so close so far

Πληκτρολογεί τον κωδικό και η εικόνα της ανοίγει/απλώνεται/γεμίζει τη μικρή οθόνη και τα συναισθήματά του πλημμυρίζουν την ύπαρξή του.
Κρατάει τη συσκευή απαλά σαν να κρατάει το χέρι της.
Η αφή των δακτύλων του απλώνεται και χαϊδεύει την οθόνη και οι σκέψεις του την ανασύρουν σαν ολόγραμμα μπροστά του.
Πληκτρολογεί κάθε γράμμα σχηματίζοντας κάθε λέξη για να την στείλει... sealed with a kiss

Σοφία Γ.: Χρυσέ ζωής αέρα...

Εχω ένα χαρταετό και
Κάθε φορά που χαμογελάς σαν άνεμος αναζωογονητικός,
Απογειώνεται,
Τα χρώματά του ζωηρεύουν,
Τα φτερά του ανοίγουν και χάνεται πάνω από την πόλη,
Ψηλά στον ουρανό….
Κι όταν φεύγεις,
Ερχεται πάλι κοντά μου και περιμένει….

“Να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό 
και χαρταετός για τον άνεμο
ακόμη κι όταν ουρανός δεν υπάρχει"
[Ο. Ελύτης]

βροχερό

Ο δρόμος γίνεται ποτάμι και τα πεζοδρόμια όχθες και πάντοτε θα μας χωρίζει ένα ποτάμι από τη μια όχθη στην άλλη. Φτιάχνω γέφυρες που δεν στεριώνουν και λέξεις που τις παρασέρνει το ρεύμα κι ο θόρυβος, πριν φθάσουν σ’ εσένα. Αν ήμουν ο Δίας θα μεταμορφωνόμουν σε χρυσή βροχή και θα ‘πεφτα στα πόδια σου…

"Il pleuvait sans cesse ce jour-là
Et tu marchais souriante..."

rain

Δεν ειναι μονο η βροχη που κυλαει γυρω σου
Ειναι και η καθημερινη μου ελπιδα για 'σενα
που χανεται κι αυτη οπως η βροχη γλυστρωντας
ματαια προσπαθωντας να κρατηθει επανω σου...
[Caesar]

"Listen to the pouring rain
Listen to it pour
And with every drop of rain
You know I love you more..."

[Jose Feliciano - Rain]

Sophie

"Στα μάτια σου κατεβαίνουν κοπάδια
 τ' άστρα να ξεδιψάσουν..."
[Τ. Πατρικιος]

Νυχτερινη απεραντοσυνη,
μακρινη κι αγνωστη, προκλητικη γαληνη
κι ομως, ολος ο κοσμος εσυ
ο ζεστος ηλιος της μερας
η απομακρη ανταυγεια των αστεριων τη νυχτα
κι εγω ενας μικρος δορυφορος σου
[Caesar]

στη σκονη του χρονου

τωρα η ωρα γυρισε

ο χρονος περασε

τα χερια τους απομακρυνονται

οι δρομοι τους χωριζουν

δυο μακρινες φιγουρες που χανονται στο βαθος του οριζοντα

η πολη θα τους αφομοιώσει μες στο πλήθος

η αναμνηση τους θα γινει ενα ονειρο που χαθηκε στην ανατολή

κι ο κοσμος τους θα γυρισει σελιδα

καποιος που θα τη διαβάσει ισως στο μελλον

αν δεν χαθει στο γυρισμα του ανεμου

στο γυρισμα του χρονου,

και της σκόνης, 

που τα σκεπαζει όλα. 

Fantaisie - Impromptu

[Edward Hopper "The woman"]

Ενας καφες πισω απο ενα τζαμι

και μια μελωδια που δεν λεει να τελειωσει

Ενα εισητηριο χωρις επιστροφη

και μια υποσχεση πισω απο ενα βλεμμα...

διαδρομες...

Τα βήματα ακολουθούν τον δρόμο
Χωρίς δεύτερη σκέψη
Το ένα πίσω από το άλλο
Τα βήματα ξέρουν τον δρόμο
Ο δρόμος ξέρει τον προορισμό
Κι εγώ από τότε ακολουθώ
Τον δρόμο που χάραξες
Κάποια μέρα

meeting

Χωρις τη δικη της παρουσια
Αναμεσα σε πολλες αλλες
Ενιωθε ακομη πιο μονος.
Χωρις τη δικη της φωνη
Αναμεσα σε πολλες αλλες φωνες
Ενιωθε πιο ξενος.
Οταν ξαναρθει,
Οταν ξαναρθει μαζι με την ανοιξη, σκεφτηκε
Αποχαιρετωντας το πληθος των συνεργατων του
Αλλη μια μερα ακομη

στο περιθωριο

Τρεχω να προλαβω
Ενα συννεφο καθε πρωι
Ενα αστερι καθε βραδυ
Κι οταν φθανω
Ποτε δεν ειναι εκει
Καθε μερα
Καθε βραδυ
Καθε πρωι

κοντσερτο για δυο

Δωσε μου λιγο χρονο ακομη
Λιγο φως ακομη
Συνεχισε να παιζεις με το πιανο σου
Ταξιδεψε με
Με τις νοτες σου
Και τον χτυπο της καρδια σου

περπατωντας στη βροχη

Πόσο θυμωμένη πέφτει η βροχή
Βρέχει απο το πρωί
Όπως τότε
Την τελευταία μέρα
Που είμασταν μαζί
Κάτω από την ιδια ομπρέλα
Λες γι αυτό να είναι τόσο
Θυμωμένη σήμερα

surf

Το καλοκαίρι τρέχει πιο γρήγορα απο τη ζωή μου

Σαν σερφ πάνω στο κύμα μιας θάλασσας που σκαει καπου μακρυά μου

Εχω εγκλωβιστεί σε λάθος εποχή & συντεταγμένες

Κι ο φαροφύλακας έσβησε τον φάρο

timing

Οταν φθανω εκει

εχεις ηδη φυγει

Οταν σε περιμενω

αργεις να ερθεις.

Η μερα δεν συναντα ποτε τη νυχτα, κι εγω εσενα.