Tuesday, March 09, 2010

au bistrot

Νιώθω τον χειμώνα να βασανίζει την άνοιξη και σηκώνω το γιακά μου περπατώντας βιαστικά στο δρόμο μέχρι να μπώ σε κάποιο ζεστό στέκι. Εκεί η ατμόσφαιρα αλλάζει καθώς με πλημμυρίζει η γλυκιά αίσθηση της συντροφιάς γύρω στα τραπεζάκια. Εδώ κρύβεται η άνοιξη σκέφτομαι μέχρι να περάσει ο χειμώνας και η χαλάρωση έρχεται να γράψει τον επίλογο σε άλλη μια κουραστική μέρα. Μια γωνιά στο βάθος σχεδόν μου γνέφει για να παραδώσω στην αγκαλιά της τα κουρασμένα μου μέλη & στη γλυκειά γεύση του καφέ και της συζήτησης. Παρατηρώ & τους θαμώνες γύρω μου & σκέφτομαι ότι κάπου θα βρίσκεσαι κι εσύ, σε κάποια άλλη γωνιά με κάποια άλλη συντροφιά, κρατώντας ίσως & με τα δυό σου χέρια την κούπα που φέρνεις απαλά στα χείλη σου. Η σκέψη σου με απορροφά τόσο έντονα που ξεφεύγω κατά διαστήματα από τους συνομιλητές μου. Ίσως συμβάλλει και η μουσική επένδυση, ίσως & η όμορφη σερβιτόρα με το μακρύ της μαύρο φόρεμα και τα άσπρα γιακαδάκια όπως οι καμαριέρες στη βικτωριανή εποχή.
Θυμάμαι λίγους στίχους από την Κική Δημουλά "πάντα το ασύμπτωτο ερωτευμένο μ' ένα άλλο / πάντα εμείς μ' αυτό ερωτευμενοι / και πεθαίνουν ανέραστες οι συγκυρίες"
και
σκέφτομαι ότι η άνοιξη δεν θ' αργήσει να περάσει το κατώφλι...

15 Comments:

At 10/3/10 00:06 , Blogger ολα θα πανε καλα... said...

Με πέθανε το "και πεθαίνουν ανέραστες οι συγκυρίες"...

 
At 10/3/10 09:59 , Blogger  said...

με ταξιδευεις στη ζεστασια σου caesar κι ειναι ενας λογος που ψαχνω φανατικα τα post σου..

με κανεις να ζηλευω και να σε θαυμαζω οταν διαβαζεις ολα αυτα.. που εγω δεν εχω ουτε την υπομονη ουτε την διαθεση..

πολυ θα ηθελα να κατοικω στο μυαλο ενος αντρα με τον τροπο τον δικο σου.. να ειχα τον ερωτα και την σκεψη του με την παραμικρη αφορμη, μιας σερβιτορας πχ διχως να νοιαζεται πως βρισκεται με αλλη συντροφια..

ειναι τυχερες αυτες οι γυναικες που εχουν αγαπηθει τοσο πολυ..

αν και συνηθως, οταν το λεμε αυτο, εχουμε κατα νου ενα συγκεκριμενο ατομο.. απο εκεινον το θελουμε..
ετσι, ακομη κι αν συμβαινει δεν το βλεπουμε, δε το νιωθουμε αρα δε το απολαμβανουμε τι κριμα!

με πηρες απο το χερι και με πηγες για ζεστο καφεδακι με ωραια μουσικουλα αποψε..

 
At 10/3/10 11:11 , Blogger logia said...

Μεγάλη Δημουλά
πόσο απλές αλήθειες στην καθημερινότητά μας
που σπάνια μπαίνουμε στον κόπο να σκεφτούμε
όμορφη ανάρτηση
γεμάτη ζεστασιά και ανθρωπιά,
κοινωνικότητα, συντροφικότητα...
παραπέμπει σε άλλες εποχές, που οι άνθρωποι εκ των πραγμάτων ήταν πιο κοντά...

 
At 10/3/10 14:34 , Blogger prasino liker said...

Aνοιξη παντα Caesar, σε ολα αυτα που δημιουργουν την οντοτητα σου.Πολυχρωμα ,γευστικα ,ολα γεματα απο ενα ζεστο διακριτικο φως.Μια γλυκα ξεχυνεται παντου.
Aν νομιζεις οτι εμεις οι μπλογκοφιλοι σου μπορουμε να κανουμε κατι για να υπαρχει σε καποια γωνια αληθινο, αυτο το ονειρο, πες μας το.
Καλη σου μερα.

 
At 10/3/10 21:28 , Blogger Caesar said...

@ ο/θ/π/κ,
Εύστοχοι στίχοι που διαπερνούν κάθε συναισθηματική αντίσταση!


@ ❤
Μπορεί εγώ να σε ταξιδεύω αλλά απ'ότι διαβάζω, ο ξεναγός είσαι μάλλον εσύ.



@ logia,
Ναί, γιατί η καθημερινότητα όντας απαιτητική & ισοπεδωτική δεν αφήνει & πολλά περιθώρια για στοχασμούς, αλλά η Κ.Δ. την μετουσιώνει σε ...αντίδωρο.



@ likeraki,
Aν ο Μποτιτσέλι ζωγράφισε την άνοιξη, εσύ την ζωντανεύεις...

 
At 10/3/10 23:54 , Blogger logia said...

είναι χάρισμα κι αυτό

και πολύ χαίρομαι να γνωρίζω τέτοιους ανθρώπους...
και ξέρεις κάτι;
και συ έχεις χάρισμα...
καλό βράδυ

 
At 11/3/10 00:18 , Blogger  said...

να σε παω βολτα caesar;)

 
At 11/3/10 08:13 , Blogger penny said...

"Ανοιξη ή νεοφάνεια
θαύμα ή θέατρο
λουλούδια ή αντλίες προηγουμένων
πεταλούδες ή απειλές?
...Χιλιάδες πεταλούδες..
Μόλις που αγγίζουν τον ανθό
κι αμέσως σ άλλον πάνε
με φρικαλέα έμφαση βιασύνης
Οχι πως είναι άπληστες
ότι ξεπαρθενεύουν ποικιλίες
Να προφτάσουν το Είναι τους βιάζονται...
Πετούν στο ανθισμένο δέρμα
στην ανθισμένη αναμονή
και αποσιωπούν
το όριό τους το πεταλουδίσιο,
παραποιημένο μερακλίδικα
απο Ονειρογράφου χέρι.."
Κική Δημουλά

 
At 11/3/10 11:10 , Blogger Caesar said...

@ logia,
Όλοι, λίγο-πολύ έχουμε θαρρώ κάποιο χάρισμα. Μένει όμως να το ανακαλύψουμε να το φροντίσουμε κι ίσως ακόμη να το αναδείξουμε & να το προσφέρουμε...



@ ❤
"Διώξε τη λύπη, παλικάρι
πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι..."

[Νότης Περγιάλης & Γιώργος Εμιρζάς]



@ penny,
"..Τρελά ανήσυχες ελέγχουν,
αγωνιώντας τα λουλούδια συμβουλεύονται
αν παν καλά, αν όλα λεν την ίδια ώρα,
γιατί και τα λουλούδια
ρολόγια είναι κατά βάθος."

 
At 11/3/10 14:28 , Anonymous Anonymous said...

"Ετσι και η ζωή των αγγιγμάτων
πού 'ναι κουκούλι του χαδιού
αερογεφυράκι της προσέγγισης.''

Αλλά υπάρχει και
''Η κακοκαιρία των προσχημάτων'':

''Το ανέβαλες. Κακοκαιρία μεγάλη, πέσανε χιόνια/κλείσανε οι δρόμοι, πάγοι, μεγάλη ολισθηρότης./Καλά έκανες. Εάν δεν είναι ολισθηρή η επιθυμία προς τί να έρθει;'' Κ.Δ.

 
At 11/3/10 18:34 , Blogger Caesar said...

Κακοκαιρία συναισθημάτων θάλεγα καλύτερα.
Υπάρχει κι εδώ απαγορευτικό απόπλου.
Μην τους ακούς πως είναι μόνο για τα πλοία.
Εχουν & τα συναισθήματα φουρτούνες.
Θυμάσαι τι τράβηξε κι ο πολυμήχανος Οδυσσέας...

 
At 11/3/10 23:49 , Blogger melian said...

γι' αυτο το "και πεθαινουν ανεραστες οι συγκυριες" αφιερωμενο
το παρακατω τραγουδι που μου θυμισες

 
At 12/3/10 00:27 , Anonymous Anonymous said...

Αν το θυμάμαι, λέει; Και πιο πολύ όταν κατέβαινε να αναζητήσει την ψυχή του μάντη (να μάθει περί απαγορευτικών και άλλων δεινών που τον περίμεναν). Ας μην ξεχνάμε όμως και τον μοναχικό σεφερικό Ελπήνορα. Πόσες φουρτούνες, πόσο μετέωρος ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Εγώ εκείνον ακολούθησα. Μαζί και χέρι χέρι πήραμε την ανηφόρα που τραβάει κατά την Άρκτο.
Καλό βράδυ.

 
At 12/3/10 23:36 , Blogger Caesar said...

@ Melian,
Υπέροχη η Αρλέτα, αλλά δεν θα το συνδύαζα ακριβώς έτσι. Ίσως κάπως διαφορετικά... πιο ανώδυνα ας πούμε:)
Ξέχασα να σου πώ ότι είδα & μου άρεσε πολύ η "Μέρα της Μαρμότας" !

 
At 12/3/10 23:37 , Blogger Caesar said...

@ Anonymous 00:27
Σαν τον Οδυσσέα ξεκινήσαμε κι εμείς τη δική μας κάθοδο στον κάτω κόσμο της ανθρώπινης ψυχής όπου μας περιμένει ο Ελπήνωρ.
Γιατί άραγε να τον ανασταίνουν στο έργο τους ο Σεφέρης, ο Σινόπουλος, ο Ezra Pound και άλλοι αυτόν τον αντιήρωα!
Ο Ηδονικός Ελπήνωρ τραβάει μόνος κατά την Άρκτο, όπως κι εκείνος που ξεχάστηκε πολύ, ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζει...

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger