Thursday, December 06, 2018

sealed with a kiss*

Γυρίζω σπίτι. Ανάμεσα στο πλήθος θα περάσω τις διαβάσεις, τους δρόμους, τις βροχές, τις εποχές. Άλλη μια μέρα για μένα χωρίς εσένα. Πόσες επαφές και συναλλαγές, καθημερινές. Μέχρι νάρθει ο δρόμος της επιστροφής. Εκεί όπου όλα ή σχεδόν όλα θα μείνουν πίσω μέχρι να ξανάρθει η επόμενη διαχείριση....
Κι όμως κάποτε κάτι εμφανίζεται εκεί που δεν το περιμένεις, εκεί που δεν το προγραμματίζεις. Μια ρωγμή στο χρόνο... "There is a crack, a crack in everything / That's how the light gets in..." Κι αυτό γίνεται όπως κάθε τι που συμβαίνει. Έτσι απλά, ακόμη κι μ' ένα γράμμα μια επιστολή,  που θα σε περιμένει στην ηλεκτρονική σου πια, θυρίδα, όταν γυρνάς, από κάποιον, που δεν γνώρισες ποτέ παρά μόνο, κάτι λίγο, απ' όσα γράφει...
Γιατί όπως έγραφε και η Emily Dickinson: "A Letter is a joy of Earth / It is denied the Gods" (Ενα γράμμα είναι η χαρά της γης που οι θεοί δεν έχουν).

* Jason Donovan  Sealed with a kiss

Saturday, December 01, 2018

αναζητηση...


Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, βρισκόμαστε σε μια διαρκή αναζήτηση. Κάποιοι, ίσως, δεν βρίσκονται στο κατάλληλο μέρος για να βρουν εκείνο που επιθυμούν. Κάποιους άλλους δεν θα τους βοηθήσει το τάιμινγκ. Μερικοί ίσως είναι κοντά τους, δίπλα τους και δεν θα το αντιληφθούν. Μερικοί ακόμη, το έχουν βρει, αλλά δεν το ξέρουν. Κάποιοι θα νομίζουν ότι το βρήκαν, αλλά αργά ή γρήγορα θα καταλάβουν το λάθος.
Ελάχιστοι πιστεύω είναι εκείνοι που θα βρουν εκείνο που πράγματι θέλουν ...κι αν θα μπορέσουν να το κρατήσουν, ...
γιατί η αναζήτηση ποτέ δεν σταματάει....

Σ' αναζητώ, μες στην πόλη τριγυρνώ
σκοτάδι πυκνό,
ντύνομαι τον ουρανό.

Γύρω πόρτες κλειστές,
ίδιες όπως χθες και προχθές
ώρες άδειες, μόνες, φριχτές,
κι όμως σ' αναζητώ.

Σ΄αναζητώ
μες στο πλήθος να σε βρω
κι αργά περπατώ
να σ΄αγγίξω δεν μπορώ

Σε φωνάζω δειλά,
πρόσωπα σβησμένα, θολά
ποιος σωπαίνει, ποιος μου μιλά
Θά 'ρθεις, σ΄αναζητώ

[Αλέξης Αλεξόπουλος, Γιάννης Σπανός, με την Υπέροχη φωνή της Μαρίας Δημητριάδη ]

Sunday, November 25, 2018

βροχερό



Ο δρόμος γίνεται ποτάμι και τα πεζοδρόμια όχθες και πάντοτε θα μας χωρίζει ένα ποτάμι από τη μια όχθη στην άλλη. Φτιάχνω γέφυρες που δεν στεριώνουν και λέξεις που τις παρασέρνει το ρεύμα κι ο θόρυβος, πριν φθάσουν σ’ εσένα. Αν ήμουν ο Δίας θα μεταμορφωνόμουν σε χρυσή βροχή και θα ‘πεφτα στα πόδια σου…

"Il pleuvait sans cesse ce jour-là
Et tu marchais souriante...
"

Labels:

Saturday, November 17, 2018

rain



Δεν ειναι μονο η βροχη που κυλαει γυρω σου
Ειναι και η καθημερινη μου ελπιδα για 'σενα
που χανεται κι αυτη οπως η βροχη γλυστρωντας
ματαια προσπαθωντας να κρατηθει επανω σου...
[Caesar]

"Listen to the pouring rain
Listen to it pour
And with every drop of rain
You know I love you more..."

[Jose Feliciano - Rain]

Labels:

Saturday, November 03, 2018

παραλληλες ζωες

Ο Νοέμβρης έχει ήδη διαλέξει τα χρώματα του, κι εκείνη τα δικά της.
Τα βήματα της ακολουθούν τους νοτισμένους δρόμους της μοναξιάς της. Δρόμοι, αναμνήσεις, πεσμένα φύλλα, αναδεύονται και ζωντανεύουν για λίγο στο πέρασμά της. Συνεχίζει περπατώντας πάνω στις γυαλιστερές πλάκες του πεζόδρομου ανάμεσα στις σκέψεις της και στις δενδροστοιχίες. Μοιράζει το χρόνο της, άρα και τη ζωή της, ανάμεσα στην καθημερινότητα της, αλλά και την διαφορετικότητα που αναβλύζει από μια νέα παρουσία στο περιβάλλον της. Νιώθει να χάνει κάπως τον έλεγχο των συναισθημάτων και αυτό είναι που την ανησυχεί αλλά και την έλκει. Ο δρόμος της φθάνει στο τέλος για σήμερα κι ένας άλλος αρχίζει, παράλληλα.




Saturday, October 06, 2018

καθε μερα εχει τ' ονομα σου

 
     
 Οι μερες που περναει μαζι της ειναι βασανιστικες γιατι τελειωνουν γρηγορα.
Οι ωρες τρεχουν τον χρονο, κι η εβδομαδα χανεται πριν καλα καλα ξεκινησει.
Οι μερες δεν του φθανουν. Οι ωρες γινονται σχεδον λεπτα, δευτερολεπτα,
νερακι που κυλαει, αμμος που χυνεται μεσα απο τα χερια του.
Μια κλεψυδρα η καθε μερα που χανεται μαζι της μεχρι να ξημερωσει η επομενη.
Καθε μερα παιρνει τ' ονομα της. Δεν είναι πια η Δευτερα, η Τριτη,
η Τετάρτη, η Πεμπτη, η Παρασκευη...

"...βράδυ Σαββάτου κι εσύ ‘σαι κάπου / 
άραγε πού να βρίσκεσαι για τι να λες
περνάει ο χρόνος βαρύς και μόνος /  

κι όλες τις σκέψεις μου για σένα δεν τις θες
βράδυ Σαββάτου ζω στη σκιά του / ...."


 [Χ.Κυριαζης / Β. Παπακωνσταντινου]


Monday, October 01, 2018

ολισθηροι δρομοι


Δεν ειμαι σιγουρος αν ειναι απο τη βροχη οι σταγονες γυρω απο τα ματια μου, ισως να ειναι κι απο την αποσταση που μας χωριζει αν και τοσο κοντα. Δεν ξερω αν ειναι μονο απο τη χαμηλη θερμοκρασια το κρυο που νιωθω η επειδη δεν ειμαι εγω εκεινος  που σ΄εχει  κοντα του. Δεν ειναι μονο ο χειμωνας που ερχεται, αλλα και η ταχυτητα που φευγεις οπως ο σκιερ στη ραμπα της καταβασης για το αλμα του μεχρι το φεγγαρι.

"You are all I long for
 All I worship and adore"

[Fly Me to the Moon]

Guests
counter on blogger