρίζει τυχαία την όμορφη Πολίν,(Κλεμάνς Ποεζί) μια νεαρή δασκάλα χορού, η καθημερινότητα αποκτά ενδιαφέρον κι ο απλός κι ανιδιοτελής χαρακτήρας της τον γοητεύει. "Υπάρχει στα πάντα μια ρωγμή κι έτσι μπαίνει μέσα το φώς"και στον δικό του κόσμο η ρωγμή είναι η Πολίν. Κάνουν μαζί τους περιπατους και παρά τη διαφορά ηλικίας αναπτύσσεται αμοιβαία έλξη μεταξύ τους. Ο Ζιρωντού* είπε ότι "Μπορεί να σου λείπει ένας άνθρωπος ακόμα κι αν έχεις αμέτρητους ανθρώπους γύρω σου. Αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν κομπάρσοι θολώνουν την όρασή σου σαν σύννεφο. Είναι ασήμαντοι. Είναι ένας ανεπιθύμητος περισπασμός. Κι έτσι αναζητάς τη λήθη στη μοναξιά. Αλλά με τη μοναξιά απλώς μαραζώνεις"
"Έπαψα να κοιτάζω τα βιβλία μου" λέει ο Μάθιου, "όταν έπαψα ν' αγαπάω τη ζωή" και η Πολίν τον ρωτάει γιατί
"Δεν αγαπάς την ίδια τη ζωή. Αγαπάς μέρη, ζώα, ανθρώπους, αναμνήσεις, φαγητά, τη λογοτεχνία τη μουσική. Μερικές φορές γνωρίζω κάποιον που απαιτεί όλη την αγάπη που έχεις να δώσεις. Κι αν τον χάσεις νομίζεις πως θα πάψουν να υπάρχουν κι όλα τα άλλα. Αλλά τα πάντα συνεχίζουν..."

Δεν είναι μόνο οι εξαιρετικοί διάλογοι που έχουν ενδιαφέρον σ'αυτή την ταινία και η εξέλιξή της στη συνέχεια, αλλά και η ατμόσφαιρα που σε κάνει να βρίσκεσαι κι ο ίδιος κάπου εκεί μέσα σαν κομπάρσος, σαν ακροατής και εν τέλει σαν πραγματικός θεατής της έβδομης τέχνης.

Το φιλμ είναι βασισμένο στο βιβλίο της Γαλλίδας ηθοποιού και συγγραφέα, Φρανσουάζ Ντορνέρ, «La Douceur Assassine»

*O Ζαν Ζιρωντού (Hippolyte Jean Giraudoux, 1882 – 1944) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας και διπλωμάτης. Θεωρείται από τους σπουδαιότερους Γάλλους δραματουργούς του Μεσοπολέμου. Το έργο του διακρίνεται για την κομψότητα του ύφους και την ποιητική φαντασία. Κυρίαρχο θέμα στα έργα του είναι οι σχέσεις ανδρών-γυναικών ή σε ορισμένες περιπτώσεις ένα απραγματοποίητο ιδανικό.(wikipedia)

NEBRASKA

Με αφορμή έναν παραπλανητικό διαφημιστικό λαχνό που γίνεται εμμονή για τον ηλικιωμένο πρωταγωνιστή της ιστορίας Γούντι Γκράντ (Μπριους Ντερν-βραβείο ηθοποιίας Φεστιβάλ Καννών) που προσπαθεί ακόμη και περπατώντας να διανύσει τη μεγάλη απόσταση για να εξαργυρώσει τον "τυχερό" λαχνό του, αρχίζει ένα οδοιπορικό με τον γυιό του που αναλαμβάνει να τον μεταφέρει και εξελίσσεται σε ενδιαφέρουσα παρέα γνωρίζοντας καθ'οδόν καλύτερα ο ένας τον άλλο. Το μακρύ ταξίδι ξεκινά και συνεχίζεται με διάφορα απρόοπτα αλλά ταυτόχρονα ξετυλίγεται και το άγνωστο παρελθόν του πατέρα του. Ένα ασυνήθιστο οδοιπορικό στις ψυχές και στις ζωές συνηθισμένων ανθρώπων που τους φέρνει πιο κοντά σ' αυτές τις λίγες μέρες όσο δεν τους είχε φέρει μέχρι τότε μια ολόκληρη ζωή. Ενα ταξίδι από την Μοντάνα στη Νεμπράσκα στο οποίο αξίζει να είσαι συνεπιβάτης τους σ'αυτό το ανθρώπινο road movie!

Το τελειο χτυπημα

Όταν συνυπάρχουν: Τζέφρι Ρας, Τζ. Τορνατόρε και Ε. Μορικόνε, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι αριστοτεχνικό. Βλέποντας, απολαμβάνοντας καλύτερα θα έλεγα καρέ-καρέ "Το Τέλειο Χτύπημα" την ιστορία του πρωταγωνιστή Βίρτζιλ Όλντμαν, διαπιστώνω για άλλη μια φορά πόσα έχει να προσφέρει ακόμη η έβδομη τέχνη. Άψογος στο ρόλο του ο Τζ. Ρας ως εκτιμητή έργων τέχνης αλλά και συλλέκτη μεγάλης αξίας συλλογής από γυναικεία πορτρέτα, η ζωή του κινείται γύρω από τις δημοπρασίες - σημαντική εδώ και η παρουσία του γερόλυκου Ντόναλντ Σάδερλαντ ως έμπιστου συνεργάτη του - και οτιδήποτε αφορά τα έργα μεγάλων ζωγράφων. "Η αγάπη για την τέχνη και το σωστό κράτημα του πινέλου δεν σε κάνει ζωγράφο. Χρειάζεται ένα εσωτερικό μυστήριο..." απαντά στον Σάδερλαντ όταν προσπαθεί να τον πείσει για τις ικανότητές του ως ζωγράφος.  Η ζωή του ήρωα δείχνει να είναι οργανωμένη τέλεια από τον ίδιο έχοντας τον έλεγχο σε κάθε του λεπτομέρεια. Ακόμη, αλλά και προπάντων σ' εκείνες, που το έμπειρο μάτι του μπορεί να διακρίνει άνετα, όπως η αυθεντικότητα ενός πίνακα. Και όπως συνήθιζε να λέει: "Πάντα υπάρχει κάτι αυθεντικό σε κάθε απομίμηση... αντιγράφοντας το έργο κάποιο άλλου, ο πλαστογράφος αδυνατεί να αντισταθεί και να μην προσθέσει κάτι δικό του.." Κάποια στιγμή εμφανίζεται κάτι διαφορετικό στη ζωή του, κάτι που αδυνατεί να συλλάβει από την αρχή το μέγεθος που όχι μόνο θα επηρεάσει τη ζωή του αλλά θα την ανατρέψει, παρ' όλο που ο συνεργάτης του θα τον προειδοποιήσει ότι "τα ανθρώπινα συναισθήματα είναι σαν έργα τέχνης, ..μπορούν να πλαστογραφηθούν, ...φαίνονται ακριβώς σαν τα πραγματικά αλλά είναι απομιμήσεις.." Απομιμήσεις! απορεί ο Βέρτζιλ, υψώνοντας ελαφρά το φρύδι. "Όλα μπορούν να αντιγραφούν Βέρτζιλ. Η χαρά, ο πόνος, το μίσος, η ασθένεια, η ανάρρωση... Ακόμη κι ο έρωτας."
Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ξεχωριστός στη δουλειά του, έχοντας αφιερώσει τη ζωή του μόνο σ΄αυτή, δεν μπορεί όμως να είναι καλός σε όλα γιατί δεν θα του φθάνει μια ζωή.
Υπέροχη και η μουσική του Μορικόνε!

"πριν τα μεσανυχτα"

Γνωρίστηκαν πριν δεκαοχτώ χρόνια, ερωτεύτηκαν λίγο και μετά ξαναχάθηκαν μέχρι που μια δεκαετία αργότερα έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλο. Μάλλον όχι τυχαία. Εγραψε ένα βιβλίο εμπνευσμένο από τη γνωριμία τους και πήγε να τον βρει....
Όλα αυτά έγιναν πριν ...δύο ταινίες. Και η τριλογία επέρχεται με το "Before Midnight" για να συμπληρώσει με πιο ώριμη προσέγγιση, τους δύο ήρωες της ιστορίας. Οι διάλογοι συνεχείς και ρεαλιστικοί που πηγάζουν μέσα απο την εμπειρία της ζωής τους πλέον, με τη δημιουργία οικογένειας και παιδιων, επαγγελματικών υποχρεώσεων αλλά και διαζυγίων. 'Αλλωστε η πρώτη σκηνή ξεκινά με τον αποχαιρετισμό του μικρού του γιού στο αεροδρόμιο και επιστρέφει στο αυτοκίνητο που τον περιμένουν τα δυο μικρά παιδιά με τη νέα του σύζυγο. Οι αναφορές και οι συζητήσεις αγγίζουν πάρα πολλά θέματα, όπως ο χρόνος που πέρασε, χωρίς να λείπουν πλέον και οι εντάσεις ανάμεσα στο ζευγάρι....
"Μικρός ήθελα να περάσει ο χρόνος, να φύγω από τους γονείς μου, το σχολείο και όλα αυτά. Ήθελα να κλείσω τα μάτια μου και να ξυπνήσω ενήλικας. Τώρα νιώθω ότι έγινε αυτό, αλλά θέλω να πάνε όλα πιο σιγά" εξομολογείται στη σύντροφό του και συνεχίζει διαπιστώνοντας: "Από τη μέρα που φεύγουμε από το πατρικό μας μέχρι που κάνουμε παιδιά, μόνο τότε μας ανήκει η ζωή μας. Εγώ το έζησα για μια δεκαετία. 'Ηταν τέλεια. 'Ηταν χείμαρος. Μια μέρα, μια βδομάδα, ένας χρόνος, δεν είχε διαφορά."
Ενδιαφέροντες και οι διάλογοι που αναπτύσσονται γύρω από ένα μεσημεριανό γεύμα στο σπίτι που φιλοξενούνται και οι συνδαιτημόνες είναι σχεδόν από κάθε ηλικία. Η ένταση κορυφώνεται μόλις το ζευγάρι θα καταλήσει σε κάποιο ξενοδοχείο χωρίς τα παιδιά τους, όταν με κάποια αφορμή αρχίζουν να βγαίνουν πολλά απωθημένα στην επιφάνεια και ακολουθεί η αναπόφευκτη σύγκρουση....

Goodbye Solo

Απο τις καλες κινηματογραφικες επιλογες της ΕΤ1, που παρακολουθησα χθες το βραδυ.
Ο ενας προσπαθουσε για τη ζωη του, βλεποντας αισιοδοξα το μελλον. Ο αλλος το απερριψε πλεον κι επιθυμουσε να δωσει τελος. Οι δρομοι τους συναντηθηκαν για λιγο σε διαφορετικες κατευθυνσεις. Για λιγες μερες η κοινη τους πορεια εμοιαζε αμφιρροπη, επηρεαζοντας ο ενας τον αλλον. Οι επιλογες που μας δενουν κι οι επιλογες που κλεινουν λογαριασμους με τη ζωη. Υπαρξιακο οδοιπορικο αναμεσα σε δυο ανθρωπους που οι ζωες τους εσμιξαν για λιγο αφηνοντας μια περιεργη αισθηση ματαιωσης κι ελπιδας.

To Rome With Love

Η σοφια ερχεται με την ηλικια, λεει στο τελος της ιστοριας ο νεαρος φοιτητης της αρχιτεκτονικης στον μεγαλυτερο του, διασημο αρχιτεκτονα που επισκεφθηκε τη Ρωμη για διακοπες, οπου ζουσε καποτε νεος  κι ο ιδιος και με τις ιδιες ανησυχιες που εχει τωρα κι ο νεαρος φιλος του. Ισως ομως να ειναι και η συνειδηση του νεαρου, ισως κι ο μελλοντικος του εαυτος. Ετσι ομως ειναι με τον Γουντυ Αλεν, ολα ειναι πιθανα στην ομορφη Ρωμη που διαλεξε αυτη τη φορα για να ξεδιπλωσει τις αιωνιες αμφιβολιες, τους προβληματισμους αλλα και τις ανθρωπινες φιλοδοξιες / ματαιοδοξιες, μεσα απο τεσσερις υπεροχες παραλληλες ιστοριες του, η μια καλυτερη απο την αλλη, που καλυπτουν καθε δυνατη εκδοχη των επιλογων στη ζωη μας. Ειναι και παραμενει επινοητικος  και ανεξαντλητος, ευρηματικος & φιλοσοφημενος, αλλα και απολαυστικος, καταφεροντας να αναδειξει αλλα και να σατυρισει τα περισσοτερα πραγματα της παραλογης καθημερινοτητας μας, συμμετεχοντας ακομη κι ο ιδιος σε μια απο τις ιστοριες του.