Saturday, May 19, 2007

Μodus vivedi


Πόσες φορές, μέσα στην ασφυκτική πίεση των υποχρεώσεων, επαγγελματικών ή άλλων, αναζητούμε σχεδόν απεγνωσμένα κάποια μικρή διαφυγή. Ενα είδος πνευματικής αιχμαλωσίας κρατά το μυαλό μας όμηρο σ' εναν καταναγκαστικό τρόπο σκέψης & λειτουργίας. Σε περίπτωση βέβαια, που ενδίδεις & αφομοιωθείς ολοκληρωτικά από αυτόν, τον κατεστημένο τρόπο ζωής, μπορεί και ν' ανοίγονται ευοίωνες προοπτικές. Tί γίνεται όμως όταν ένα μέρος της σκέψης διαφωνεί & αμφισβητεί τις λεγόμενες κοινωνικές συμβάσεις, και αντιδρά. Επειδή συνειδητοποιεί οτι τα περισσότερα χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν κάθε φορά ή ερμηνεύονται ποικιλοτρόπως, παρουσιάζοντας το μαύρο, άσπρο. Μπορείς να ισορροπείς μια φιλοσοφημένη στάση ζωής και ταυτόχρονα έναν ψυχρό επαγγελματισμό; Δύσκολο, χρονοβόρο & επίπονο. Ακολουθείς λοιπόν τον χτύπο της καρδιά σου, αν την ακούς ακόμη, ή το τυποποιημένο & προσδιορισμένο πρόγραμμα ενος μονόδρομου;
"Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε όσο μπορούμε πιό σοβαρά τη δουλειά μας χωρίς όμως να παίρνουμε στα σοβαρά τον εαυτό μας"
[Βατσαλβ Χαβελ]

19 Comments:

At 19/5/07 19:13 , Blogger passer-by said...

Οι καλύτεροι επαγγελματίες που έχω συναντήσει, δεν ακολούθησαν ποτέ μονόδρομους.
Ετσι, τα έχουν τόσο καλά με τον εαυτό τους ωστε να μην τους πειραζει οταν αφιερωνουν χρονο στα κοινωνικά και εργασιακά "πρέποντα".

Και καταληγουν να ειναι άνθρωποι, οχι ρομποτάκια.

 
At 19/5/07 22:54 , Blogger Desposini Savio said...

Πόσο καλά τα λες παρέα με τον κο Χαβελ.
Γμτ είναι τόσο δύσκολο να μην χάσεις κομμάτι του εαυτού σου μέσα σε αυτή την ορμή της εργασίας.
Να'ξερες πόσο πολύ προσπαθώ να μη χάσω εμένα..

 
At 20/5/07 00:10 , Blogger CAESAR said...

@ passer by ,
το πρόβλημα αποκτά διαστάσεις όταν ο χρόνος που αφιερώνεται στα εργασιακά & κοινωνικά, κερδίζει περισσότερο έδαφος...


@ desposini savio,
αυτές τις απώλειες φοβάμαι κι εγώ !

 
At 20/5/07 04:11 , Blogger dodos said...

"Tί γίνεται όμως όταν ένα μέρος της σκέψης διαφωνεί & αμφισβητεί τις λεγόμενες κοινωνικές συμβάσεις, και αντιδρά".

Άστα να πάνε... :-)

 
At 20/5/07 06:44 , Blogger CAESAR said...

@ dodos,
Mε ποιόν να πας και ποιόν ν΄αφήσεις ;))

 
At 20/5/07 14:34 , Blogger Paranoia said...

ας είμαστε ο εαυτός μας

να γεμίζουμε την ψυχή μας, το πνεύμα μας
έτσι έχουμε πολλές πιθανότητες να είμαστε ευτυχισμένοι με όποια επιλογή μας.
Καλή σου μέρα αστέρι

 
At 20/5/07 14:44 , Blogger Sigmataf said...

Κόβει.
Πτσοκόβει -για την ακρίβεια- η ατάκα του τέλους.

Χάρηκα που σε πέτυχα στο διαδικό ταξίδι μου.

;))

 
At 20/5/07 17:07 , Blogger neutrino said...

Καθε κλειστη πορτα ενος γραφειου, εχει, αν το κοιταξουμε καλυτερα, μια μικρη μικρη χαραμαδα: Ειναι για να μπαινουν οι ηλιολουστες σκεψεις απ'εξω και για να δραπετευουν οι κουρασμενες φαντασιες απο μεσα..
Yπαρχει και η ελπιδα ομως, οπως ειπες, να κανουμε κατι που αγαπαμε, (αυτο ελπιζω για το μελλον μου). Γιατι τοτε η χαραμαδα γινεται μια πορτα διαπλατα ανοιχτη.

Ως τοτε, εγω λεω να ακολουθω "τον χτυπο που εχασε η καρδια μου". Βρισκεται καπου αναμεσα..

 
At 20/5/07 19:33 , Blogger sunshine said...

