Saturday, November 27, 2010

Μανχαταν

Δεν ξέρω αν είναι η "γαλάζια ραψωδία" του Γκέρσουιν που αρχίζει να παίζει μαζί με τα πρώτα πλάνα από το Μανχάταν στην ομώνυμη ταινία του Γούντυ Άλεν ή .αν κατάφερε να περάσει στην οθόνη τόσο πειστικά την πόλη και τους ανθρώπους της, αλλά είναι από εκείνες τις ταινίες που ξαναβλέπεις ευχάριστα. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο ίδιος ως χωρισμένος με παιδί, ενώ η γυναίκα του τον άφησε για να συζήσει με μια άλλη. Ο κολλητός του, Γιέιλ είναι παντρεμένος και διατηρεί σχέσεις ερωτευμένος με μια άλλη γυναίκα την Μαίρη, με την οποία χωρίζει κάποια στιγμή και τον προτρέπει να τα φτιάξει μαζί της αφού του αρέσει. Κι ενώ συμβαίνει κι αυτό, αφήνοντας την Τρέισι, την 17χρονη μαθήτρια Τρέισι που είναι ερωτευμένη μαζί του, έπειτα από λίγο καιρό επανασυνδέονται μεταξύ τους και πάλι ο φίλος του Γιέιλ με την Μαίρη, ξαναγυρίζοντας ο ίδιος στην ενήλικη πια Τρέισι που αποδεικνύεται η πιο ώριμη από όλους. Γύρω από αυτόν τον καμβά που διαχειρίζεται με χιούμορ αλλά και πολλές αλήθειες, γυρισμένο στους δρόμους και τα αγαπημένα του στέκια της πόλης ζωγραφίζει τόσο σκηνοθετικά όσο και ηθογραφικά την κοινωνία της εποχής αφήνοντας τη σφραγίδα του στην 7η τέχνη!

Labels:

4 Comments:

At 27/11/10 10:50 , Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Είναι μία εξαιρετική ταινία, που προσεγγίζει κάποια προβλήματα -ψυχοκοινωνικά- της μεσοαστικής λευκής τάξης των Αμερικανών. Χωρίς να γίνεται μελό ούτε κι επαναστατική, με χιούμορ φυσικό βλέπει τις ζωές και την ίδια την αγαπημένη πόλη του Άλλεν. Στην ουσία, είναι μία ταινία τζαζ.

 
At 27/11/10 11:30 , Blogger kovo voltes... said...

Έχεις μια αγάπη με τον Γούντι Άλεν ε? Είναι ιδιαίτερος είναι η αλήθεια...Γλυκόπικρος αλλά ποτέ μελό...

 
At 27/11/10 14:06 , Blogger Caesar said...

@ δείμε,
Κι όμως πιστεύω ότι με τον τρόπο του είναι επαναστατικός σε πολλά πράγματα τα οποία ανατρέπει με τη σάτυρα και τα αποκαθηλώνει με το εκλεπτυσμένο χιούμορ των διαλόγων του.



@ k/v,
Ομολογώ πως ναί! Οι ταινίες είναι τόσο καλά δομημένες σε διαλόγους ώστε πολλές φορές μοιάζει σαν θεατρική παράσταση ή ένα κινηματογραφικό θέατρο και η μουσική του επένδυση είναι πάντα υπέροχη. Όχι δεν είναι μελό γιατί ο αυτοσαρκασμός και το χιούμορ του απογειώνουν τις καταστάσεις.
Ξαναβλέποντας την ταινία του, ύστερα από τόσα χρόνια, νιώθω σαν να μην ήμουν ο ίδιος άνθρωπος, ανακαλύπτοντας ακόμη περισσότερα στοιχεία σε όλους τους χαρακτήρες των ηρώων του που είναι ένας κι ένας και σίγουρα ταυτιζόμαστε με κάποιον. Εξαιρετικός ο επίλογος πχ με τον αποχαιρετισμό της νεαρής του φίλης που θυμίζει ίσως λίγο και την "καζαμπλάκα"
Kι όπως διάβασα σε μια συνέντευξή του, ο αγαπητός Μπακογιαννόπουλος λέει: "Το καλό φιλμ είναι ζωντανό, σαν ένας άνθρωπος. Ας μην ξεχνάμε πως είναι φτιαγμένο από όνειρο και πραγματικότητα. Και – τι παράξενο – από πραγματικότητα που μοιάζει με όνειρο και από όνειρο που μοιάζει απόλυτα πραγματικό."

 
At 28/11/10 10:21 , Blogger Γ.Ι.Δ.Α said...

http://igitha.blogspot.com/

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger