Εξω απο το κουτι...

Ενας ηρωας του διαδυκτιου; ενας συγχρονος Προμηθεας; ενας ελευθερος ανθρωπος, που προσπαθησε να διαδωσει και να διαφυλαξει την ελευθερια στο διαδικτυο, οπως εγραψε στο μανιφεστο του ο Ααρον Σβαρτς:"Η πληροφορια ειναι εξουσια, καποιοι θελουν να την κρατησουν προς οφελος τους. Η παγκοσμια πολιτιστικη και επιστημονικη κληρονομια ψηφιοποιειται και κλειδωνεται απο μια χουφτα ιδιωτικες εταιρειες" ελεγε ο ιδιος. Ανησυχο κι εφευρετικο πνευμα φαινεται να ασφικτιουσε μεσα σε περιορισμενους και συνηθισμενους χωρους σκεψης κι εργασιας, αναζητωντας καινουργιους δρομους. Οπως διαβαζω στο ενδιαφερον ρεπορταζ της Ντανι Βεργου "Ωμες σκεψεις". Αυτο-εκπαιδευτηκε διαβαζοντας απιστευτο αριθμο βιβλιων, περισσοτερο φιλοσοφιας, γραφοντας για τον ψυχολογικο πονο, τον "καυτο φουρνο" των σκεψεων που μας φοβιζουν η μας αγχωνουν... Ποσο κοντα ειναι ομως το ονειρο με την πραγματικοτητα οταν μετατρεπεται σε εφιαλτη; "Φαινεται οτι ειναι εντυπωσιακα δυσκολη η ζωη. Δεν ερχεται με εγχειριδιο οδηγιων. Και οι συμβουλες που δινουν οι γονεις ειναι σκορπιες. Η τηλεοραση και οι εφημεριδες δεν προσφερουν περισσοτερα απο στενομυαλες γρηγορες συμβουλες και δεν ειδα ποτε ενα σχετικο μαθημα στο σχολειο..." εγραφε ο ιδιος, που φαινεται να πεταξε πολυ κοντα στον ηλιο της αληθειας με τα νεανικα του φτερα, που τελικα δεν αντεξαν!

Activisme

Δεν γνωρίζω πού και πώς βρίσκουν το απαραίτητο θάρρος και την αυτοπεποίθηση ότι μπορούν να τα καταφέρουν εκεί όπου άλλοι απέτυχαν. 
 Όπως διαβάζω στο ρεπορτάζ της εφημερίδας εδώ. είναι ακτιβίστριες για τα δικαιώματα των γυναικών στην Ιταλία και στο Μεξικό και έγραψαν τις εμπειρίες τους σε βιβλία που η κυκλοφορία τους βάζει σε κίνδυνο ακόμη και τη ζωή τους.
Η Lydia Cacho. και η Rosy Canale.τα έβαλαν με τα κυκλώματα και το οργανωμένο έγκλημα και τόλμησαν αποκαλύψεις με κίνδυνο της ζωής τους.
Χρειάζεται σθένος & κουράγιο και είθε να παραμείνουν έτσι, άτρωτες & δυνατές γιατί και οι δύο έχουν κακοποιηθεί βάναυσα και έχουν φθάσει πολύ κοντά στα όρια της επιβίωσης, όπως περιγράφουν κι ίδιες τις δύσκολες κι επώδυνες εμπειρίες τους.

ο τοπος μου

Συνήθως γκρινιάζουμε, διαμαρτυρόμαστε, απεργούμε, ή απλώς παρακολουθούμε, αναλύουμε & φιλοσοφούμε ή ακόμη βρίσκουμε καταφύγιο στην τέχνη γενικά κλπ.
Υπάρχουν όμως & κάποιοι που δεν περιορίζονται στα λόγια αλλά περνούν επιτυχώς στις πράξεις. Όπως είναι & η εθελοντική ομάδα δράσης Ν. Πιερίας: ο τόπος μου. που κατάφερε να παραμερίσει τους μεσάζοντες αναλαμβάνοντας απ' ευθείας από τους παραγωγούς τη διάθεση των προϊόντων τους. Το αποτέλεσμα ήταν το πολύ χαμηλό κόστος αγοράς τους από τους καταναλωτές. Είναι ένα ενδιαφέρον πείραμα πρωτοβουλίας και παρέμβασης στην αυτορρύθμιση της αγοράς.

αστεγος πολιτισμος

Τα απαραίτητα μόνο
Κι αυτά σε πόσα μπορούν να περιοριστούν;
Ένας σκύλος, πολύτιμη συντροφιά
Μια κουβέρτα και μια εσοχή για στέγη
Πόσο ν΄αντέξει κανείς;
Ανικανότητα της πολιτισμένης κοινωνίας μας
Ένας πολιτισμός όχι για όλους
Ένας πολιτισμός ανάπηρος
Ένας πολιτισμός που δεν είναι για όλους δεν είναι πολιτισμός.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Στον Ντίνο Χριστιανόπουλο το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων 2011 Σε αναγνώριση της προσφοράς του στην λογοτεχνία και τον πολιτισμό της Ελλάδας... «Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Με αυτό τον τρόπο σχολίασε ο Θεσσαλονικιός ποιητής, Ντίνος Χριστιανόπουλος, τη διάκρισή του με το μεγάλο βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού, παραπέμποντας σε παλιότερο κείμενό του (1979), με τον τίτλο: «Εναντίον».

"Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται.... Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου - και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά - και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας... Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας. Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει. Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους΄ όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες - όλες το ίδιο σκατό.... Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι. Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο΄ φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;"
Aπό τις καλύτερες αναφορές στη στάση του Ντίνου Χριστιανόπουλου έγραψε ο μπλόγκερ pitsirikos. 
κι ο ίδιος ο Ν. Χ. εξηγεί τους λόγους που δεν δέχεται το μεγάλο βραβείο: «Το ότι απέρριψα το βραβείο ήταν για μένα μια πράξη ζωής. Oσοι με ξέρουν θα καταλάβουν γιατί δεν δέχτηκα το βραβείο» 

Father Markos

Η Γαλλία είχε τον αββά Πιερ που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπεράσπιση των φτωχών και αστέγων, αλλά και το έργο του πατέρα Μάρκου που για 25 χρόνια βοηθούσε τα παιδιά στη φυλακή Αυλώνα, δεν ήταν μικρό πράγμα.
Διαβάζω από την εφημερίδα:
"...κοιμόταν μόλις 2 ώρες το 24ωρο για να προλάβει να βοηθήσει όσο το δυνατόν περισσότερους συνανθρώπους του. «Δεν υπήρχε ώρα για τον πατέρα Μάρκο, είτε ήταν 3 τα ξημερώματα, είτε 11 το πρωί, το ίδιο και το αυτό, όποτε και να ζητούσες τη βοήθεια του, έτρεχε για να βοηθήσει, να προσφέρει ό,τι μπορεί»
Όπως γράφει η Ελευθεροτυπία η δράση του ξεπερνούσε τα σύνορα της χώρας, για να κατορθώσει να βρίσκει υποστηρικτές και βοήθεια στο έργο του. Πάντοτε δίπλα σε κάθε άνθρωπο που είχε την ανάγκη του, σε αρρώστους σε νοσοκομεία σε άπορους σε ορφανά παιδιά...

Αλεξαντερ Μακ Κουιν

Μου προξένησε ιδιαίτερη εντύπωση και απορία γιατί ένας άνθρωπος που ενώ η ξέφρενη πορεία του προς την επιτυχία εξασφαλίζεται με την διεθνή αναγνώρισή του και αποδοχή, δίνει τέλος στη ζωή του πρόωρα και στην ηλικία των σαράντα ετών. Όπως συνέβη πρόσφατα και με τον διάσημο σχεδιαστή Αλεξάντερ ΜακΚουίν που διακρίθηκε, αναγνωρίστηκε τόσο στο σχεδιασμό ρούχων όσο και στις πρωτότυπες αλλά και ανατρεπτικές παρουσιάσεις του.
Ποιό είναι λοιπόν εκείνο το κρίσιμο σημείο που ανοίγει διάπλατα την πόρτα της εξόδου απο μια ζωή που τα έχει κατακτήσει σχεδόν όλα;
Ενός ανθρώπου που ήταν ιδιοφυΐα στη δουλειά του αλλά λατρεύτηκε και για την πορεία του.

Kostas Axelos

Διαβάζω στις εφημερίδες πως "Την τελευταία του πνοή άφησε ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής Κώστας Αξελός τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα, 4 Φεβρουαρίου, στο Παρίσι.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924 από αστική οικογένεια, διδάχτηκε από παιδί γαλλικά και γερμανικά, ενώ η εφηβεία του φωτίστηκε από τα κείμενα των Ηράκλειτου, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Εμπεδοκλή, Μαρξ, Νίτσε, Ντοστογιέφσκι, και ποιητών όπως ο Ρεμπώ, ο Ρίλκε, ο Χέλντερλιν και άλλοι..."

Δεν είχα παρακολουθήσει την πορεία του και το έργο του. Aνατρέχοντας σε συνεντεύξεις του κατά το παρελθόν, θαυμάζω τις σκέψεις του και τους στοχασμούς του. Τη φιλοσοφική διάσταση των απόψεών του για πολλά πράγματα που εμείς οι απλοί & συνηθισμένοι άνθρωποι δεν προλαβαίνουμε να δούμε, ή να αντιληφθούμε και να εντρυφήσουμε μέσα στον τραγέλαφο της καθημερινότητάς μας, αφήνοντας τις τύχες μας στους πολιτικούς ταγούς.

Κράτησα ένα απόσπασμα από τις συνεντεύξεις του και συζητήσεις του που είχε χαρίσει κατά καιρούς, γιατί το βρίσκω επίκαιρο και ουσιαστικό στις μέρες μας:

«Να προσπαθήσουμε να στεκόμαστε και να κρατιόμαστε όσο γίνεται πιο όρθιοι, σε μια στάση στοχαστικής εγρήγορσης, ακόμη και ιδίως όταν όλα ισοπεδώνονται, έρπουν και μηδενίζονται». «Να μην ξεχνάμε πως η φύση, δυνατότερη από τον άνθρωπο, την επιστήμη και την τεχνική, απεριόριστη αλλά όχι αναγκαστικά άπειρη, έχει τα όρια της ανοχής και της αντοχής». «Να αφομοιώσουμε την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας, όπου όλες οι ιδεολογίες χρεοκόπησαν, όσο κι αν εν μέρει πέτυχαν, και να αντιτάξουμε στον δεσπόζοντα πολιτικαντιδισμό μια πιο νηφάλια ένταξη και αντίσταση που να μη στηρίζεται στην απάτη και στην εξαπάτηση, στην κερδοσκοπία και στην εκμετάλλευση».

Αλήθεια γιατί δεν έχουμε τέτοιους ανθρώπους σε πολιτικές θέσεις και θεσμούς. Ίσως θα τους δίδονταν και μια ευκαιρία να εφαρμόσουν κάποιες από τις ιδέες τους που μάλλον έχει μεγάλη ανάγκη ο κόσμος μας...

δεσμοι

Είναι γνωστό πόσο ισχυροί δεσμοί αναπτύσσονται ανάμεσα σε ανθρώπους και ζώα. Ιδιαίτερα, παροιμιώδης είναι η αφοσίωση του σκύλου στον άνθρωπο. Εδώ όμως, όπως διάβασα μια μικρή είδηση, πρόκειται για την αφοσίωση του ανθρώπου προς το αγαπημένο του τετράποδο!
Μια υπηρεσία κοινωνικής αρωγής της Λιέγης στο Βέλγιο, προσέφερε φιλοξενία σε οκτώ άστεγους, στα γραφεία μιας τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας, για να προφυλαχθούν από το δυνατό κρύο που επικρατούσε στην περιοχή. Οι άστεγοι όμως αρνούνταν να μπουν στο κτίριο χωρίς τα αγαπημένα τους τετράποδα. Έτσι λοιπόν οι υπεύθυνοι της υπηρεσίας αρωγής πρότειναν στους φίλους μας να στεγάσουν και τα σκυλιά τους προκειμένου να κάμψουν τις αντιρρήσεις τους.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Ποιά αιτία είναι εκείνη που μπορεί να ωθήσει έναν άνθρωπο να κάνει κάτι, που κατά γενική ομολογία δεν είναι και τόσο συνηθισμένο;
Το πάθος κι ο έρωτας για κάτι που θαυμάζει & αγαπά; Η περιέργεια και η αναζήτηση; Το μάταιο της ύπαρξής του; Ο στόχος μιας ολόκληρης ζωής; Ο ελεύθερος χρόνος που πιθανόν να διαθέτει με τα απαραίτητα χρήματα; Η δύναμη του χαρακτήρα του; ή κάτι άλλο ακόμη;
Ποτέ δεν θα το μάθω, τουλάχιστον για την κα Καθλιν Σιαρλς.
Διαβάζω στην εφημερίδα: Ενενηντάχρονη Βρετανίδα ταξίδεψε με ταξί από τη χώρα της ως τη Νάουσα Ημαθίας για μια ημίωρη επίσκεψη στον τόπο όπου δίδαξε ο Αριστοτέλης. Η Καθλιν Σιαρλς ναύλωσε ταξί & με μόνη συντροφιά τη νοσοκόμα της, διήνυσε χιλιάδες χιλιόμετρα οδικώς για να επισκεφθεί την "Σχολή Αριστοτέλη" που ιδρύθηκε πρόσφατα κοντά στη Νάουσα, στη θέση "Ισβόρια" όπου βρίσκεται η αρχαία μακεδονική πόλη Μίεζα, & που το Νυμφαίο της έμεινε στην ιστορία γιατί εκεί δίδαξε ο φιλόσοφος Αριστοτέλης τον νεαρό Αλέξανδρο, λίγο μετά τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ.
Η 90χρονη Βρετανίδα καθηγήτρια Κάθλιν Σιαρλς μελετούσε επί δεκαετίες την αρχαιοελληνική γραμματεία και είχε ένα όνειρο: πριν φύγει από τη ζωή να γνωρίσει και να «προσκυνήσει» τον τόπο όπου το 342 π.Χ. ο φιλόσοφος Αριστοτέλης δίδαξε στον έφηβο Μέγα Αλέξανδρο την κλασική ελληνική φιλοσοφία.
Η καταπόνηση του ταξιδιού δεν στάθηκε εμπόδιο. Η υπέργηρη Βρετανίδα καθηγήτρια περιηγήθηκε τα ερείπια του ιερού χώρου στο «Νυμφαίο της Μίεζας» και το νεόδμητο Πολιτιστικό Κέντρο της σχολής Αριστοτέλους για μισή ώρα. Αμέσως μετά μπήκε στο ταξί της και αναχώρησε για τη χώρα της.
Αλλά ο Αριστοτέλης είχε δώσει ήδη την απάντηση "Οι ανθρώπινες πράξεις οφείλονται σε μία ή παραπάνω από τις ακόλουθες επτά αιτίες: τύχη, φύση, καταναγκασμός, συνήθεια, λογική, πάθος, επιθυμία"

Αισιοδοξία

Είναι από τις ειδήσεις που χαίρομαι να διαβάζω στην εφημερίδα.
[Βραβείο στην 11χρονη Φωτεινή, στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, την περασμένη Τετάρτη, κατά τη διεξαγωγή του 6ου Διεθνούς Συνεδρίου Προσομοίωσης των Οργάνων των Ηνωμένων Εθνών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης & του ΝΑΤΟ. Εκπρόσωποι διεθνών οργανισμών, καθηγητές, φοιτητές υποκλίθηκαν στην 11χρονη μαθήτρια του Πειραματικού Σχολείου Θεσσαλονίκης, Φωτεινή Δερβίση για την έκθεσή της αναφορικά με τα δικαιώματα του ανθρώπου και τη φτώχεια. "Σ'ένα πολυσύχναστο δρόμο της Θεσσαλονίκης ζει ένας άντρας στην είσοδο ενός καταστήματος. Άνθρωποι περνούν από 'κεί κάθε μέρα, κανείς όμως δεν σκέφτεται πόσο δύσκολο κι επικίνδυνο είναι να ζει κάποιος εκεί. Ο άντρας αυτός δεν έχει αρκετό νερό, ζεί μέσα στο κρύο. Το κρεβάτι του είναι φτιαγμένο από χαρτόκουτα, μ΄ένα στρώμα πάνω σ'αυτά, κι έχει τα πράγματά του σε πλαστικές σακούλες" περιγράφει στην έκθεσή της η μικρή Φωτεινή και απευθύνει έκκληση: "Πρέπει να κάνουμε κάτι γι΄αυτόν! Κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει όλα όσα χρειάζεται για να μην αρρωστήσει και να μην πεινάει, έχει το δικαίωμα να έχει ρούχα και σπίτι. Ετσι λέει το άρθρο 25 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου" τονίζει παρακάτω θυμίζοντας γλαφυρά σκηνές της καθημερινότητάς μας κι ένα καθήκον που έχει χαθεί...Τα χειροκροτήματα κατακλύζουν το αμφιθέατρο το οποίο φωτίζει η παρουσία του 11χρονου κοριτσιού...]
Ο κόσμος των μεγάλων και ο κόσμος των παιδιών. Η διαφορά πασιφανής. Πόσο διαφορετικός θα ήταν αν ακουγόντουσαν τα παιδιά. Ο τρόπος που βλέπουν τη ζωή, τις ανισότητες και τις αδικίες. Η χαρά τους με τα απλά πράγματα, και η αντικειμενική τους ματιά σε όλα.
"Αιών παίς εστί παίζων, πεσσεύων' παιδός η βασιληίη"