Χαρταετοί

Εσύ θα είσαι όπως θέλεις & αρμόζει μαζί με τους δικούς σου ανθρώπους. 

Εγώ, κάπου μες στο χρωματιστό πλήθος θα έχω το δικό μου χαρταετό.  

Άφησε κι εσύ τον δικό σας, κάποια στιγμή ν' αγκαλιαστεί με το δικό μου. 

Κι αν μπλέξουν μεταξύ τους, εγώ θα στον αφήσω για να μη με δουν...

Nύχτες του Δεκέμβρη

"Βγαίνω μόνος στο δρόμο / Στην ομίχλη το λιθόστρωτο λάμπει

Ήσυχη νύχτα / Η ερημιά προσεχτικά τον θεό ακούει

Και το 'να αστέρι μιλάει στο άλλο"

 (Μ. ΛΕΜΟΡΝΤΟΦ) 

Διαβαίνοντας γύρω από το δικό σου δρόμο. Μέρα νύχτα προσπαθώ τα χνάρια σου να φανταστώ. Τ' αθόρυβα τα βήματά σου ν' αφουγκραστώ. Σε κάποιο παράθυρο να σε δω. Σε κάποια στροφή να εμφανιστείς. Μια στιγμή μοναδική...

για ολους εμας...

 "Είμαι ένα παιδί της νύχτας / ένας ίσκιος μοναχός / 

ένα δάκρυ από το φεγγάρι / της αυγής ένας καημός .... 

/ μια φωνή μες στον αγέρα / μια σιωπή μες στη σιωπή..." 

( Ι. Κ. )

Για όλους εμάς που δεν ησυχάζουμε ποτέ, στη θέα μιας ύπαρξης μοναδικής που άλλαξε την καθημερινότητα της μέρας μας...

Για όλους εμάς που κάθε βράδυ θα θυμόμαστε το ημερήσιο πέρασμά της. Το πέρασμα μιας όμορφης & αρμονικής παρουσίας που οι συγκυρίες μας έφεραν τόσο κοντά... 

Για όλους εμάς που είδαμε έναν ήλιο εκτυφλωτικό και περπατήσαμε για λίγο μέσα σ΄ένα όνειρο ζωντανό...

Για όλους εμάς που ανακαλύψαμε κι άλλα χρώματα στο φάσμα μιας απίστευτης πραγματικότητας...

Για όλους εμάς που γνωρίσαμε πώς είναι μια παρουσία ιμερτή... 

Για όλους εμάς που δεν ξημερώνουμε μαζί με το αντικείμενο του πόθου μας...

Για όλους εμάς που δεν ησυχάζουμε ποτέ....

ΙΑΝΟΣ ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ

"Ο ουρανός φεύγει βαρύς
πάνω από τη ζωή μου
μα η θύμησή σου έμεινε
να δένει την ψυχή μου
και μες στην τόση μου φωτιά
άλλη φωτιά μου φέρνει….."

[ Σ. Κ. ] 

...και κάπου εδώ, μετά το μεσημέρι μιας δικιάς σου μέρας, μου πέταξες όλη μου τη ζωή πίσω... 

λες και συναντήθηκε ο Ιανός με τον Τιτανικό....

Sofia Morgana

Ζεστό αυγουστιάτικο μεσημέρι, με βρίσκει να κάθομαι νωχελικά στη σεζλογκ σ' ένα μπαλκόνι με θέα την γαλήνια θάλασσα. Απολαμβάνω ζεστό καφέ και το ανεπαίσθητο αεράκι χαϊδεύει απαλά τη γυμνή μου πλάτη...

Έφυγες, με την καλοκαιρινή σου άδεια, να πας κάπου με την οικογένειά σου και το καλοκαίρι μου έγινε ακόμη πιο άδειο κι αδιάφορο.

."Καπετάνιε, πάρε με μαζί / να μή βλέπω πως με άλλον ζει.."

Όμως εγώ θα σε "βλέπω", όπως οι ναυτικοί τον αντικατοπτρισμό, όπου εκεί βρίσκεται το φανταστικό παλάτι της ...Fata Morgana.....

και ..."θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό, στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου / σε τάσι αρχαίο μπακιρένιο αλγερινό..."

Ο καφές μου τελειώνει, η δική σου ανάμνηση πότε;

"Τα καλοκαίρια έχουν πάντα προθεσμία / μα εσύ αιώνιο θα έχεις καλοκαίρι..."

[William Shakespeare]

summer nights

Νύχτες ατέλειωτες καλοκαιρινές, νύχτες χωρίς έλεος, νύχτες χωρίς εσένα.
Πώς να ξημερώσει κάθε βράδυ.....

"....κάθε βράδυ κλαίω και πονώ / και κοιτώ ψηλά τον ουρανό
φεγγάρι μου χλωμό / φεγγάρι την αγάπη μου για πες μου
πού θα βρώ................ 
φεγγάρι μου χλωμό / μια χάρη σου ζητώ
φεγγάρι αν την βλέπεις πες της πως την αγαπώ
Μόνος πού να βρω την άκρη / κόβει σαν γυαλί το δάκρυ
και μου χαρακώνει τη ματιά...."

[Βασ. Γιαννόπουλος]

Υπάρχει σοφία στο σύμπαν;

Σε είδα ξαφνικά μες στη νύχτα να περνάς, κι ένιωσα τον νυχτερινό ουρανό σαν να με πήρε μαζί του στον γαλαξία του. Χάνομαι κάθε φορά, κάθε στιγμή, κι όταν σε δω κι όταν σε σκεφθώ. Και είναι πολλές οι στιγμές, οι φορές και οι αφορμές της καθημερινής συναναστροφής που μας έφερε κοντά, και στροβιλίζουν την ψυχή μου σαν πλανήτη γύρω από έναν ήλιο που δεν μπορεί να ξεφύγει από την έλξη του. Καταδικασμένος αιώνια στη βαρύτητα της ύπαρξής σου, τα κύτταρα του μυαλού μου γυρίζουν συνέχεια γύρω από σένα. Χωρίς να το θέλεις, χωρίς να το επιδιώκεις.

Στον ουρανό λαμπυρίζουν τ΄άστρα
Σαν βραδυνό ρούχο στην κρεμάστρα
Που το φοράς προχωράς κι αφήνεις
Τις γειτονιές μουσική να γίνεις
Μια στροφή κι άλλη μια και στο βάθος βαμμένα σύννεφα
Και να ξεσπούσε βροχή να πιει η ψυχή ασημένια.....
[Λινα Νικολακοπούλου]

so close so far

Πληκτρολογεί τον κωδικό και η εικόνα της ανοίγει/απλώνεται/γεμίζει τη μικρή οθόνη και τα συναισθήματά του πλημμυρίζουν την ύπαρξή του.
Κρατάει τη συσκευή απαλά σαν να κρατάει το χέρι της.
Η αφή των δακτύλων του απλώνεται και χαϊδεύει την οθόνη και οι σκέψεις του την ανασύρουν σαν ολόγραμμα μπροστά του.
Πληκτρολογεί κάθε γράμμα σχηματίζοντας κάθε λέξη για να την στείλει... sealed with a kiss

σοφή βροχή

Είναι κάθε σταγόνα που έρχεται να τον συναντήσει στο δρόμο του.
Κάθε δροσερή σταγόνα που πέφτει από τα σύννεφα και χτυπά κάθε σπιθαμή της ζωής του. Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό. “Εχω μια αγάπη κοφτερό γυαλί”
Ταξιδεύει μαζί του, σαν να τον σκεπάζει σε κάθε μέτρο σε κάθε διαδρομή.
Πώς να την ξεχάσει, να την λησμονήσει. Πώς να την προσπεράσει.
Σοφή βροχή…..

"Εχω μια αγάπη μια πληγή / που μένει χρόνια ανοιχτή / 
κι όταν αλλάζει λίγο ο καιρός τότε "πονάω σαν τρελός...."
[Γ. Θεοφάνους]

Να μιλω για σενα και για μενα

Eίχε τουλάχιστον την ευκαιρία και τη συγκυρία, τη δυνατότητα και την τύχη μέχρι τώρα,       να την βλέπει, να την ακούει, να τη διαβάζει, να τη θαυμάζει, για τον τρόπο που περπατάει, που στέκεται, που κάθεται, που σκέφτεται, που κοιτάει, που γράφει, που γελάει, που θυμώνει, που ξεθυμώνει, που αναπνέει, που φυσάει τη μύτη, που μιλάει, που δεν τον αγαπάει. "…Έτσι σ’ έχω κοιτάξει που μου αρκεί / Να ‘χει ο χρόνος όλος αθωωθεί..”

Να την καμαρώνει, να την περιμένει κάθε πρωί για να δέχεται την πρωινή της χαμογελαστή καλημέρα, να συνεργάζεται μαζί της, να την έχει δίπλα του, πλάι του, κοντά του, ως συνεργάτιδα, το πουλέν του, μέχρι….