Νομίζω ότι μετά από λίγο καιρό όλα μονόδρομος μας φαίνονται.. Το ωραίο είναι να ανακαλύπτουμε καινούριες χαρές σε πράγματα που αρχίσαμε να θεωρούμε βαρετά...

 
At 20/5/07 22:33 , Blogger aisthisis said...

Στην ταινία "ο διάβολος φορούσε prada", είχε μια φοβερή ατάκα: ¨οταν η καριέρα σου θα απογειωθεί, η προσωπική σου ζωή θα έχει καταστραφεί!
Μεγάλη αλήθεια για τους ανθρώπους της εποχής μας, που για να ζήσεις αξιοπρεπώς-και όχι να πλουτίσεις-υφίστασαι πλήρη απομύζηση στον εργασιακό σου χώρο.
Ωστόσο, αν το συναίσθημα παραμένει ζωντανό και το ποτίζουμε με επαφές και ερεθίσματα κάθε είδους, ψυχανεμιζόμαστε ένα μονοπάτι να πορευόμαστε και να εξελισσόμαστε.
Καλή εβδομάδα!

 
At 21/5/07 07:03 , Blogger CAESAR said...

@ Paranoia,

το να είμαστε ο εαυτός μας, πιστεύω ότι είναι ένα απο τα δυσκολότερα πράγματα σήμερα!


@ Sigmataf,
Κόβει, γιατί είναι από έναν άνθρωπο που προσπάθησε να συνδυάσει τη λογοτεχνία με τη κυβερνητική γραφειοκρατία.



neutrino
Καθε μέρα σχεδόν διεξάγεται αυτή η μάχη για να κρατηθεί ανοικτή αυτή η μικρή χαραμάδα που περιγράφεις. Για να μπορεί να περνά από εκεί κάτι διαφορετικό, όπως η λογοτεχνία, η ποίηση, η μουσική, ο κινηματογράφος. Ενας δίαυλος επικοινωνίας όπως αυτός εδώ:)

Το να καταφέρεις να κάνεις στη ζωή σου κάτι που αγαπάς, σημαίνει ότι έχεις κερδίσει ήδη τη μάχη κατά κράτος.

Ν' ακολουθείς λοιπόν "τον χτυπο που εχασε η καρδια μου".
νετρίνα. γιατί είναι ό,τι πιό αυθεντικό. Αυτό δλδ που είναι & το ζητούμενο.
Κι εμείς μαζί σου. Ακόμη & στο Στρασβουργο ;))

 
At 21/5/07 07:13 , Blogger CAESAR said...

sunshine ,
Μαζί σου, στις ανακαλύψεις ;))


aisthisis,
κάτι ανάλογο σαν κι αυτό που είχε πεί η Ανί Λεκλέρ σε μια συνέντευξή της:
"Όσο γερνάω διαπιστώνω ότι οι πιό δυστυχισμένοι άνθρωποι που γνωρίζω είναι αυτοί που έχουν επιτύχει περισσότερο στο επάγγελμά τους"

Ας διαφυλάξουμε λοιπόν τα μονοπάτια μας ανοικτά, πριν κλείσουν για πάντα !
Τα λέμε :))

 
At 21/5/07 14:56 , Blogger Άγνωστη said...

Με προβλημάτισες πάλι σήμερα... πά'ραυτα, καλή εβδομάδα να έχεις .. :)

(Πάω να ψάξω μήπως βρω καμια χαραμάδα και εγώ στη κλειστή πόρτα που αναφέρει ο neutrinos..)

 
At 21/5/07 19:34 , Blogger CAESAR said...

Άγνωστη,
Καλή βδομάδα. Μια μικρή αχτίδα μόνο θέλουμε να περνά μέσα στον μικρόκοσμό μας που μας περιβάλλει, ασφυκτικά μερικές φορές :)

 
At 21/5/07 20:45 , Blogger neutrino said...

αγνωστη,
ειμαι νετρινα, θηλυκια! ;)

 
At 21/5/07 20:59 , Blogger CAESAR said...

Νετρίνα sorry, εγώ όφειλα να το διορθώσω :)
Ολα υπό πίεση χρόνου είναι...

thx

Προσπαθώ να ακούω & το ΣΤΟΠ ΚΑΡΕ με τον Πάνο Χρυσοστόμου στο Β' Πρόγραμμα!!

 
At 23/5/07 16:23 , Blogger 3 parties a day said...

Είναι συνήθως ο ψυχρός επαγγελματισμός που παρεισφρύει στη φιλοσοφημένη στάση ζωής, μέχρι να την καταλύσει.
Το αντίθετο δεν γίνεται σχεδόν ποτέ.

 
At 24/5/07 08:53 , Blogger CAESAR said...

3 parties a day,

Kρατάμε άμυνα λοιπόν ;))

 
At 24/5/07 17:56 , Blogger 3 parties a day said...

Α, καλά, εννοείται!

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger