Χειμωνιάτικες ιστορίες

 "...το ρολόι της μητρόπολης χτυπούσε δύο ακριβώς. Ο καιρός στο δρόμο ήταν ελεεινός... Ο διάολος, ο ίδιος ο διάολος δεν θα ξεχώριζε αν ήταν χειμώνας ή φθινόπωρο. Ολόγυρα απλωνόταν σκοτάδι πίσσα. Να κοιτάς και να μη βλέπεις το παραμικρό, σαν να σε είχαν καθίσει μέσα σ΄έναν τενεκέ με μαύρη μπογιά. Η βροχή με μαστίγωνε. Παγερός και σφοδρός ο άνεμος έβγαζε φριχτές νότες. Ούρλιαζε, έκλαιγε, βογγούσε, τσίριζε, λες και την ορχήστρα της φύσης διηύθυνε αυτοπροσώπως μια στρίγγλα. Κάτω απ΄τα πόδια μου σιγόκλαιγε παραπονιάρικα η λασπουριά. Τα φανάρια φάνταζαν θαμπά, σαν κλαμένες χήρες... Η φουκαριάρα η φύση είχε πάθει ναυτία.."  

( Антон Чехов )

 

MON

Σ΄ένα μπαρ ήσυχο και ζεστό, στολισμένο και φωτισμένο με τα μικρά λευκά φωτάκια, προσαρμοσμένα στις απαιτήσεις των ημερών, και τα τραγούδια στα ηχεία να συνοδεύουν την δροσερή και αφρισμένη τσέχικη μπύρα στο ποτήρι μου, λίγη ώρα έπειτα από άλλη μια συνηθισμένη κουραστική κι απαιτητική μέρα που χάθηκε μες στον αφρό της μπύρας. Εκεί, μες στο ημίφως, στο πλήθος και τους θαμώνες, πέρασες, στάθηκες, με χαιρέτησες κι έσμιξαν σφιχτά τα χέρια μας και τα χείλη μας, μαγεύοντας για λίγο την ατμόσφαιρα και παγώνοντας τον χρόνο, μέχρι που χάθηκες μες στην πόλη.....
"Κι απόψε μες στην έρημη την πόλη
που με βρήκες πάλι, πάρε με κοντά σου
Κρύψε με μες στο παλτό σου, κάνε με κορμί
δικό σου...........
Τύλιξε με στο κασκόλ σου σαν παιδί. σαν άγγελό σου
να χαθώ στη μυρωδιά σου, να χορέψω στ’ όνομά σου…."
[Χ.Αλεξίου]

Αριαδνη

Η "Αριάδνη" ήρθε με άγριες διαθέσεις και πολικές θερμοκρασίες. Πριν το ξημέρωμα είχε αρχίσει χιονόπτωση με τις νιφάδες να στροβιλίζονται στον ρυθμό του παγωμένου αέρα μέχρι να πάρουν θέση πάνω σε κάποια στέγη, δίνοντας μια διαφορετική φωτεινή κι απόκοσμη ανταύγεια στο νυχτερινό τοπίο. Σηκώθηκε και συνδαύλισε τη φωτιά που άρχισε να ζωηρεύει ξανά. Ο αρχέγονος τρόπος επιβίωσης του ανθρώπου, σκέφτηκε, όταν περιδιάβαινε τις παγωμένες στέπες εξερευνώντας τον πλανήτη που του έλαχε. Έβαλε το μπρίκι στη χόβολη και χαμογέλασε φέρνοντας στη μνήμη τους καουμπόυδες στην άγρια δύση. Το δώμα φωτίζονταν ήδη αρκετά από την εξωτερική ανταύγεια της χιονισμένης περιοχής και συντονίστηκε στο τρίτο πρόγραμμα. Η γάτα του άλλαξε πλευρό και συνέχισε τον ύπνο της. Άραγε να βλέπει κι όνειρα ή είναι μόνο ανθρώπινη ιδιότητα; Η ατμόσφαιρα ήταν χαλαρή κι ο κόσμος ησύχαζε ακόμη. Άναψε ένα τσιγάρο και κάθισε αναπαυτικά, απολαμβάνοντας όσο χρόνο του αναλογούσε κι αφέθηκε στον αέναο ρυθμό της ζωής να τον παρασύρει όπως μια τυχαία νυφάδα χιονιού στο σύντομο ταξίδι της.

"Life is a matter of being born;but Art is a question of being alive"

[e.e.cummings] 

παντος καιρου

Καθάρισε πρώτα τα εξωτερικά σκαλοπάτια του σπιτιού.
Επειτα τίναξε και λίγο το χαλί του καθιστικού, ξεβολεύτηκε ο γάτος, γέμισε με ξύλα το τζάκι.
Προμηθεύτηκε λίγα εδέσματα και τα βιβλία που είχε παραγγείλει και περίμενε ...το νέο κύμα κακοκαιρίας, ξεκοκαλίζοντας τα απομεινάρια μιας άδειας, στις αγαπημένες του αναγνώσεις αλλά και σινεμελωδίες...
'The Best Offer" Ennio Morricone

σωπαινεις

Η ώρα ήταν ήδη προχωρημένη όταν ανέβηκε την σκάλα για τον φεγγίτη της σοφίτας. Έπρεπε να κλείσει το μικρό παράθυρο που έβλεπε προς τον νυχτερινό ορίζοντα και το θέαμα της έναστρης νύχτας του Δεκέμβρη τον κράτησε για λίγη ώρα εκεί.
Σαν να έβλεπε τη θέα από το φινιστρίνι ενός αστρόπλοιου που ταξιδεύει αέναα στο άγνωστο σκέφτηκε αλλά ο ρυθμός των σκέψεων στροβιλίστηκε πάλι μαζί της, σαν την έλξη μιας ανίκητης βαρύτητας... "ποιά πόλη, ποιά χώρα / ποιά θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα / σωπαίνεις, θυμάσαι / και μεθυσμένη μες στον ύπνο σου γελάς..."

συντομη συναντηση

Η καταχνιά σκέπαζε πάλι μαζί με τη νύχτα την πόλη. Τα φώτα της θολά και το κρύο αισθητό όσο περνούσε η ώρα. Κατέβηκε να κλεισει την πόρτα της αυλής του κι όταν γύριζε για να ξαναμπεί στο σπίτι, άκουσε τα βήματά της στο πεζοδρόμιο, κι αμέσως την είδε που ετοιμάζονταν να μπεί στο αυτοκίνητό της. Νόμιζε ότι δεν τον πρόσεξε, έτσι βιαστική όπως του φάνηκε μες στο κρύο και κάπως θολό απόβραδο, και σκέφτηκε να μην την καθυστερήσει φωνάζοντάς την για να την χαιρετίσει, καθώς προσπαθούσε να ανοίξει την πόρτα του αυτοκινήτου της. Τον ξάφνιασε όμως, όταν άκουσε να τον χαιρετά η ίδια με την στεντόρια φωνή της κι ανταπάντησε ευχάριστα, έκπληκτος που τον πρόσεξε και ρώτησε να μάθει τι κάνει. Κοιτάζοντας τα πίσω φώτα του αυτοκινήτου της που απομακρύνονταν, η βραδυά του φάνηκε πιο ζεστή, ενώ απο κάπου ακουγόταν η φωνή... "Μια νύχτα μόνο τάξε μου / φαρμάκι αν θέλεις τάξε μου μετά.... μια νύχτα σαν κι αυτή / θάνατο κι αρχή σου ζητώ.." 

χειμωνιατικη παρασταση

Το κρυο δυναμωνε κι ο αερας εκανε αισθητη τη παρουσια του αναμεσα στους δρομους, στα δενδρα, στις χαραμαδες. Αρχισε παλι να χιονιζει δειλα. Αθορυβα και αργα οι νιφαδες χορευαν στο ρυθμο του αγερα. Πλησιασε το παραθυρο για να δει το λευκο πανηγυρι κρατωντας αναμεσα στα χερια του μια ζεστη κουπα με το απογευματινο του τσαι.
Χωρις να το αντιληφθει αμεσως, απο το απεναντι σπιτι μια γυναικεία φιγουρα ηταν στο παραθυρο της και παρακολουθουσε κι εκεινη τις μικρες λευκες φιγουρες. Του φανηκε για μια στιγμη πως τα βλεμματα τους συναντηθηκαν καπου εκει αναμεσα στη χιονισμενη ατμοσφαιρα. Διαβολε δεν την ειχε προσεξει αλλη φορα να στεκεται μπροστα στο παραθυρο, αλλα φαινεται πως το χιονισμενο περιβαλλον την εφερε στο προσκηνιο και χαμογελασαν συνωμοτικα συνεχιζοντας για λιγο ακομη να απολαμβανουν την χειμωνιατικη παρασταση που εδινε η φυση για τους δυο προσκεκλημένους της αποψε.

Λευκό

 Εβλεπε το χιόνι που έπεφτε αθόρυβα και σκέπαζε τα πάντα

 Σκέφθηκε πως θάθελε να καλύψει και τη ζωή του,
 Να γίνει κι ο ίδιος χιόνι

 Κι ύστερα, τα χέρια της να έφτιαχναν έναν χιονάνθρωπο

 Εξω από την αυλή της

 Δίπλα στο παράθυρό της...

 "tombe la naige
 tu ne viendras pas ce soir..."
...Adamo

περπατωντας με τον δεκεμβρη

Ο Δεκέμβρης φώτιζε με τον δικό του μοναδικό τρόπο τον δρόμο τους. Ο Δεκέμβρης έχει πάντα τον δικό του δρόμο. Θα σε πάρει απο το χέρι και θα σε πάει να συναντήσεις τον επόμενο χρόνο. Θα σου πει πως όλα είναι εφήμερα, αλλά έχει τον τρόπο του να σου τα παρουσιάσει όλα διαφορετικά. Ο Δεκέμβρης των παιδικών μας χρόνων, μαγικά και παραμυθένια θα σε ταξιδέψει μέσα από φωτεινά στολισμένα μονοπάτια. Ενώνει αλλά και χωρίζει. Κάτι παλιό τελειώνει αλλά και κάτι άλλο αρχίζει. Ο Δεκέμβρης των προϋπολογισμών, των ισολογισμών, των απολογισμών και των συλλογισμών...


 "...και τα κορμιά μας
 μένουν στο σύνορο που όλο αλλάζει
 ανάμεσα σ' εκείνο που έφυγε
 κι εκείνο που έρχεται..."

 [TITOΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ]

εκπτωσεις

Είχε κατέβει στην αγορά. Ήταν Παρασκευή, απογευματινό, σχεδόν είχε νυχτώσει. Το κρύο έντονο και διαπεραστικό μαζί με ψιλόβροχο. Οι βιτρίνες στο ύψος των περιστάσεων, φωτισμένες, με το πλήθος να πηγαινοέρχεται ακατάπαυστα. Περπατώντας αργά, κοιτούσε καποιες βριτρίνες μέχρι να περάσει λίγο η ώρα για μια δουλειά που ειχε να κανει. Ήταν σαν χειμωνιάτικο σύνολο, χέρια στις τσέπες, γιακάς ανεβασμένος και μια τραγιάσκα. Κοιτώντας τις προκλητικές ακόμη εκπτώσεις και απορροφημένος στις μακροοικονομικές του σκέψεις για ένα ζευγάρι παπουτσιών που έβλεπε, ξαφνιάστηκε όταν άκουσε μια λεπτή & μελωδική φωνή να τον καλεί. Γυρνωντας το έκπληκτο βλέμμα του αντίκρισε την όμορφη και νεανική παρουσία, μιας συναδέλφου του που, διασταυρώθηκαν αναπάντεχα οι δρόμοι τους. Ένοιωσε σαν να σταμάτησε το κρύο απότομα, ο υπόλοιπος κόσμος σαν να εξαφανίστηκε και μείναμε μόνο οι δυό τους. Δεν ήξερε τι να πρωτοκάνει. Να θαυμάζει την όμορφη & κομψή παρουσία που βρέθηκε ξαφνικά μπροστά του; ν' ακούει εκείνα τα λίγα λόγια που ανταλλάξανε; να συγκεντρωθεί για να απαντά; Δεν αντέχει κανεις εύκολα τόσα πράγματα ταυτόχρονα. Χάθηκε για λίγο η κούραση της εβδομάδας, ανέβηκε το ηθικό, κι άργησε να επανέλθει εντελώς στην πραγματικότητα, παίρνοντας εκείνη τη γλυκιά & δυνατή γεύση της ζωής για λίγο... Την αποχαιρέτησε χαμογελώντας και, αναλογιζόμενος πως η ζωή είναι μερικές φορές καλύτερη έξω από το μπαρ, από το γραφείο, από το σπίτι, συνέχισε το δρόμο του....

last shot

Έτσι όπως καθόμουν, απολαμβάνοντας ένα ποτό και παρακολουθώντας το παιχνίδι με τις μπάλες που ο παίκτης πρέπει να ρίξει ευθύβολα για να χτυπήσει όσο περισσότερες κορίνες, παρατηρούσα τα συναισθήματα που προκαλούσε κάθε επιτυχία αλλά και κάθε αποτυχία να εκδηλώνονται με ένταση στα πρόσωπα των παικτών. Σε συνδυασμό με το σύνηθες εορταστικό κλίμα που διανύουμε, σκεφτόμουν πως φεύγουν κι οι τελευταίες μέρες της χρονιάς, γλυστρώντας μέσα από τα χέρια μας σαν μπάλες του μπόουλινγκ στο διάδρομο της ζωής μας. Φεύγουν ωστόσο με δύναμη από τα χέρια μας αλλά χωρίς επιστροφή. Επιδιώκοντας μόνο κάποιο στόχο. Κι όπως συμβαίνει πάντα θα φύγει κι η τελευταία, κυνηγώντας κι εκείνη, φορτωμένη με όλες τις ελπίδες πως θα πετύχει σε ό,τι απέτυχαν όλες οι προηγούμενες. Κι όμως εκείνες είναι που βοήθησαν για να εντοπιστεί & να προσδιοριστεί καλύτερα ο στόχος. Για να προετοιμάσουν ακόμη καλύτερα τη σπουδαιότερη, που είναι συνήθως η τελευταία προσπάθεια. Είχα ήδη πιει αρκετά και κατεβάζοντας και την τελευταία γουλιά βγήκα στο δροσερό νυχτερινό αεράκι. Έριξα μια ματιά στη λεωφόρο κοιτώντας το πλήθος από τα αυτοκίνητα να κινείται αργά σαν ήρεμο πλωτό φωτεινό ποτάμι, σήκωσα για λίγο το βλέμμα στον ουρανό που έμοιαζε κι αυτός στολισμένος με όλα του τ' αστέρια αναμμένα, κι έριξα στον κάδο ανακύκλωσης το 2010...

winter nights

Χάθηκαν ακόμη και τα ίχνη σου.
Απόλυτη ησυχία. Νέκρα & ερημιά.
Φώτα παγωμένα στη χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα.
Σκιές σε άσπρο φόντο, διωγμένες από τα όνειρα στους νυχτερινούς δρόμους.


"ένα φως αφήνω πάντα,
πάντα αφήνω αναμμένο
και στα χέρια μου οι μέρες,
είν' οι μέρες φρέσκο χιόνι"

[Οδ. Ιωάννου]

Decenber's nights

Mεγάλες & ατέλειωτες οι νύχτες του Δεκέμβρη. Με τις ανταύγειες από τα πολύχρωμα φώτα και στολίδια, χρωματίζονται έντονα & παράταιρα αγγίζοντας τον νυχτερινό ουρανό & τ' αστέρια.
Ταξιδεύουν & χάνονται αθόρυβα μέσα στο σκοτεινό ορίζοντα από τη μια άκρη στην άλλη. Ανακατεύοντας ομίχλη & καπνό από τις καμινάδες προετοιμάζουν τo μαγικό ταξίδι του Santa Claus

"Ελα κοντά μου απόψε
πάλι με ξένους θα πιώ
Ελα κοντά μου για λίγο
Να 'χω ένα λόγο να φύγω
(.......)
έλα στο φώς του φεγγαριού
να φέξει η ψυχή μου
στις παρυφές του σκοταδιού
έφτασα τη ζωή μου.."

[X. Αλεξίου].

Νυχτες του Δεκεμβρη

Κάπως παράξενες & ιδιαίτερες μου φαίνονται κάθε χρόνο οι "τελευταιες" του μέρες. Όσο λιγότερες μένουν κρεμασμένες στο ημερολόγιό μου, τόσο δυσκολότερα αποκόπτονται από αυτό. Κάθε βράδυ λοιπόν κοντά στα μεσάνυχτα, μόλις πλησιάσω το χέρι μου στο ημερολόγιο για να βγάλω απο εκεί τη μέρα που πέρασε πλέον, λες και δεν θέλει να ξεκολλήσει από τη θέση της. Σαν να αντιστέκεται ένα πράγμα, τέτοια εντύπωση. Κι όταν ο φωτισμός είναι ήδη αμυδρός φαντάζει τόσο έντονα σαν κάτι να θέλει να μου πει. Κάτι σαν: "γιατί δεν με κρατάς λίγο ακόμη, τουλάχιστον μέχρι το πρωί. Όλη τη χρονιά σου υποδεικνύουμε με ακρίβεια τις ημερομηνίες. Άφησέ με να μείνουμε ακόμη λίγο μαζί. Μήπως δεν το γνωρίζουμε ότι έχεις ήδη αγοράσει το καινούργιο σου ημερολόγιο; Κρύο και σκοτάδι έξω, περίμενε να ξημερώσει πρώτα και η άλλη μέρα." Κοντοστέκομαι λίγο διασταυρώνοντας το βλέμμα μας και νιώθω τη φωτιά στο τζάκι, σαν να μου λέει "δεν θέλω να σβήσω ακόμη, κοιμήσου εσύ κι άσε με να καίω μέχρι το πρωί". Νάτα μας λέω, έχουν συννενοηθεί μεταξύ τους. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Ας είναι σκέφτομαι, όλα έχουν ψυχή φαίνεται αυτές τις μέρες που είναι λίγο διαφορετικές. Όλα γίνονται εξωπραγματικά, σαν κάποιο πνεύμα να έρχεται και να τα ζωντανεύει. Άφησα τα πράγματα όπως είναι κι έριξα λίγα ξύλα ακομη στη φωτιά και ποτό στο ποτήρι μου πριν αρχίσει κι εκείνο να διαμαρτύρεται ότι το ξέχασα, ξαναπιάνοντας και το βιβλίο μου από τη σελίδα που το άφησα...