Sunday, April 11, 2010

Los Abrazos Rotos


Ρημαγμένες αγκαλιές! Εδώ που τα λέμε, οι περισσότερες κάπως έτσι είναι. Ας προσπαθήσουμε να πάρουμε όμως όσο γίνεται τα πράγματα από την αρχή. Όχι όμως έτσι όπως αρχίζει ο Αλμοδοβάρ διότι ο άνθρωπος είναι μεγάλος δεξιοτέχνης.
Η ηρωίδα είναι γραμματέας & ερωμένη ενός ισχυρού ανδρός δλδ εύπορου & συνάμα κατα πολύ μεγαλύτερού της ώσπου, παίρνοντας μέρος ως ηθοποιός στα γυρίσματα μιας ταινίας, με παραγωγό τον σύζυγό της, ερωτεύεται σφόδρα τον σκηνοθέτη.
Η ζήλεια από τη μια πλευρά και ο έρωτας από την άλλη χτυπάνε κόκκινο σε ρυθμούς όπως, το φλογερό flamenco. Ανθρώπινα όμως όλα γι αυτό και κατανοητά. Οι ερωτευμένοι εξαφανίζονται κάπου σ' ένα ειδυλλιακό τοπίο, απολαμβάνοντας για λίγο το πάθος τους μέχρι που, έρχεται η καταστροφή. Όπως στην Πομπηία δύο χιλιάδες χρόνια πριν που η έκρηξη του ηφαιστείου & η λάβα απαθανάτισε ένα ανδρόγυνο αγκαλιασμένο, & έφεραν στην επιφάνεια οι αρχαιολόγοι, έτσι κι ο Αλμοδοβαρ φέρνει μεθοδικά στην οθόνη την ιστορία του.
Αυτό είναι ένα μέρος από το στόρι εν συντομία, αλλά ο κόσμος του κινηματογράφου & ιδιαίτερα του Αλμοδοβαρ - το τρομερό παιδί του ισπανικού σινεμά - χαρίζει τη μαγεία του, ξεδιπλώνοντας κάθε πτυχή της ανθρώπινης φύσης σε μια διαρκή εναλλαγή των συναισθημάτων αποκαλύπτοντας ή ανατρέποντας πολλά που έδειχναν προβλέψιμα, καταφέροντας να με ξεναγήσει μέχρι τέλος της ιστορίας από αναμονή σε έκπληξη, ακροβατώντας ανάμεσα στο χιούμορ και στο δράμα. Με αναφορές σε άλλες ταινίες, όπως η πτώση στη σκάλα που θυμίζει το "Ποτέμκιν" ή το "Ταξίδι στην Ιταλία" του Ρομπέρτο Ροσελίνι, κι ακόμη σε δικές του όπως "Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης" αλλά και με άλλα ευρήματα, δικαιώνει πλήρως τους οπαδούς του για τη φανταστική δουλειά του στη μεγάλη οθόνη.

Labels:

10 Comments:

At 11/4/10 15:40 , Blogger  said...

μερικες φορες, ειναι τοσες πολλες οι ταινιες που βλεπουμε, πιστεψε με σαν τορυ δε μου θυμιζει κατι..

αν θυμαμαι καλα προς οκτωβρη, ειχα δει τα ''ψηλα τακουνια'' του αλμοδοβαρ..

δικο σου το τραγουδι caesar
http://www.youtube.com/watch?v=dRjdNpAFLXk&feature=related

 
At 11/4/10 15:41 , Blogger  said...

*στορυ

 
At 12/4/10 20:45 , Blogger Caesar said...

& άλλες φορές έχουμε καιρό να δούμε, εδώ όμως θα έλεγα ότι είναι πιο ενδιαφέρον φιλμ από τα "ψηλά τακούνια-Τacones Lejanos".
Ωραία ακούγονται και τα ισπανικά !

 
At 13/4/10 13:26 , Blogger prasino liker said...

Caesar γιατι σχεδον παντα ερχεται η καταστροφη μετα απο κατι ας το πουμε παρανομο.Γιατι αφου αυτοι οι δυο ζουν κατι υπεροχο να μην εχει αισιο τελος.Ποιος ειναι αυτος που τα φερνει σε αυτη την κατασταση.Μηπως οι τυψεις; Kαι γιατι τυψεις οταν στην ζωη ,ερχεται αυτο που θα ανυψωσει τις προσδοκιες αλλα και τις αισθησεις μας ;Tι καθοριζει πιο ειναι σωστο και τι λαθος.Μαλλον ο σκηνοθετης εξιλεωνεται οταν δεν προσφερει στο κοινο Happy end.

 
At 13/4/10 13:46 , Blogger  said...

το θυμηθηκα.. το εχω δει ;)))

ωραια ταινια..

http://www.youtube.com/watch?v=jIcUoMjd-ao

 
At 13/4/10 23:17 , Blogger Caesar said...

@ Likeraki
Ερχεται η καταστροφή γιατι είναι "παράνομο".
Δεν έχει αίσιο τέλος γιατι είναι υπέροχο.
Ερχονται οι "τύψεις" γιατι έχουμε δώσει άστοχους προσδιορισμούς στο σωστο & στο λαθος.
Πιθανόν να ευθυγραμίζεται κάπως & με την κοινή γνώμη ο σκηνοθέτης



@ ❤
Θα πρέπει να σου θυμίσω κι άλλες μάλλον;)

Η παραπομπή σου αυτή λειτουργεί, η προηγούμενη δεν εμφανίζει κάτι

 
At 15/4/10 00:57 , Blogger ολα θα πανε καλα... said...

Επίσης - το επίσης γράφεται εδώ γιατί παραπάνω λέω ότι ξεχώρισα τον Μάνο - ξεχώρισα αυτήν την ταινία απ όλες του Αλμοδόβαρ.Νομίζω πως ήταν σε διαφορετικό στυλ από τις προηγούμενες,μου φάνηκε πιο "ώριμη" αλλά μπορεί να κάνω και λάθος.Το "ώριμη" έχει να κάνει με τους υστερικούς γυναικείους χαρακτήρες των υπόλοιπων ταινιών του που,στην υπερβολή τους,με κούραζαν.
Ωραία ταινία!

 
At 15/4/10 21:45 , Blogger Caesar said...

@ ο/θ/π/κ,
Όχι δεν κάνουμε λάθος, αυτή την εντύπωση αποκομίσαμε εδώ από τον μαίτρ της κινηματογραφικής ιστορίας

 
At 16/4/10 17:29 , Blogger penny said...

Δεν έχω δεί την ταινία.Είναι όμορφο που μας ξεναγείς με τον δικό σου τρόπο στους χώρους του κινηματογράφου.Δές μια ενδιαφέρουσα αποψη για τις ταινίες:"μπορείς να κρατήσεις μια μπομπίνα με ταινία στα χέρια σου καί είναι εκεί ολοκληρωμένη,αρχή , μέση , τέλος υπάρχουν ταυτόχρονα το ίδιο δευτερόλεπτο...Αλλά για να την απολαύσεις στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό,πρέπει να την βάλεις στην μηχανή προβολής και να την αφήσεις να περάσει από τον φακό λεπτό πρός λεπτό..κάθε ψευδαίσθηση χρειάζεται τον χώρο και τον χρόνο ,για να βιωθεί.
Τίείναι η μηχανή προβολής ? Η φαντασία
Τί είναι το φίλμ? Οτιδήποτε δεχόμαστε να μπεί στην φαντασία μας...

 
At 17/4/10 16:21 , Blogger Caesar said...

@ Penny,
Καταπληκτική άποψη, που με πήγε σε μια πολύ παλιά ιστορία του Κασάρες: ,"Η εφεύρεση του Μορέλ"
στην οποία πρέπει να βασίστηκε και το σενάριο της ταινίας "Πέρυσι στο Μαριενμπαντ"...

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger