Χωρίς τέλος...

 "Να σε αγγίζω και να πέφτει στα χέρια μου η αγνότητα. 

Να σε μυρίζω και να ελευθερώνεται θυμωμένος ο λίβας. 

Να σε γεύομαι και να σουρουπώνουν τα χείλη μου. 

Να σε ακούω και να τρίζει το στήθος σαν κατάρτι. 

Να σε βλέπω και να γεμίζουν οι δεξαμενές της νοσταλγίας." 

(Γ. Λίλλης)

 Ατέλειωτη επιθυμία, διαρκής έλξη, χωρίς τέλος, μέχρις εσχάτων.

Η γυναικα της διπλανης πορτας

Βράδυασε και το χειμωνιάτικο κρύο κάνει ακόμη πιο σκοτεινή την ατμόσφαιρα.
Γυρίζει τον διακόπτη της μηχανής, ο κινητήρας ανάβει και περιμένει να ζεσταθεί νιώθοντας τους κραδασμούς του πάνω στη σέλα.
Ο καιρός δεν είναι ιδανικός, αλλά τη στιγμή που κατεβαίνει προς το δρόμο, έρχεται και πλησιάζει για να παρκάρει και το αυτοκίνητο των διπλανών του.
Περιμένει, στο ρελαντί, χωρίς να βιάζεται κι ελπίζει να οδηγεί εκείνη.
Η πόρτα ανοίγει κι εμφανίζεται, σχεδόν αναδύεται, η γυναίκα της διπλανής κατοικίας.
Δεν νιώθει πλεον το κρύο, τα λιγοστά τους λόγια ανταλλάσονται ζεστά και τα παίρνει μαζί του φεύγοντας στο δρομο κάτω από τον νυχτερινο ουρανό.

"Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθει ο Καιρός"

[ Ελυτης ]

"Όνειρο στο κύμα"

"Ήτον απόλαυσις, όνειρον, θαύμα. Είχεν απομακρυνθή ώς πέντε οργυιάς από το άντρον, και έπλεε, κ'έβλεπε τώρα προς ανατολάς, στρέφουσα τα νώτα προς το μέρον μου. Έβλεπα την αμαυράν και όμως χρυσίζουσαν αμυδρώς κόμην της, τον τράχηλόν της τον εύγραμμον, τας λευκάς ως γάλα ωμοπλάτας, τους βραχίονας τους τορνευτούς, όλα συγχεόμενα, μελιχρά και ονειρώδη εις το φέγγος της σελήνης. Διέβλεπα την οσφύν της την ευλύγιστον, τα ισχύα της, τας κνήμας, τους πόδας της, μεταξύ σκιάς και φωτός, βαπτιζόμενα εις το κύμα. Εμάντευα το στέρνον της, τους κόλπους της, γλαφυρούς, προέχοντας, δεχομένους όλας τας αύρας τας ριπάς και της θαλάσσης το θείον άρωμα. Ήτο πνοή, ίνδαλμα αφάνταστον, όνειρον επιπλέον εις το κύμα' ήτο νηρηίς, νύμφη, σειρήν, πλέουσα, ως πλέει ναυς μαγική, η ναυς των ονείρων... Είχα μείνει χάσκων, εν εκστάσει, και δεν εσκεπτόμην πλέον τα επίγεια"

[Όνειρο στο κύμα (1900) Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης]

διαχρονικος

[edward hopper]
..................................................................................
"Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια –
η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.
Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα.
Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,
φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριά σπασμών.
Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,
όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί."

[Nτ. Χριστιανοπουλος] (Ερωτας)
---------------------------------------------------------------------------------------------
Δεν πιστεύω να υπάρχει κάτι πιο συγκλονιστικό άμα και επίμονο ενδιαφέρον στον άνθρωπο από το ερωτικό ένστικτο.
-------------------------------------------------------------------------------------
Απαλλαγμένοι από το άχθος της κτητικότητας και ηρωικούς εγωισμούς, χωρίς ιδιοτέλεια & διλήμματα αφήνω να γλυστρήσει απαλά μέσα από τα χέρια μου η κλωστή του πολύχρωμου χαρταετού για να νιώθει πάντα την ελευθερία των επιλογών του.
Κι είσαι τώρα πια κουκίδα μακρινή που δεν διακρίνω ούτε τα χρώματα της ψυχής σου.
Μόνο που δεν θυμάμαι αν ήμουν εγώ κάποτε στην απογείωση του χαρταετού ή άν έπεσε κάποια στιγμή στα χέρια μου πετώντας χαμηλά.
Όπως και να'χει πάει καιρός τώρα πια.
----------------------------------------------------

