Monday, January 08, 2018

εν λευκω


Περιμένει.
Για λιγο ακόμη ίσως.
Κοιτάζοντας στον ορίζοντα του λευκού δρόμου. 
Αναλογίζεται και προσμένει. Αν θα εμφανιστεί. Όπως το χιονι, με την θολή ανταύγεια του ήλιου στο βάθος του ορίζοντα. 
Η απατηλή ζέστη με το αισθητό κρύο του χιονιά. 
Η αναμονή που ζεσταίνει τη μέρα ενώ το χιόνι συνεχίζει να πέφτει. 
Με τα χέρια στις τσέπες και το βλέμμα να προσπαθεί να διακρίνει όσο πιο μακρυά μπορεί.

 Tombe la neige Tu ne viendras pas ce soir....

Sunday, December 24, 2017

επόμενος σταθμός...


Επόμενος σταθμός, Μοναστηράκι. Ο συρμός μειώνει ταχύτητα και πλησιάζω κοντά στην πόρτα περιμένοντας να σταματήσει. Οι πόρτες ανοίγουν οι επιβάτες βγαίνουν. Ανεβαίνω τις σκάλες για την έξοδο στην πλατεία. Βράδυ και το κρύο διαπεραστικό. Φωτάκια χριστουγεννιάτικα και αρκετή κίνηση στους γύρω δρόμους. Παίρνω το στενό δρομάκι με τα χαρακτηριστικά μαγαζιά της περιοχής κι ανηφορίζω προς την πλατεία μητροπόλεως. Στην Ευαγγελιστρίας τα καφέ είναι γεμάτα με τις υπαίθριες θερμάστρες να προσπαθούν να ζεστάνουν την ατμόσφαιρα και τους θαμώνες. Φθάνω στην Ερμού και χάνομαι στο πλήθος. Πλησιάζοντας στο σύνταγμα, ξεπροβάλει το φωτισμένο λευκό δένδρο. Επόμενος σταθμός 2018...

Saturday, December 09, 2017

νυχτες του δεκεμβρη



Δεκέμβρης και βράδυ. Κρύο και αιθαλομίχλη. Ρομαντική εικόνα στις λάμπες των δρόμων. Περπατώ κι ακούω συντονισμένος στο ραδιόφωνο. Προσπερνάω τα χριστουγεννιάτικα ρυθμικά φωτάκια που αντανακλούν τα χρώματα στο δρόμο και στα παγωμένα παρμπριζ των αυτοκινήτων. Η πόλη προετοιμάζεται για τις εορταστικές της ημέρες, για να υποδεχθεί εκείνους που λείπουν τις υπόλοιπες μέρες, για να φορέσει τα καλά της. Η εκπομπή συνεχίζεται κι εγώ περπατώ στη χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα, διασχίζοντας τους νυχτερινούς παγωμένους δρόμους της πόλης. 

Sunday, November 26, 2017

ταξιδευοντας...

Ταξιδεύω. Μια Κυριακή απόγευμα. Δεν οδηγώ κι έτσι απολαμβάνω τη διαδρομή. Με το λεωφορείο της γραμμής, καθισμένος σε μια θέση δίπλα στο παράθυρο. Λήξη ενος σαββατοκυριακου  κι επιστροφή. Κοιτάζω έξω κι "ένας γέρος ήλιος μας κλείνει που και που το μάτι" όπως το αποτύπωσε κι ο Καββαδίας στα ναυτικά ταξίδια του. Ένας διαρκές ταξίδι κι η ζωή μας, ώρα μικρού απολογισμού καθ' οδόν, αν και ταξιδεύοντας ξεχνάς κάπως τα όποια προβλήματα της καθημερινότητας. Το απογευματινό φως του ήλιου εναλλάσσεται με λίγα σύννεφα που μοιάζει να ταξιδεύουν κι εκείνα μαζί μου. Μικρά χωριά εμφανίζονται για λίγο και χάνονται πάλι, το γεωγραφικό τοπίο αλλάζει γρήγορα όταν ταξιδεύεις. Η μέρα θα τελειώσει σε λίγο, το χρώμα τ' ουρανού αλλάζει ακολουθώντας την απαρέγκλιτη αιώνια πορεία του. Αγαπημένα πρόσωπα αφήνεις πίσω ακολουθώντας κι εκείνα τη δική τους διαδρομή. Άλλωστε τα ταξίδια ενώνουν και χωρίζουν τους ανθρώπους. Το φως της μερας που απομένει ακόμη, φωτίζει αρκετά το σημειωματάριο μου, κι οι λέξεις βρίσκουν κι αυτές το δρόμο τους. ¨ολα είναι δρόμος", άλλοτε ανοικτός κι εύκολος, άλλοτε ανηφορικός και δύσκολος. Αρκεί να προχωράμε, έτσι δεν είναι; Τα σύννεφα συνεχίζουν το παιχνίδι τους με το φως του ήλιου. Ο μονότονος και ρυθμικός θόρυβος της μηχανής του αυτοκινήτου μας συνοδεύει ακούραστα. Προσπερνάμε, μας προσπερνάνε, ευθείες, στροφές, διόδια κι ο ήλιος χαμηλώνει πολύ, γίνεται συνεπιβάτης μου, σχεδόν αγγίζει την άσφαλτο μπροστά μας...
Κι εσύ ταξιδεύεις στις δικές σου σκέψεις, εκεί που σε άφησα, καθισμένη στην καρέκλα του γραφείου σου... 
Κοιτάζω πάλι τον ήλιο που απλώνει το φως του στο δρόμο, στα βουνά, στη θάλασσα, ταξιδεύει μαζί μας. Η μέρα αντιστέκεται ακόμη, το ταξίδι μας συνεχίζεται, τα σύννεφα ταξιδεύουν κι εκείνα όπως και οι σκέψεις μας που κάπου συναντιούνται, αθόρυβα και διακριτικά, μέρα και νύχτα σιωπηλά, χωρίς διόδια πουθενά....

Saturday, November 04, 2017

a nice cup of tea

Κάθε απόγευμα, όταν έβγαινε από το δωμάτιο της, έβρισκε να την περιμένει ένα ζεστό φλυτζάνι τσάι. Δεν είχε παρά να προσθέσει ίσως μερικές στάλες λεμονιού και να το απολαύσει μαζί με κάποια άλλη ασχολία της.
Ποτέ δεν αναρρωτιόταν ποιός το ετοίμαζε. Απλώς το αποδεχόταν και κρατώντας το στα δυό της χέρια το έφερνε απαλά στα χείλη της.
Έτσι, σιγά σιγά αποφάσισε να δέχεται ή να διαχειρίζεται και οτιδήποτε άλλο μπορεί να της προσέφερε η ίδια η ζωή, χωρίς να κάθεται να σκέφτεται περισσότερες λεπτομέρειες.
Δεν είχε λοιπόν παρά να προσθέσει κάτι επι πλέον η ίδια, ή ακόμα να αφαιρέσει και να βρει καλύτερη ισορροπία και αρμονία στην καθημερινή επαναλαμβανόμενη ή ακόμη απρόβλεπτη εξέλιξη των πραγμάτων.
Τα πράγματα έλεγε, σου δείχνουν το δρόμο και αυτό πίστευε ότι ήταν η φυσική τάξη των πραγμάτων

Monday, October 23, 2017

summer is over



Έχω το χρόνο με το μέρος μου. Κάθομαι στη μεγάλη αίθουσα ενός ανακαινισμένου καφέ, σ' ένα τραπέζι δίπλα στη τζαμαρία και βλέπω τους ανθρώπους να περνάνε βιαστικοί. Τα εξωτερικά τραπεζάκια στο φαρδύ πεζοδρόμιο είναι πλεον άδεια. Το καλοκαίρι τελείωσε, όπως όλα τελειώνουν όταν κλείνει ο κύκλος τους.
Κι όταν έχεις αρκετό χρόνο στη διάθεσή σου, το προσέχεις, το παρατηρείς περισσότερο, ίσως το απολαμβάνεις κιόλας καλύτερα, εναρμονιζόμενος με τη φυσική ροή.
Μόνο, που το καλοκαίρι σε πήρε μαζί του...
"The night runs away with the day... / The world goes around without even a sound / And it looks like the summer is over... / The rains tumble down in the sky... / The days drift on by too soon .. / And it looks like the summer is over...."        summer is over  

Thursday, October 19, 2017

ησυχα βραδυα


Νύχτωσε χωρίς να το καταλάβω, το συνειδητοποίησα ανοίγοντας τη συρόμενη πορτα και βγαίνοντας στο μπαλκόνι αντίκρισα το φως και το σκοτάδι. Ο καιρός κρατάει ακόμη τη φιλική του διάθεση και το νυχτερινό αεράκι έρχεται ευχάριστα πάνω στο πρόσωπο μου. Σε λίγο θα βρίσκομαι κι εγώ κάπου εκεί ανάμεσα στους φωτισμένους δρόμους.

"τα ήσυχα βράδυα
 η Αθήνα θ΄ανάβει
 σαν μεγάλο καράβι
 που θάσαι μέσα κι εσύ

[Μ. Κριεζή]

Guests
counter on blogger