Wednesday, November 14, 2007

Απογευματινό (When Nietzsche wept)


Περπατώ αργά στο μικρό ανηφορικό πέτρινο καλντερίμι, σ' ένα ήσυχο ορεινό χωριό. Νυχτώνει νωρίς τώρα, κι η καταχνιά που απλώνεται παντού, έρχεται για να συναντήσει τη νύχτα. Το φθινόπωρο υποδέχεται το χειμώνα που κατεβαίνει από τις ψηλές κορυφές στις σκεπές και στις πλακόστρωτες πλατείες. Η ομίχλη με τυλίγει στην αγκαλιά της και χάνομαι μαζί της....
Τα ξύλα καίγονται λαίμαργα με ζωηρές αναλαμπές, στη σόμπα που μοιράζει απλόχερα την θαλπωρή της μέσα στο σπίτι, κι ένας γάτος ξαπλωμένος δίπλα της γουργουρίζει ξένοιαστος. Η παρουσία μου δεν φαίνεται να τον ενόχλησε καθόλου. Βυθίζομαι αναπαυτικά στη μεγάλη πολυθρόνα κοντά στη βιβλιοθήκη του σπιτιού. Είναι απο τις ελάχιστες στιγμές που νιώθεις την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας να διαθέσεις τον ελεύθερο χρόνο που καταφέρνεις να τον αιχμαλωτίσεις για λίγο. Ενα ρολόι εκκρεμές συντονίζεται με τον χτύπο της σκέψης. Ο χρόνος κυλάει αργά μέσα μου σαν απολαυστική γουλιά από το ποτήρι.. γυρνώντας στο παρελθόν που γίνεται πιό κατανοητό σε στιγμές σαν αυτές...

Αναλογίζομαι σαν τον Γιόζεφ Μπρόιερ όταν μουρμούριζε τις σκέψεις του:

"Η ζωή χωρίς τη Βέρθα-μια γκρίζα ζωή, άχρωμη χωρίς μαγεία. Η επιστήμη, η δουλειά, δεν έχει χρώμα. Στην επιστήμη πρέπει κανείς μόνο να δουλεύει, όχι να προσπαθεί να ζεί μέσα της-χρειάζομαι μαγεία -και πάθος-δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς μαγεία. Να τι σημαίνει η Βέρθα, πάθος και μαγεία. Ζωή χωρίς πάθος-ποιός μπορεί να τη ζήσει;" Μπορείς εσύ; Μπορεί κανένας;"....

Έριξα μερικά ξύλα ακόμη στη φωτιά, ξαναγέμισα το ποτήρι μου, κι ενώ ο γάτος εξακολουθούσε να κοιμάται μακάριος, συνέχισα να διαβάζω τον Μπρόιερ..

"Η Βέρθα είναι ο κίνδυνος. Πριν απ'αυτήν, ζούσα μέσα στα πλαίσια. Σήμερα με γοητεύουν τα όρια αυτών των πλαισίων... Αν κάτι με δελεάζει δεν είναι ο κίνδυνος-νομίζω οτι η απόδραση είναι αυτό που με δελεάζει, η απόδραση όχι από τον κίνδυνο αλλά από την ασφάλεια. Ίσως έχω ζήσει με υπερβολική ασφάλεια! Να ξεφύγω από μια επικίνδυνα ανιαρή ζωή; Μήπως η Βέρθα είναι η επιθυμία μου για ελευθερία-η απόδρασή μου απ' τη παγίδα του χρόνου;"....

Η νύχτα έχει προχωρήσει για τα καλά κι έξω ακούγεται να φυσάει δυνατά. Σχεδόν χιονίζει κάπως και δυναμώνω κι άλλο τη φωτιά, με την επιδοκιμασία του γάτου...

"Η πολυπλοκότητα της διπλής ζωής, της μυστικής ζωής, δεν είναι του γούστου μου. Κι όμως τη λαχταράω. Η επιφανειακή αστική ζωή είναι θανάσιμα ανιαρή-παραείναι ορατή, βλέπεις πάρα πολύ καθαρά το τέλος και όλες τις πράξεις που οδηγούν στο τέλος. Ξέρω πως ακούγεται τρελό, αλλά η διπλή ζωή είναι μια επιπλέον ζωή. Υπόσχεται την προέκταση της ζωής μας"....

Η χιονόπτωση γίνεται εντονότερη, το τοπίο παραδίδεται στην αγκαλιά της φύσης κι εγώ νιώθω να χάνομαι μαζί της....

"Είναι επίσης σημαντικό να ξέρετε ότι η Βέρθα ήταν εικοσιενός χρονών, εξαιρετικά ευφυής, πολύ μορφωμένη και εντυπωσιακά όμορφη. Μιά ανάσα - όχι, ένας κυκλώνας - καθαρού αέρα για έναν άντρα στα σαρανταπέντε που αρχίζει να γερνάει!"

Κοντεύει να ξημερώσει κι οι ανεμόμυλοι του μυαλού μου δεν λένε να κοπάσουν....

"Περισσότερο ερωτευόμαστε τον ίδιο τον πόθο από το αντικείμενό του"

Labels:

17 Comments:

At 15/11/07 13:19 , Blogger just me said...

Χμ... Ελεύθερος σκοπευτής, αμείλικτα ευθύβολος!
Καλό απόγευμα
:)

 
At 15/11/07 13:34 , Blogger neutrino said...

προσοχη, ποθος!

ωραια τα λεει ο Ι.Γ. στο συγκεκριμενο βιβλιο.
αλλα πιο ομορφο ειναι ενα χειμω νιατικο απογευμα χουχουλιαζοντας διπλα σε μια σομπα στο ορεινο χωριο....

 
At 15/11/07 23:53 , Blogger CAESAR said...

This comment has been removed by the author.

 
At 16/11/07 00:03 , Blogger CAESAR said...

just me, just me,
Σύ είπας, ...εγώ, απλώς διάβαζα, ..κάποια αποσπάσματα, κάποιο απόγευμα..;))




Νετρίνα,
"Προσοχή Πόθος" λοιπόν στον ορίζοντα Se jie.

Πολύ ωραία τα λέει και τα γράφει ο Ι.Γ. και ιδιαίτερα για τη δική μας σειρά!

ΥΓ: σε ποιά αίθουσα θα κάνεις πρεμιέρα;)

 
At 16/11/07 09:14 , Blogger Tradescadia said...

Από τα πολύ αγαπημένα μου..."Έφυγα" για λίγο διαβάζοντας στο ορεινό χωριό που ήσουν. Καλημέρα!

 
At 16/11/07 12:10 , Blogger 3 parties a day said...

Εμένα πάντως με ελκύει η διπλή, μυστική ζωή. Κι ας είναι τόσο επικίνδυνη...

 
At 16/11/07 12:39 , Blogger Άγνωστη said...

Όλοι κάτι κρύβουμε... θα συμφωνήσω με την 3parties a day..

Υγ Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα το χειμώνα... από το να κάθεσαι μπροστά στο τσάκι με ένα καλο βιβλίο έτσι;

 
At 16/11/07 18:11 , Blogger elmelissa said...

Ελπίζω να κόπασαν οι ανεμόμυλοι του μυαλού σου...
Εντυπωσιακό βιβλίο, όταν διάβασα για την ιδέα της αιώνιας επανάληψης, μία έντονη ανησυχία δημιουργήθηκε μέσα μου,θέτοντας σε αμφισβήτηση ότι θεωρούσα εξ' ορισμού δεδομένο.
Όμως,Caesar,τελικά η Βέρθα δεν ήταν ό, τι πραγματικά ποθούσε ο Μπρόιερ...όπως πολύ σωστά τονίζεις στο τέλος, ίσως να ερωτευόμαστε περισσότερο τον ίδιο τον πόθο...ισως πάλι η αγάπη του Μπρόιερ για τη γυναίκα του να ήταν πολύ δυνατή, πιο δυνατή από τον πόθο.Από την άλλη, όταν η ζωή μας βρίσκεται σε μία καμπή, νομίζω πως όλοι έχουμε την ανάγκη μιας ανανέωσης. Της ύπαρξης νέων δυνατοτήτων.Του συναισθήματος ότι η ζωή μας επιφυλλάσσει κι άλλες εκπλήξεις και ότι δεν έχει καταντήσει μία επαναλαμβανόμενη ρουτίνα.
Καλό σου βράδυ!