"Τι όμορφο να είναι κανείς ερωτευμένος και να το ξέρει! Αυτή είναι η διαφορά. Θα έπρεπε να στενοχωριέμαι που την έχασα για δεύτερη φορά, κι όμως κάτι με κάνει να χαίρομαι. Η εικόνα της, που έχω αποτυπώσει στη μνήμη μου, πλανιέται αόριστα, ανάμεσα στην αληθινή και την ιδανική της μορφή. Αυτή την εικόνα αφήνω να βγαίνει από μέσα μου τώρα. Δεν ξέρω αν είναι πραγματική ή αν είναι μόνον η αφορμή μιας πραγματικότητας, πάντως έχει για μένα μιαν απίθανη μαγεία. Δεν ανησυχώ γιατί το ξέρω πως πρέπει να είναι εδώ στην πόλη το σπίτι της, κι αυτό μου φτάνει αυτή τη στιγμή. Αυτή η δυνατότητα είναι μια πρϋπόθεση για να μπορώ να τη φαντάζομαι έτσι - και να εντρυφώ σιγά σιγά στο όραμά της. Και θα έπρεπε να μη βρίσκω γαλήνη, εγώ, που θεωρούμαι ο κατεξοχήν αγαπημένος των θεών, και να μην έχω τη σπάνια ευτυχία να ερωτεύομαι ολοένα; Αυτό είναι κάτι που καμία Τέχνη, καμιά σπουδή δεν μπορεί να εξασφαλίσει, είναι ένα δώρο. Αλλά θα μπορέσω να αγγίζω πάντα μια αγάπη και να βρίσκομαι σε τέτοια επαφή που να μπορώ να ξέρω πόσο καιρό θα διαρκέσει... Λατρεύω αυτή την αγάπη όσο καμιά από τις άλλες, τις προηγούμενες. Η περίσταση, μα την αλήθεια, δεν αφήνει πολλές ευκαιρίες για να επωφεληθεί κανείς, κι αυτό είναι το απελπιστικό: δεν είναι τέχνη να πλανεύει κανείς ένα κορίτσι, αλλά είναι ευτυχία να βρει κανείς μια που ν'αξίζει να πλανευτεί..."
[Soeren Kierkegaard (Το ημερολόγιο ενος διαφθορέα) Koπεγχάγη 15 Φεβρουαρίου 1843]
Προσυπογράφω
Caesar

Σπονδή στον Ερωτα

«Η μεγάλη, η μοναδική πρωτοτυπία του έρωτα έγκειται στο ότι καθιστά την ευτυχία αδιαχώριστη από τη δυστυχία»
[Ε.Μ. Sioran]

«Η νύχτα προχωρεί. Είμαι μόνος. Στη νύχτα. Στη σιωπή. Στην παράκρουση. Στη διέγερση. Είμαι εγωιστής. Είμαι απαιτητικός. Θέλω εγώ ο περασμένος να περάσεις κι εσύ μαζί μου. Θέλω να προσκυνήσω τα γόνατά σου. Να σου προσκυνήσω τα χέρια σου. Την όψη σου. Τα πόδια σου. Να συρθώ. Να ολολύξω. Να βουβαθώ. Να σ' αισθανθώ. Κοντά μου. Μα πολύ κοντά σου. Να σε σφίξω. Να σε προσκυνήσω. Και να σβήσω. Είμαι μόνος. Και μ' αφήνεις. Μα δε σ' αφήνω εγώ. Λόγια κοινά πρόστυχα ανεβαίνουν στα χείλη μου».

[Επιστολή του εβδομηντάχρονου Παλαμά προς την εικοσιεξάχρονη Στέλλα Διαλέτη» (20 Οκτωβρίου 1930).]

Προσυπογράφω
Caesar