Sunday, June 23, 2019

fata morgana sofia


Απότομη, ανοδική στροφή της θερμοκρασίας, και οι διαδρομές μας έγιναν πιο δύσκολες.
Ο ήλιος ζεσταίνει / καίει το κορμί, και το αλάτι της, κρατάει την πληγή του ανοιχτή.
Έρωτας δυνατός, σαν τον ήλιο του καλοκαιριού, του κατακαίει ανελέητα την ψυχή. Ανεκπλήρωτος μέσα του, ζητάει απεγνωσμένα λίγη βροχή να δροσιστεί.
Έρωτας σαν έρημος ατελείωτη, κι εκείνη σαν τον ήλιο να τον σιγοκαίει συνεχώς. Αντικατοπτρισμοί που έχουν πάντα τη μορφή της, εμφανίζονται και  χάνονται.
Ένας ατελείωτος δρόμος που χάνεται κάτω από τον καυτό ήλιο...

α μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου..."

Labels:

Monday, June 17, 2019

Σοφ(ο)ί ερωτικοί αντικατοπτρισμοί


Μες στο άδειο το γραφείο μπαίνω / το άρωμά σου ανασαίνω / λιώνω που δεν είσαι πια εδώ
Σε θυμάμαι κι αρρωσταίνω / δεν αντέχω να πεθαίνω / πες μου πού να ψάξω να σε βρώ
Κάθε βράδυ κλαίω και πονώ / και κοιτώ ψηλά στον ουρανό...
Φεγγάρι μου χλωμό / φεγγάρι την αγάπη μου / για πες μου πού θα βρω
Φεγγάρι μου μια χάρη σου ζητώ / φεγγάρι αν τη βλέπεις πες της πως την αγαπώ
Δυο ποτήρια στο τραπέζι / η ζωή παιχνίδια παίζει / πίνω κι απ' τα δυο τη φωτιά
Μόνος πού να βρω την άκρη / κόβει σαν γυαλί το δάκρυ / και μου χαρακώνει την ματιά

[Β. Γιαννόπουλος]

Labels:

Sunday, June 02, 2019

νυχτερινη πορεια



Τι χρώμα έχει το Σάββατο το απόγευμα, τι γεύση έχει το βράδυ, είναι εκείνη που αφήνεις κάθε φορά, όταν μιλάς στο τηλέφωνο; όταν γράφεις και σε διαβάζω αχόρταγα; “Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη σου;”  Το καλοκαίρι πλησιάζει μέσα από τα παράθυρα, έξω από τις πόρτες. Οι προβολείς από τα αυτοκίνητα που περνούν αργά έξω από το μπαρ, στον δρόμο, διασχίζουν αργά το σαββατόβραδο πηγαίνοντας να  συναντήσουν στο μεταίχμιο της Κυριακής εκείνα που δεν βρίσκουν εύκολα τις προηγούμενες μέρες και νύχτες.....

"Κι εσύ περιμένεις ένα γράμμα που δεν έρχεται"
[Μ.Αναγνωστάκης]

Wednesday, May 22, 2019

Μετά το χωρισμό... Jusqu’à la Garde

Ένα διαζύγιο σε εξέλιξη... Μια δικαστής που προσπαθεί/αδυνατεί να καταλάβει και τις δύο πλευρές για την επιμέλεια των παιδιών. Δύο δικηγορίνες που παλεύουν να κερδίσουν η κάθε μία για λογαριασμό του/της πελάτη/σας. Δύο παιδιά που θέλουν την ηρεμία τους. Μια σύζυγος, Lea Drucker εύθραυστη και γενναία που θέλει να τους το εξασφαλίσει. Ένας, πρώην σύζυγος Denis Menochet που απαιτεί πολλά από όλους. Η κατάσταση οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στα άκρα. Η πορεία όχι μόνο δύσκολη αλλά και τρομακτική μοιάζει χωρίς επιστροφή. . .Ανεξέλεγκτη. Όλες οι κινήσεις, η συμπεριφορά ενός πρώην συζύγου, που κατάφερε να κερδίσει την άδεια της δικαστικού λειτουργού για τα παιδιά, οδηγούν στην απώλεια κάθε ουσιαστικού κέρδους. Άλλος ένας αποτυχημένος οικογενειακός δεσμός που σπάει σε πολλά κομμάτια όπως ένας σπασμένος καθρέπτης με τα σπασμένα του κομμάτια να ματώνουν κάθε προσπάθεια έστω και προσωρινής συνδιαλλαγής, ελάχιστης συμβίωσης και κατανόησης. Πόσο μάλλον αστείο θα ακουγόταν να τολμήσει κανείς να διανοηθεί και την ενσυναίσθηση. Ό φόβος πλανιέται στον αέρα, ο υπερέλεγχος που επιδιώκει να έχει, ο άγαρμπος γενικά τρόπος του πατέρα και πρώην συζύγου, όχι μόνο απομακρύνει από κοντά του κάθε μέλος της οικογένειας αλλά σε κάνει να σκεφθείς πόσο εύκολα η λάθος χειριστική, κτητική και υπερεγωιστική συμπεριφορά, οδηγεί σε αδιέξοδα που καταλήγουν σε ακραίες φοβικές και τρομακτικές καταστάσεις. Η σκηνοθεσία/η ταινία του Xavier Legrand άψογη, με απόλυτη κινηματογραφική ακρίβεια με την κάμερα να εστιάζει, να δημιουργεί και να αποδίδει πειστικά την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα και το κλίμα τα συναισθήματα, την οικογενειακή βία εν τέλει,  έτσι όπως διαγράφεται και αναδεικνύεται στα/και από τα πρόσωπά τους, στις / και από τις κινήσεις τους!!!

Labels:

Wednesday, May 15, 2019

ΜΟΝ

Τα βήματά του κατηφόριζαν το κουρασμένο του σώμα στον νυχτερινό δρόμο, αργά προς το αγαπημένο του μπαρ. Από μακρυά, τα φώτα του και ο ήχος της μουσικής τον έκαναν να αισθάνεται όπως ο ναυτικός, που μετά από μεγάλο ταξίδι βλέπει το αγαπημένο του λιμάνι μες στη νύχτα να φωτίζει από μακρυά την σκοτεινή θάλασσα. Η θέση και η παλιοπαρέα τον περίμενε, όπως και η όμορφη Βιβή, η βραδινή σερβιτόρα με την ευχάριστη αλλά και επαγγελματική της υποδοχή, του ανέβασε τη διάθεση. Συμφώνησε για ένα ποτήρι με παγωμένη μπύρα, "όχι μικρή σαν εσένα, αλλά μεγάλη σαν εμένα", της είπε κι εκείνη έφυγε χαρούμενη για να του φέρει την αγαπημένη του δροσερή αφρισμένη ξανθιά. Η Βιβή, με τα μαλλιά της δεμένα σαν σε αλογοουρά, την παρατηρούσε και την θαύμαζε, έτσι που πηγαίνοντας γρήγορα τις παραγγελίες της, έμοιαζε σαν ένα ατίθασο άλογο που τρέχει ελεύθερο σε απέραντα greenfields. H δροσερή γεύση της μπύρας κυριεύει τα χείλη του και η στάθμη της κατεβαίνει γρήγορα πριν ζεσταθεί πολύ από το περιβάλλον. ..
Η μουσική, και τα τραγούδια της βραδιάς δυναμώνουν & χαλαρώνουν ταυτόχρονα τις αισθήσεις. Η γραπτή ηλεκτρονική επικοινωνία μαζί  της από το κινητό, συμβάλλει στην φασματική της παρουσία ανάμεσα στους θαμώνες. Η νύχτα μεθάει μαζί τους κι ανάβει τ’αστέρια της,...

But I’ll keep on waiting until you return
I’II keep on waiting until the day you learn
You can’t be happy
while your heart’s on the roam
You can’t be happy until you bring it home
Home to the green fields and me once again

Friday, May 10, 2019

Λουνα παρκ....


Η πόλη άναψε τα φώτα της και φεύγει / μ΄ένα τρενάκι λούνα παρκ στο πουθενά / σαν το κορμί σου που απ' τα χέρια μου ξεφεύγει / κι αναζητάει σε ξένα χέρια τη χαρά / Τα μάτια σου έκλεισες και μ' άφησες απ' έξω / άλλη μια νύχτα θα τη βγάλω στη βροχή / Όλα για πάρτη σου κι απόψε θα τα παίξω / και δε με νοιάζει τι θα φέρει το πρωί / Μεταμορφώνεσαι σαν Μέδουσα στους δρόμους / κι εγώ τα χίλια πρόσωπά σου ακολουθώ / Στου έρωτά σου υποτάσσομαι τους νόμους ...........
[Άλκης Αλκαίος]

Tuesday, April 30, 2019

stavrolexa Stavroulas Sara

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα ξεκίνησε πάλι η ανταλλαγή μηνυμάτων. Κατά κάποιο τρόπο ο χρόνος κυλούσε αβίαστα, αχόρταγα σαν ένα ποτάμι ήρεμο και γεμάτο, που στην πορεία του αλλάζει η μορφολογία του, σε μια διαδρομή που μοιάζει ατελείωτη. Διάλογοι μέσω της γραφής, που μοιάζουν σαν ¨χειροπιαστή" ανταλλαγή από λέξεις, σκέψεις και απόψεις που τρέχουν από τον έναν στον άλλον, σαν μια αθόρυβη ανταλλαγή δώρων μέσα στη νύχτα, να κινούνται αστραπιαία σαν φαντάσματα μέσα στη νυχτερινή πόλη, διαπερνώντας τοίχους και εμπόδια, κλειστές πόρτες για να φθάσουν θριαμβευτικά στον αποδέκτη, διαμορφώνοντας/εναλλάσσοντας συνεχώς συναισθήματα, διαθέσεις, έλξεις και απωθήσεις. Όλα στροβιλίζονται γύρω από μια μικρή φωτεινή οθόνη μες στην ήσυχη νύχτα, χορεύοντας γύρω από δύο καρδιές που συντονίζονται από μακρυά, στον ρυθμό της πληκτρολόγησης και της ανάγνωσης, σε μια διαρκή αναμονή για την επόμενη λέξη, για την επόμενη φράση,  φωτίζοντας το σκοτάδι της καθημερινότητας, δείχνοντας το δρόμο που οδηγεί από την πραγματικότητα στα όνειρα σαν το μίτο της Αριάδνης. Σαν να γράφονται αυθόρμητα οι σελίδες ενός βιβλίου, μιας μικρής ιστορίας που αφήνει τα ίχνη της σε κάθε της βήμα, σε κάθε ηλεκτρονική σελίδα που ακτινοβολεί επιθυμίες προσδοκίες εκμυστηρεύσεις, δικαιολογίες, ευχές, απογοητεύσεις, έλξεις, αντιδράσεις, υπονοούμενα και διφορούμενα, που διατυπώνονται αυθόρμητα ή υπολογιστικά.
"...πάρε με απόψε στην τρελή διαδρομή σου
 δίχως εσένα τα βράδια μου είναι απρόσωπα
 μου φτάνει εμένα κι ένα ψεύτικο φιλί σου...."
(Αλκης Αλκαίος)

Guests
counter on blogger