Μέχρι που τους απομάκρυνε η … τηλεργασία, οι ειδικές άδειες απουσία, οι υποχρεωτικές αποστάσεις από τον ...πλησίον.

Τώρα, από μακρυά πια κι άγνωστο για πόσο ακόμη, τη φωνάζει στο τηλέφωνο, πόσο του λείπει, . “να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου” σπαράζοντας μέσα του κι ο ίδιος… “Είμ΄ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω -ακούς; Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;”

Ο ίδιος, εκείνος, που κάθε φορά που θα απουσίαζε από τη δουλειά της, με την κανονική της άδεια, θα μετρούσε και θα έσβηνε την κάθε ημέρα απουσίας της, με το μονόγραμμα του ονόματός της, από το μεγάλο χάρτινο ημερολόγιο τοίχου του γραφείου.

Eνα όνομα αρκτικόλεξο: Σοφή, Όμορφη, Φανταστική, Ιδανική, Ανεπανάληπτη.

“Έτσι μιλώ για σένα και για μένα…. /
…/ πάντα εσύ τ΄αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο…./
Επειδή σ’ αγαπώ και σ΄αγαπώ…/ πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει…/
…Που μ΄αφήνεις, που πας και ποιος, μ’ ακούς; Σου κρατεί το  χέρι πάνω απ΄τους κατακλυσμούς…”
[Ο. Ε.]

Sophia΄s day

Άλλη μια μέρα φθάνει προς το τέλος της κι ο καθένας παίρνει τον δικό του δρόμο.
Κι εγώ που θα θελα να μαι πάντα κοντά σου, δίπλα σου, σχεδόν αόρατος, το τιμόνι σου στο αυτοκίνητό σου, να περπατώ πλάι σου, να βρίσκομαι μέσα στο σπίτι σου, σκιά σου, μαξιλάρι σου, κάθισμα σου, η μπουκιά που φέρνεις με το πιρούνι σου στα χείλη σου, το ποτήρι που θα πιεις το ποτό σου, η οδοντόκρεμά σου που θα φιλήσει τα δόντια σου, να βρίσκομαι στα όνειρά σου, άυλος, σαν τον αέρα που αναπνέεις κι εκπνέεις, γιατί όχι ένας δεύτερος σύζυγός σου, δεν πα να είμαι απάτη εσύ θα με φωνάζεις αγάπη.
Θα είμαι το τζίνι σου που βγαίνει μέσα από το μικρό σου μπουκαλάκι, να πραγματοποιεί τις επιθυμίες σου, ή το ρίμελ σου στο περίγραμμα των όμορφων κι έξυπνων ματιών σου, το χρώμα των νυχιών σου, το χρώμα των ματιών σου, το χρώμα των μαλλιών σου, η σοκολάτα σου η σερενάτα σου, το χαρτομάντυλο σου, η χτένα σου που θα γλιστράει στα όμορφα μαλλιά σου, ο καθρέπτης σου που θα ραγίζω όταν σε βλέπω, η αφή της οθόνης του κινητού σου, τα πλήκτρα  του υπολογιστή σου, η ξύστρα του μολυβιού σου, η γομολάστιχα που θα λιώνει ανάμεσα στα δάκτυλά σου....

"- Πες μου μια ιστορία, Πιου.
- Ποια ιστορία, παιδί μου;
- Την ιστορία του μυστικού του Μπέιμπελ Νταρκ.
- Υπήρχε κάποια γυναίκα.
- Πάντα το ίδιο λες.
- Υπάρχει πάντα μια γυναίκα κάπου, παιδί μου· κάποια πριγκίπισσα, κάποια μάγισσα, κάποια μητριά, κάποια γοργόνα, κάποια καλή νεράιδα, ή κάποια που είναι ωραία αλλά κακιά, ή είναι ωραία και καλή.
- Είναι αυτή ολόκληρη η λίστα;
- Υπάρχει και η γυναίκα που αγαπάς.
- Ποια είναι αυτή;
- Αυτή είναι μια άλλη ιστορία."
[Πες μου μια ιστορία] Τζάνετ Γουίντερσον

hiver

Πάγωσε ο χρόνος μαζί με το χιόνι. Το φανάρι μόνο του μ' ένα παράταιρο έντονο κόκκινο χρώμα ...ματώνει στον λευκό φόντο. Ο αέρας σταμάτησε να φυσάει στην παγωμένη ατμόσφαιρα. Ο κινητήρας έσβησε και το όχημα στάθηκε. Όλα μοιάζουν σταματημένα, ακινητοποιημένα γύρω από εκείνη, σ' ένα κινηματογραφικό καρέ...

 Tombe la neige / tu ne viendras pas ce soir /…. /
Tombe la neige / Me crie mon désespoir / Mais tombe la neige / ...

Σοφή & φωτεινή νύχτα του Δεκέμβρη

Οι νύχτες του Δεκέμβρη αλλάζουν, χρωματίζονται, κι έρχονται σαν μέσα από τη σκοτεινή θάλασσα πιο φωτεινές πιο σοφές, έτοιμες να περπατήσουν μαζί μου σε μια έρημη παραλία.
Το φως τους διαχέεται στη ζωή μου, όπως η δική σου καθημερινή παρουσία, και κάνει τις νύχτες καλύτερες από τις μέρες.

"Να ‘σουνα αέρας να πιαστώ / και σκάλα τ’ ουρανού ν’ αναληφθώ
να ‘σουνα μεθύσι και χορός / γεφύρι το κορμί σου να χτιστώ..."
[Μ.Γκανάς]

Σοφη καλημέρα

Δική μου η νύχτα που πλησιάζει με τ' αστέρια της
Δική σου η μέρα που ξημερώνει μες
από τα μάτια σου

Πώς να κρατήσω και πού να φυλάξω την
καλημέρα σου...
Μέχρι να ξανάρθεις
σοφότερη, ομορφότερη και δυνατότερη


"And summer's lease hath all too short a date
But thy eternal summer shall not fade "
[William Shakespeare]

ατελειωτο...

Κάθε μέρα, κάθε βράδυ, άφηνε τους δρόμους να τον οδηγούν, όπως και την δική του καρδιά.
Δρόμοι ατελείωτοι μες στη νύχτα, όπως ατέλειωτος κι ο δικός του προορισμός στην δική της ύπαρξη. . .

"....καρδιά μου όπου και να πας / λάθος ανθρώπους αγαπάς / καρδιά μου λίγο στάσου ν’ακούσεις την καρδιά σου / κι εκεί που λες ποτέ ξανά / το ίδιο λάθος κάνεις / σ’ άλλον ποντάρεις στα χαρτιά / κι ανάβεις πάλι τη φωτιά / και πάντα ξαναχάνεις "
[Δ.Λεντζος]

στο γύρισμα της (Σοφής) μερας

“Εκεί στα φώτα
έβρισκε η νύχτα τα σημάδια της τα πρώτα * ”

Ενας πρωινός δρόμος, δίπλα σε μια θάλασσα που παίρνει το χρώμα της μέρας.
Δίπλα σε μια όμορφη στεριά που κατοικείς. Εκεί, κοντά στο χώρο σου που βρίσκεσαι καθημερινά, κάθε πρωί. Όταν σβήνουν και τα τελευταία φώτα της νύχτας.
Της νύχτας που υποκλίνεται και χάνεται με τον ερχομό σου.

“ποιά πόλη, ποιά χώρα / ποιά θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα … * ”

[Σουσης Ισαακ /"εκεί στο νότο"]

Σοφή, ερωτικη αντανακλαση

Αντανάκλαση νυχτερινή σε μια θάλασσα σιωπηλή.
Αντανάκλαση και στη σκέψη μου που θέλει να σε φέρνει συνεχώς κοντά μου
Πάνω στον ασημένιο διάδρομο, "τόσο αδιάφορη και άυλη, τόσο θετική σαν μεταφυσική* "
Έχω μια φωτογραφία σου πάντα μαζί μου, στην μικρή οθόνη του κινητού και, να λέω κάθε φορά που την κοιτάζω "άφησέ με νάρθω μαζί σου, το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα...* "
Η εικόνα σου φωτίζεται κάθε φορά που την αγγίζω και φωτίζει τη ζωή μου κάθε βράδυ, κάθε στιγμή "πέρα από τη ζωή μου κι από τη ζωή σου, πέρα πολύ...* "

[* Γ.Ριτσος]

fata morgana sofia

Απότομη, ανοδική στροφή της θερμοκρασίας, και οι διαδρομές μας έγιναν πιο δύσκολες.
Ο ήλιος ζεσταίνει / καίει το κορμί, και το αλάτι της, κρατάει την πληγή του ανοιχτή.
Έρωτας δυνατός, σαν τον ήλιο του καλοκαιριού, του κατακαίει ανελέητα την ψυχή. Ανεκπλήρωτος μέσα του, ζητάει απεγνωσμένα λίγη βροχή να δροσιστεί.
Έρωτας σαν έρημος ατελείωτη, κι εκείνη σαν τον ήλιο να τον σιγοκαίει συνεχώς. Αντικατοπτρισμοί που έχουν πάντα τη μορφή της, εμφανίζονται και  χάνονται.
Ένας ατελείωτος δρόμος που χάνεται κάτω από τον καυτό ήλιο...

"θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου..."

Σοφ(ο)ί ερωτικοί αντικατοπτρισμοί

Μες στο άδειο το γραφείο μπαίνω / το άρωμά σου ανασαίνω / λιώνω που δεν είσαι πια εδώ
Σε θυμάμαι κι αρρωσταίνω / δεν αντέχω να πεθαίνω / πες μου πού να ψάξω να σε βρώ
Κάθε βράδυ κλαίω και πονώ / και κοιτώ ψηλά στον ουρανό...
Φεγγάρι μου χλωμό / φεγγάρι την αγάπη μου / για πες μου πού θα βρω
Φεγγάρι μου μια χάρη σου ζητώ / φεγγάρι αν τη βλέπεις πες της πως την αγαπώ
Δυο ποτήρια στο τραπέζι / η ζωή παιχνίδια παίζει / πίνω κι απ' τα δυο τη φωτιά
Μόνος πού να βρω την άκρη / κόβει σαν γυαλί το δάκρυ / και μου χαρακώνει την ματιά

[Β. Γιαννόπουλος]

Sophistique

Το bar  βρίσκεται απέναντι από μια εκκλησία. Η ατμόσφαιρα είναι σχεδόν ζεστή αλλά και κατανυκτική. Απογευματινό που οδεύει αργά προς το νυχτερινό, αλλάζοντας χρώματα ο ουρανός και η θάλασσα. Τα φώτα ζωηρεύουν, κι ακόμη περισσότερο η επιθυμία μου να ήσουν κάπου εδώ. Μεγάλες προσδοκίες που μικραίνουν με το χρόνο. Μια αφίσα της Amelie μου χαμογελάει σαν μια σύγχρονη Mona Lisa και το χρώμα των μαλλιών σου, σαν τις ανταύγειες της μπύρας μέσα στο ποτήρι μου, ανοίγει τα ρυάκια του πόθου μου που γίνονται ορμητικό ρεύμα που με παρασέρνει προσπαθώντας μάταια να κρατηθώ από κάπου... 
 ...............................................................
"-Ρακίτιν: Φαντάζεστε ότι ο έρωτας είναι μεγάλη ευλογία επι γής.
- Μπελάγιεφ: Δεν έχω εμπειρία αλλά φαντάζομαι ότι θα είναι μεγάλη ευλογία να απολαμβάνεις την ευτυχία της γυναίκας που αγαπάς.
-Ρακίτιν: Εγώ πιστεύω ότι η κάθε λογής αγάπη, τυχερή ή άτυχη γίνεται σωστή κατάρα όταν δοθείς ολόκληρος σ' αυτήν. Περιμένετε λίγο, ίσως τότε μάθετε πόσο ξέρουν να βασανίζουν αυτά τα αβρά και απαλά χεράκια. Με πόση λαχταριστή ανυπομονησία μπορούν να σου σκίσουν την καρδιά κομμάτια, περιμένετε λίγο, θα δείτε πόσο καυτερό μίσος κρύβεται κάτω από την πιο ζεστή ερωτική χόβολη. Θα με θυμηθείτε όταν θα λαχταρήσετε λίγη γαλήνη, την πιο απλή την πιο κοινότυπη γαλήνη, όπως ένας άρρωστος λαχταράει τη γιατρειά του, όταν θα ζηλέψετε τον οποιοδήποτε άνθρωπο που έχει την ελευθερία του και την ανεμελιά του. Περιμένετε και θα μάθετε τι πάει να πει να είσαι δεμένος σε κάποιον ποδόγυρο, να υποφέρεις από προϊούσα δηλητηρίαση και να σκλαβώνεσαι όλο και πιο πολύ και να διαπιστώνεις την αγωνία και την ταπείνωση που φέρνει αυτή η σκλαβιά. Θα μάθετε τέλος πόσο πικρό είναι το αντάλλαγμα για όλα τούτα τα δεινά....."     (Ένας μήνας στην εξοχή)
[ ΙΒΑΝ Σεργκέγεβιτς ΤΟΥΡΚΕΝΙΕΦ ]