Monday, December 16, 2013

Το τελειο χτυπημα


Όταν συνυπάρχουν: Τζέφρι Ρας, Τζ. Τορνατόρε και Ε. Μορικόνε, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι αριστοτεχνικό. Βλέποντας, απολαμβάνοντας καλύτερα θα έλεγα καρέ-καρέ "Το Τέλειο Χτύπημα" την ιστορία του πρωταγωνιστή Βίρτζιλ Όλντμαν, διαπιστώνω για άλλη μια φορά πόσα έχει να προσφέρει ακόμη η έβδομη τέχνη. Άψογος στο ρόλο του ο Τζ. Ρας ως εκτιμητή έργων τέχνης αλλά και συλλέκτη μεγάλης αξίας συλλογής από γυναικεία πορτρέτα, η ζωή του κινείται γύρω από τις δημοπρασίες - σημαντική εδώ και η παρουσία του γερόλυκου Ντόναλντ Σάδερλαντ ως έμπιστου συνεργάτη του - και οτιδήποτε αφορά τα έργα μεγάλων ζωγράφων. "Η αγάπη για την τέχνη και το σωστό κράτημα του πινέλου δεν σε κάνει ζωγράφο. Χρειάζεται ένα εσωτερικό μυστήριο..." απαντά στον Σάδερλαντ όταν προσπαθεί να τον πείσει για τις ικανότητές του ως ζωγράφος.  Η ζωή του ήρωα δείχνει να είναι οργανωμένη τέλεια από τον ίδιο έχοντας τον έλεγχο σε κάθε του λεπτομέρεια. Ακόμη, αλλά και προπάντων σ' εκείνες, που το έμπειρο μάτι του μπορεί να διακρίνει άνετα, όπως η αυθεντικότητα ενός πίνακα. Και όπως συνήθιζε να λέει: "Πάντα υπάρχει κάτι αυθεντικό σε κάθε απομίμηση... αντιγράφοντας το έργο κάποιο άλλου, ο πλαστογράφος αδυνατεί να αντισταθεί και να μην προσθέσει κάτι δικό του.." Κάποια στιγμή εμφανίζεται κάτι διαφορετικό στη ζωή του, κάτι που αδυνατεί να συλλάβει από την αρχή το μέγεθος που όχι μόνο θα επηρεάσει τη ζωή του αλλά θα την ανατρέψει, παρ' όλο που ο συνεργάτης του θα τον προειδοποιήσει ότι "τα ανθρώπινα συναισθήματα είναι σαν έργα τέχνης, ..μπορούν να πλαστογραφηθούν, ...φαίνονται ακριβώς σαν τα πραγματικά αλλά είναι απομιμήσεις.." Απομιμήσεις! απορεί ο Βέρτζιλ, υψώνοντας ελαφρά το φρύδι. "Όλα μπορούν να αντιγραφούν Βέρτζιλ. Η χαρά, ο πόνος, το μίσος, η ασθένεια, η ανάρρωση... Ακόμη κι ο έρωτας."
Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ξεχωριστός στη δουλειά του, έχοντας αφιερώσει τη ζωή του μόνο σ΄αυτή, δεν μπορεί όμως να είναι καλός σε όλα γιατί δεν θα του φθάνει μια ζωή.
Υπέροχη και η μουσική του Μορικόνε!

Labels:

7 Comments:

At 16/12/13 12:40 , Blogger  said...

Ειναι σπουδαιες οι ταινιες caesar που μπορουν να σε κανουν να βιωσεις εντονα συναισθηματα.
Ο Τζεφρυ Ρας για μενα ειναι το απολυτο θεατρικο / κινηματογραφικο προσωπο. Το σεναριο εκπληκτικο και η ανατροπη μη αναμενομενη τουλαχιστον για μενα. Ειδες ποσο ευαλωτος μπορει να ειναι ακομη κι ο πιο επιφανειακα σκληρος ανθρωπος οταν υπαρχουν ανοιχτα παραθυρακια στη ζωη του; Όσο για το οτι τα παντα μπορουν να πλαστογραφηθουν αυτο ειναι μια μεγαλη πραγματικοτητα και το εχουμε ζησει πολλες φορες ο καθενας μας στη δικη του, μικρη πραγματικοτητα.

Ο τροπος που το παρουσιασες μου αρεσε παρα πολυ.

Καλο μεσημερι
:)

 
At 16/12/13 19:48 , Blogger Caesar said...

..και μάλλον ελάχιστες, ο δε Τζ. Ρας ήταν καταπληκτικός επίσης και στον "Σολίστα" (shine). Eφαρμόζει σαν γάντι στο ρόλο που υποδύεται. Εδώ τώρα, ως ευάλωτος δεν θα τόλεγα τόσο, όσο ότι εξαπατήθηκε κυριολεκτικά. Οι δε πλαστογράφοι, αργά ή γρήγορα συνήθως αποκαλύπτονται.

 
At 16/12/13 22:12 , Blogger Roadartist said...

Είδα την ταινία πριν κάποιους μήνε. Είναι πλέον μια από τις πιο αγαπημένες μου. Ίσως είναι η ταινία της χρονιάς. Μου άρεσε πάρα πολύ.

 
At 16/12/13 22:54 , Blogger Caesar said...

Ro, είναι απο 'κείνες τις δημιουργίες που ήρθαν για να μείνουν και να γίνουν σημεία αναφοράς πλεον!

 
At 17/12/13 00:26 , Blogger prasino liker said...

Caesar η κριτικη που εγινε στην τοπικη μας εφημεριδα ,την καταταση ως την καλυτερη ταινια της δεκαετιας.
Την παρακολουθησα μαζι με μια φιλη μου.Η φιλη πιστεψε οτι ολα ηταν προμελετημενα για να εξαπατηθει.Ακομα και ο Σαδερλαντ τον πουλησε.Εγω παλι καταλαβα οτι η κοπελλα πραγματι ειχε προβλημα αγοραφοβιας ,απλα οταν γνωρισε τον φιλο του μαζι σχεδιασαν το τελειο χτυπημα.Παντως οπως και να ειναι το σεναριο ,ηταν μια καταπληκτικη ταινια.
Καλο βραδυ.

 
At 17/12/13 01:52 , Blogger piXie said...

Καταπληκτική ταινία...Ένας άντρας απομονωμένος στη ζωή του...περισσότερο από μοναχικός...αφήνεται για μια και μοναδική φορά και οδηγείται στην τρέλα. Λάτρεψα τη σκηνή στο εστιατόριο με τα ρολόγια, μόνος του με την ελπίδα.
P.S. Αν πλαστογραφήσουμε και τα συνσισθήματα...τότε τι μας έμεινε; Τι;

 
At 17/12/13 23:33 , Blogger Caesar said...

Likeraki,
H εκδοχή που περιγράφεις είναι στα συν της ταινίας, καθώς δημιουργεί σε κάθε θεατή τις όποιες προσωπικές αμφιβολίες αλλά & προθέσεις για τα κίνητρα του κάθε συμπρωταγωνιστή προσπαθώντας να συνθέσει το παζλ της υπόθεσης, αυτής της κινηματογραφικής επιτυχίας
Η ωραία Κλαίρ (Sylvia Hoeks) ήταν μια αποκάλυψη/επιλογή, του ίδιου του Τζέφρυ Ρας.


piXie,
Γιατί αφέθηκε άραγε; Αυτός ο μοναχικός και αυτάρκης άντρας...
Αλήθεια, εδώ μήπως θυμίζει και κάτι από το "Βασικό ένστικτο" όταν του έπεσε το κινητό από το χέρι ενώ παρακολουθούσε κρυφά την Κλαίρ;
Ας θυμηθούμε όμως και μια ωραία έκφραση του γραμματέα του, όταν τον ρώτησε:
"Λάμπετ είσαι παντρεμένος;
-Ναί, σχεδόν τριάντα χρόνια.
-Πώς είναι να ζείς με μια γυναίκα;
-Σαν να παίρνεις μέρος σε μια δημοπρασία, ποτέ δεν ξέρεις αν η δική σου προσφορά είναι η καλύτερη...
"

Άλλωστε ο αγγλικός τίτλος είναι: "Τhe best offer" (H πλέον καλύτερη προσφορά)

p.s.1: Όσο για τα συναισθήματα, ας μη το γενικεύουμε, δεν έχουν όλοι τις ικανότητες που απαιτεί η πλαστογραφία;)

p.s.2: Πραγματικά, λάτρεψα κάθε σκηνή από την πρώτη μέχρι την τελευταία!
Ακόμη και τώρα που γράφω ακούω το υπέροχο soundrack. του Ε.Μορικόνε

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger