διαχρονικο

Ολα έχουν μείνει έτσι όπως τα άφησες. Κι όταν περνάς από εκεί καμια φορά, αραιά πλέον, το μυαλό σου γυρίζει σαν πυξίδα μπερδεμένη. Κάθε γωνιά και ενας πόλος έλξης. Προς ποια κατεύθυνση να γυρίσει; Σε πια αστραπιαία ταξίδια στο χρόνο να χαθεί; Οι πόλεις αλλάζουν όμως, αργά αλλά αλλάζουν. Κι εμείς το ίδιο. "-λίγα φεγγάρια απόμειναν στη μνήμη~" Είναι πολλά εκείνα, που σαν κλωστές μας κρατούν εδώ και χρόνια, για να μη χάσουμε το δρόμο μας και να μπορούμε πότε-πότε να ξαναγυρνάμε εκεί. Λίγο να ξύσεις τη μνήμη, κι όλα θα εμφανιστούν ξανά μπροστά σου."Το παρελθόν δεν είναι νεκρό, δεν είναι κάν ξεπερασμένο" Πόσες φορές δεν αναλογιστήκαμε αν ήταν προδιαγεγραμένη η πορεία μας, η απλά την αφήσαμε να κυλήσει, χωρίς να την εμποδίσουμε ή να τη διαφοροποιήσουμε. Δεν ξέρω αν μπορούσαμε να κάνουμε κι αλλιώς. Ίσως δεν είχαμε και πολλές επιλογές. Ίσως δεν το προσπαθήσαμε όσο χρειαζόταν. Ίνα πληρωθή το ρηθέν υπο των ποιητών: "Σαν να΄μουν άλλος κι οχι εγώ μες στη ζωή πορεύτητα"

συνεχεια

Aνηφορίζω. Μονοπάτι. Καλντερίμι. Λαχανιάζω. Πέτρα στρωμένη παντού. Τα σπίτια γίνονται πιο όμορφα με την πέτρα. Ανηφορίζω. Αναπνέω. Οξυγόνο. Καθαρό. Ατόφιο. Φως διάφανο. Φύλλα πεσμένα τριγύρω. Τρίζουν στα βήματα. Λίπασμα στο χώμα & στη σκέψη μου. Ανακύκλωση. Συναισθημάτων & απόψεων. Καινούργιος άνεμος. Δυνατός. Βίαιος & παγωμένος. Πρέπει να βρω καταφύγιο. Δώμα. Μικρό & ζεστό. Στρωμένο & λαμπερό. Από ξύλο & πέτρα. Ξυλόσομπα. Τζάκι. Κόκκινο κρασί, αίμα, πετράδια. Στα μάτια σου. Ανταύγειες. Μαγεία. Ξεφεύγω από παντού. Ορίζοντας. Μακρινός, ατέλειωτος. Όλα είναι ήδη μακριά. Το πιστεύεις;
...mais la vie sépare ceux qui s'aiment,
Tout doucement, sans faire de bruit...

Chansons Malaises / Yvan Goll

Θα σου το ψιθυρίζω κάθε φορά, στο τηλέφωνό σου, στο γραφείο σου, στην αλληλογραφία σου, στον κινηματογράφο, στο δρόμο, λίγο πριν κοιμηθείς....
Όταν οι έγνοιες σου θα σε πνίγουν, εγώ θα είμαι εκεί, στη σκέψη σου και στην απόδρασή σου...
Το ξέρεις ότι θα είμαι δίπλα σου, όπου κι αν βρίσκεσαι....
Θα είναι οι δικές μας, οι προσωπικές μας στιγμές που ο χρόνος αλλάζει τη ροή του...
Είναι ο παράλληλος κόσμος, ο δικός μας, σ' αυτόν που δραπετεύουμε κάθε φορά μαζί....
Χμμ, πώς μου είπες κάποτε... ο άγιος, ο άγιος της μοναξιάς, της Ιωάννας K..


Je suis la trace sombre
Oue ton canot marque dans l' eau
......................................
Είμαι το σκοτεινό αυλάκι
που η βάρκα σου χαράζει στο νερό
..........................
Je suis l' ombre soumise
Que ton palmier projette a son pied
...................
Είμαι η υπάκουη σκιά
που η φοινικιά σου ρίχνει στη ρίζα της



........
Je suis le petit cri
Que pousse le perdreau
Atteint par tes balles
...
Είμαι η μικρή κραυγή
της πέρδικας
που τη βρήκαν τα βόλια σου