Gone with the Wind

"Έπαιζε με τον πέπλο της φιλώντας το κορμί της
τ' αγέρι του βραδιού.
Τ' ανάβλεμμά της χάιδεμα της νιότης' η φωνή της ρυθμός του τραγουδιού."
[Κωστής Παλαμάς]

Ιούλιος & καλοκαίρι, όμορφη κι ευχάριστη εποχή για όσους μπορούν να την απολαύσουν, κοντά σε μια θάλασσα σε κάποιο νησί, ή οπουδήποτε μπορεί να σε οδηγήσει αυτός ο ...άνεμος της ελευθερίας που περνάει μέσα από κάθε χώρο που μας κρατά αιχμάλωτους των επιλογών μας.

"Βρίσκω ότι ο άνεμος ταιριάζει ιδιαίτερα στη γυναίκα,
με τα μακρυά λυτά μαλλιά της που κυματίζουν αγέρωχα πάνω σε μια μηχανή ή στο ανοιχτό αυτοκίνητο καθώς τρέχει στο δρόμο,
με το ανάλαφρό της ένδυμα του καλοκαιριού που προσφέρεται σπονδή στις διαθέσεις μιας απογευματινής αύρας,
κρατώντας το καπέλο της τη στιγμή του αποχαιρετισμού στο κατάστρωμα ενός πλοίου που σε λίγο θα διασχίσει το πέλαγο..."

Όταν φυσάει ανοίγω το παράθυρο, μαζεύοντας κάπως τα χαρτιά μου αλλά συνήθως κάποιο από αυτά θα ξεφύγει & θα το πάρει μαζί του ο αέρας. Το αφήνω χωρίς να το εμποδίσω & το βλέπω όπως απομακρύνεται από ψηλά χορεύοντας στα ρεύματα που το παρασύρουν κάπου αλλού, ίσως καλύτερα από εκεί που βρισκόταν.

καλοκαιρινες σκεψεις & αποψεις

Έχει κάθε καλοκαίρι τη δική του ταυτότητα; Με άλλα λόγια είναι κάθε καλοκαίρι διαφορετικό από το προηγούμενο; Είμαστε, νιώθουμε καλύτερα; Μάλλον ναί αν υποθέσουμε ότι οι υπόλοιπες εποχές είναι περισσότερο απαιτητικές στις υποχρεώσεις μας. Τώρα όμως υπάρχει μεγαλύτερη δυνατότητα για τη δημιουργία διαφορετικών εμπειριών & εντυπώσεων. Σαν ένα μακράς διάρκειας σ/κ. Λίγος χρόνος παραπάνω ελεύθερος για να διαπιστώσουμε ότι η ζωή είναι αλλού. Σ' ότι είναι δημιουργικό & ανανεωτικό κι όχι απλώς διεκπεραιωτικό & επαναλαμβανόμενο. "H πραγματική ευτυχία είναι η ανησυχία" λέει ο Ο. Έκο & συνεχίζει: «Δεν πιστεύω στην ευτυχία. Πιστεύω μόνο στην ανησυχία. Δεν είμαι συνεχώς ευτυχισμένος, γιατί πάντα αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω κάτι άλλο. Ωστόσο παραδέχομαι πως στη ζωή γνωρίζεις ευτυχισμένες στιγμές ή έστω ημίωρα, συνέβη & σε εμένα όταν απόκτησα τον πρώτο μου γιό. Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα ευτυχής. Αλλά αυτά είναι στιγμές που διαρκούν ελάχιστα. Όσοι λένε ότι είναι ευτυχισμένοι από τη ζωή τους είναι ηλίθιοι. Γι αυτό εγώ προτιμώ αντί για ευτυχισμένος να είμαι ανήσυχος. Αισθάνομαι ευτυχισμένος, ας πούμε, όταν βρίσκω ένα βιβλίο που έψαχνα πολύ καιρό. Όταν το αγοράσω & το κρατήσω στα χέρια μου, το κοιτώ, είμαι ευτυχισμένος, αλλά μετά αυτή η αίσθηση σβήνει. Η πραγματική ευτυχία είναι η ανησυχία... Το να βγείς για κυνήγι, όχι να σκοτώσεις το πουλί».

Αισθηση καλοκαιρινη

[Για όποιον η θάλασσα στον ήλιο είναι "τοπίο"-η ζωή μοιάζει εύκολη και ο θάνατος επίσης. Αλλά για τον άλλον είναι κάτροπτο αθανασίας. είναι "διάρκεια". Μια διάρκεια που μόνον το ίδιο της το εκθαμβωτικό φώς δεν σ' αφήνει να τη συλλάβεις...]
(Οδ. Ελ.)
.....
Δεν νομίζω να έχει προσεγγίσει άλλος, περισσότερο από τον Ο. Ελύτη, με τόση διεισδυτική ματιά το φώς του ήλιου & το χρώμα της θάλασσας. Συνήθως δεν αντιλαμβανόμαστε αμέσως ή και καθόλου όλο το μέγεθος & την ομορφιά μιας τοποθεσίας, παρασυρόμενοι από τις ρεαλιστικές ανάγκες & υποχρεώσεις. Πολλές εικόνες όμως βρίσκονται εκεί, γύρω μας & χρειάζεται έναν ξεναγό της σκέψης & της ποίησης όπως ο Ελύτης για να νιώσει κανείς τη μαγεία του τόπου & του κόσμου, πέρα από την πρώτη εντύπωση.
...........
[Φυλαγμένα μέσα μου για πάντα / Στη διάθεση του καθενός: ο βόρειος βράχος / Ορμώντας αλλ' ακίνητος / Η μοναξιά των ιερών κυμάτων...]
Πόσο δύσκολο είναι μερικές φορές να περιγράψεις τα συναισθήματα που έρχονται σαν τα κύματα ή τα χρώματα του καλοκαιριού
................
[Ο ήλιος σκάει μέσα μας κι εμείς κρατάμε την παλάμη στο στόμα έντρομοι..]
........
Ο νούς μεθάει από την καλοκαιρινή διάθεση, τα μικρά καθρεπτάκια της θάλασσας το μεσημέρι, το νέκταρ που ξεχυλίζει στο τραπέζι & τις αισθήσεις μας σαν ναύτες πάνω στα κατάρτια, να θέλουν να ξεχυθούν στο πέλαγο αναζητώντας το άπιαστο όνειρο, πριν χαθεί το καλοκαίρι...

Ελαχιστο

Πόσο δύσκολο είναι να κατακτήσεις μόνο το ελάχιστο και ν' απαλλαγείς από τόσα & τόσα περιττά....

[Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ' ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.

Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας. Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια. Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα. Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα. Xάμου, στ' άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα. Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο.

Γεννήθηκα για να 'χω τόσα. Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ. Aπό το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε. Mόνο που 'ναι πιο δύσκολο. Kι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ' αγγίξεις οπόταν η φύση σού υπακούει. Kι από τη φύση - αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.]



(Οδ. Ελύτης O μικρός ναυτίλος, Ίκαρος 1985)