Απογευματινός ορίζοντας

 Με το φως της τελευταίας ηλιαχτίδας σταμάτησε την ανάγνωση. Η σελίδα γύρισε σαν ήσυχο κύμα και κλείστηκε στο σώμα του βιβλίου. Το βλέμμα στάθηκε στην τελευταία αντανάκλαση με τις σκέψεις να αναδεύονται από τον ήχο της θάλασσας και τις εναλλαγές των τελευταίων χρωμάτων λίγο πριν χαθούν στον ορίζοντα.

Διαβάζοντας...

 "Ακόμα κι οι πιο μεγάλες περιπέτειες πεθαίνουν κι εκείνες άδοξα: σ'ένα βιβλίο..."

Σε θυμάμαι πάντοτε μ ένα βιβλίο στα χέρια σου, κι εγώ διπλα σου να σε κοιτάζω. Οι σελίδες να γυρνούν σαν τις δικές μας μέρες κι ο επίλογος ένας μακρύς δρόμος. 

Τυχαίοι ορίζοντες

 

«Το είπες 

κι έκανε μια μικρή καμπύλη ο αέρας· 

όχι για να με φέρει κοντά, 

μα για να σου θυμίσει 

ότι είμαι εδώ, 

στον ήχο της λέξης σου»

Αναζήτηση...

 Σ' αναζητώ... Ακόμη σ ' αναζητώ... Γιατί όμως αν και ήδη μακριά σου... το μυαλό μου συχνά ταξιδεύει κοντά σου... Αόρατες κλωστές με κρατάνε και υφαίνουν τη μορφή σου... με τυλίγουν και με σέρνουν..... με παρασέρνουν σαν κύματα...

Παραλλαγές σ' ένα θέμα..

 «Νύχτα μαγικιά, μια σκιά τώρα περνά / σκέψου τώρα μια φωνή που σου 'λεγε ποτέ, ποτέ μαζί

Βάδιζα σκυφτός, ήσουν ουρανός / Με των άστρων τη μουσική μου ψιθύριζες ποτέ μαζί ...» 

Ένα όνομα που έρχεται και ξανάρχεται σαν αερικό. Νιώθω να με τυλίγει σαν αόρατη παρουσία και να με ταξιδεύει πάλι εκεί στο παρελθόν. Εκεί που η απόσταση ήταν μικρή μα και ταυτόχρονα μεγάλη. Σαν ένα μακρυνό αστέρι που μπορείς μόνο να το βλέπεις αλλά δεν μπορείς και να το πλησιάσεις 

Σε πήρε κάποτε η δύση σε ξαναφέρνει η ανατολή...

Sylvia Plath, 27 Οκτωβρίου 1932 – 11 Φεβρουαρίου 1963

 

« Μια αντανάκλαση μονάχα

στα μάτια όσων με αγαπούν » 

 

Εν πλω

 Στο ημερολόγιο γράψαμε: «Κυκλὼν και καταιγίς».

Εστείλαμε τὸ S.O.S μακριὰ σε άλλα καράβια, 

κι εγὼ κοιτάζοντας χλωμὸς τον άγριον Ινδικὸ

 πολὺ αμφιβάλλω αν φτάσουμε μία μέρα στὴ Μπατάβια...

~ Ν. Κ. 🖉