 
At 17/11/07 22:46 , Blogger CAESAR said...

@ Tradescadia
Μικρές & σύντομες αποδράσεις λοιπόν, είτε με κάποιο ωραίο & ενδιαφέρον βιβλίο, είτε σ' ένα όμορφο μέρος...





@ 3 parties a day
Δεν ξέρω γιατί, αλλά ήμουν σχεδόν σίγουρος για σένα ότι σε ελκύει ;))






@ Άγνωστη
Ναί, όλοι κάτι κρύβουμε, αλλά γιατί το κρύβουμε;)
Μήπως γι αυτό είναι πιό ελκυστικό ;) ή μήπως το κρύβουμε για να μην το χάσουμε... επειδή, ας πούμε δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό ;))

Υγ : και ναι, συμπληρώνω, κι ένα καλό ποτό, καλή μουσική, αγαπημένη παρέα.....







sweet elmelissa ,
αντιθέτως, γυρίζουν εντονότερα :))

Νομίζω πως όλα τα πράγματα χρειάζεται να τίθενται σε αμφισβήτηση & να μή θεωρείται κάτι δεδομένο.

Κι επειδή το συγκεκριμένο βιβλίο είναι και για μένα εντυπωσιακό ας ...εντρηφύσουμε λίγο ακόμη...

Όχι μόνο ερωτευόμαστε περισσότερο τον ίδιο τον πόθο και όχι το αντικείμενο του πόθου, αλλά επειδή κάθε πράξη έχει ως αποδέκτη τον εαυτό μας, κάθε προσφορά είναι αυτοπροσφορά, κάθε αγάπη είναι αγάπη του εαυτού μας, αυτό που αγαπάμε είναι τα ευχάριστα συναισθήματα που αυτή η αγάπη παράγει σε εμάς...

Όσο για την αγάπη του Γιόζεφ για την γυναίκα του, νομίζω πως άλλο ο πόθος, κι άλλο η αγάπη;)

Πότε άραγε βρίσκεται σε καμπή η ζωή μας και νιώθουμε απόγνωση;
Όταν, όπως έλεγε ο Ζίγκ στον Γιόζεφ ότι τον θεωρούσε επιτυχημένο, κοινωνικά, επαγγελματικά, οικογενειακά !
"...Απόγνωση; Μά, Γιόζεφ, εσύ βρίσκεσαι στην ψηλότερη κορυφή της ζωης!..."
-"Την κορυφή της ζωής! Ακριβώς καλά το είπες Ζίγκ. Την κορυφή, το ψηλότερο σημείο της αναρρίχησης της ζωής! Το πρόβλημα όμως με τις κορυφές είναι ότι μετά κατεβαίνεις. Από την κορυφή μπορώ να δώ όλα τα χρόνια που μου μένουν ν' απλώνονται μπροστά μου. Κι η θέα τους δεν μ' αρέσει. Το μόνο που βλέπω είναι να γερνάω, να μικραίνω, να γίνομαι πατέρας, παππούς.....
,,,,Θα σου πώ κάτι Ζίγκ. Στα σαράντα νιώθει κανείς κάποια πράγματα για τη ζωή που δεν τα ξέρει στα εικοσιπέντε..."


Προσοχή, πόθος Se jie. λοιπόν, όπως είπε και η νετρίνα ;)

 
At 18/11/07 10:30 , Blogger elmelissa said...

Καλή σου μέρα αγαπημένε, Caesar!
Συμφωνώ με κάθε σου λέξη. Έτσι όπως τα γράφεις είναι:
"κάθε αγάπη είναι αγάπη του εαυτού μας, αυτό που αγαπάμε είναι τα ευχάριστα συναισθήματα που αυτή η αγάπη παράγει σε εμάς... "
(γι' αυτό κι εγώ σ' αγαπώ με τον τρόπο που επιτρέπει αυτό το μέσο-παρ'το όπως θες...;) )
Το απόσπασμα που διάλεξες να αντιγράψεις, πολύ σοφά επιλεγμένο..όταν φτάσεις στην κορυφή, τι άλλο μένει μετά;
Πραγματικά πολύ ωραίο βιβλίο και σ' ευχαριστώ για την κινηματογραφική πρόταση!

 
At 19/11/07 20:11 , Blogger CAESAR said...

@ elmelissa
Kάποιες στιγμές οι λέξεις πλησιάζουν τόσο κοντά που νομίζει κανείς ότι μπορεί να τις αγγίξει...

 
At 20/11/07 09:41 , Blogger dorian gray said...

Το κομμάτι που μιλούσε για τη μυστικοπάθεια και τη διπλή ζωή είναι απλά τόσο αληθινο....

 
At 20/11/07 19:20 , Blogger CAESAR said...

@ dorian gray,
Ο Oscar Wilde θεωρούσε πώς ό,τι είναι ηθικό είναι άχρηστο ενώ αντίθετα, η Τέχνη οφείλει να υπηρετεί μόνο το ωραίο, η τέχνη για την τέχνη.
Και θα πρόσθετα πως ακόμη & το να ζείς κανείς είναι τέχνη.

 
At 21/11/07 20:38 , Blogger Pussy Galore said...

Απόλαυσα κάθε λέξη του κειμένου, τη μουσική, το ορεινό χωριό με την ομίχλη κι εσένα δίπλα στο τζάκι να διαβάζεις και να πίνεις και καμιά γουλίτσα.
Μα πιο πολύ θα συμφωνήσω στο ζωή χωρίς πάθος γίνεται? Αχ και μας συμβαίνει τόσο σπάνια στη ζωή μας.
Η διπλή ζωή και τα μυστήρια της δε με γοητεύουν διόλου. Αλλά για το πάθος θα τα δινα όλα. Μήπως και μόνο με την ιδέα του. ΑΧ ΑΧ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΧ.

Καληνύχτα Caesar

 
At 21/11/07 23:58 , Blogger CAESAR said...

@ Pussy Galore
στο άδειο μου πακέτο απόψε μπήκες / δεν ξέρω τί ζητάς και άν το βρήκες / αχ νάσουνα τσιγάρο τελευταίο / γουλιά γουλιά μαζί σου να τα λέω ;)

[Μ.Μωραϊτη]

 
At 30/3/08 13:58 , Blogger όλα θα πάνε καλά... said...

To συγκεκριμένο βιβλίο το έχω διαβάσει αρκετές φορές και πάντα ή σχεδόν πάντα,η γραφή του Yalom με συναρπάζει.
Μου αρέσει όταν ζω την αγάπη και ονειρεύομαι τον πόθο.Μάλλον:δε μου αρέσει,αλλά τουλάχιστον το προτιμώ από το αντίστροφο.Το αντίστροφο,όταν το ζω,με κάνει να νιώθω σχεδόν δυστυχής.
Το καλύτερο θα ήταν ο συγχρονισμός τους αλλα΄σπανια κάτι τέτοιο υφίσταται.

 
At 13/4/08 17:52 , Blogger CAESAR said...

@ όλα θα πάνε καλά...
Συνήθως συμβαίνει το αντίστροφο :)

Πράγματι συναρπαστικός & συγκλονιστικός ο Yalom & ιδιαίτερα στο συγκεκριμένο βιβλίο του!

Δεν χρειάζεται να νιώθεις δυστυχής, δεν αξίζει τον κόπο...

Η ζωή είναι πολύ αστεία για να την πάρεις σοβαρά:)

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger