Tuesday, February 23, 2010

διαδρομες


"Φύσηξε ο Βαρδάρης και καθάρισε / Ήλιος λες και τελείωσε ο χειμώνας / Βγήκα μια βόλτα και μπροστά της βρέθηκα / Στάθηκα κι απόμεινα κοιτώντας / Φλόγες ζωηρές που τρεμοπαίζουνε / τα ρούχα, τα μαλλιά της στον αέρα / Στη στάση πέρα-δώθε σπινθηρίζουνε / τα δυο της μάτια, κάρβουνα αναμμένα / Πριν να σε χορτάσουνε τα μάτια μου / σε άρπαξε θαρρείς το λεωφορείο / κι έμεινα να κοιτώ καθώς χανόσουνα / κι έφτανε ως το κόκαλο το κρύο"
[N. Παπαζογλου]


Δεν μπορώ να πω ότι έχω ιδιαίτερη όρεξη τα πρωινά, ακόμη περισσότερο τα δύσκολα χειμωνιάτικα. Κι όταν έχεις να κάνεις με επαναλαμβανόμενες διαδικασίες απασχόλησης τίποτα δεν προοιωνίζει κάτι διαφορετικό για να μου φτιάξει τη μέρα όπως λένε. Εκτός εάν εμφανιστεί η καλή νεράιδα ξαφνικά. Σχεδόν από το πουθενά. Εκεί που δεν το περιμένεις. Σε μια στάση της ζωής. Ανύποπτος σε ανύποπτο χρόνο και τόπο. Έστω και για λίγο. Σαν μια οπτασία από το παρελθόν, που είναι πάντα παρών τελικά. Γιατί όλα και όλοι εξακολουθούν να κινούνται και να υπάρχουν κάπου γύρω μας. Να μας παρακολουθούν από μακριά, από κοντά, δεν έχει σημασία. Ας είναι. Έτσι όπως περίπου το περιέγραψε κι ο Ν. Παπάζογλου σ' ένα μικρό ενσταντανέ, έστω και στις λεωφόρους του διαδικτύου...

12 Comments:

At 23/2/10 22:13 , Blogger  said...

ξερεις ceasar, αν το καλοσκεφτεις, μερες ολοκληρες περνουν ανιαρα κι ανορεχτα, ειδικα αν παντα περιμενουμε αυτο το κατι, αυτο το συναρπαστικο και μεγαλο που θα μας βγαλει απο την καθημερινοτητα.. θα της προσθεσει αν θελεις το αλατοπιπερο..

καποιες φορες ομως.. εντελως τυχαια, ερχεται αυτο το κατι, οχι για να μας δωσει αλλα για να μας αφαιρεσει..
και τοτε βλεπουμε το πολυτιμο αυτης της ρουτινας..

και για να μην ειμαι τελειως εκτος θεματος, εξαιρετικο το τραγουδακι σου.. στιχοι αψογοι.. που σε οδηγουν στα μερη μου.. παντα ρομαντικα και με μια αμυδρη θλιψη κατω απο τα βλεφαρα αν θες!!!

 
At 23/2/10 22:39 , Blogger Caesar said...

@ ❤
Όλα κάποια στιγμή κινδυνεύουν να μετατραπούν σε καθημερινότητα.
Όπως και αντίστροφα όμως να διαρραγεί ξαφνικά η συμπαγή της μορφή.
Οι εκπλήξεις είναι που διαμορφώνουν τελικά το τοπίο. Είτε είναι ευχάριστες ή δυσάρεστες, θαρρώ ότι έχουν κάτι να προσθέσουν με τον αντίκτυπό τους.
Πάντα είσαι εντός θέματος και μάλιστα ευθύβολη;)

 
At 24/2/10 08:44 , Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Το τραγούδι είναι από τα αγαπημένα μου. Μου θυμίζει φοιτητικές βραδιές και βόλτες. Εκπέμπει έναν ιδιότυπο ρομαντισμό και μια μελαγχολία ταυτόχρονα.

 
At 24/2/10 16:22 , Blogger logia said...

πώς είναι αρκετό ένα μικρό τίποτα να μας αλλάξει τη διάθεση!
ένα χαμόγελο, μια ματιά, ένα τραγούδι, ένα λουλούδι...

ακριβώς όπως ο στίχος!

που έτσι κι αλλιώς είναι υπέροχος!

 
At 24/2/10 18:55 , Blogger Caesar said...

@ δείμε του πολίτη,
ρομαντισμός & μελαγχολία για κάποια απουσία ίσως, για κάποιες εποχές που πέρασαν ήδη στο παρελθόν, για κάτι που δεν έχουμε τώρα, για τους στίχους που περιγράφουν μια οπτασία...
όπως και να'χει είναι από τα κομμάτια που έγραψαν ιστορία. Ποιά να ήταν η έμπνευση;)



@ logia,
...ένα γράμμα, μια ανάμνηση που ταξίδεψε από το παρελθόν στο παρόν...

ναί, οι στίχοι είναι υπέροχοι & φανταστικοί, και η δική σου γνώμη έχει ιδιαίτερη βαρύτητα επ'αυτού :)

 
At 26/2/10 01:03 , Blogger prasino liker said...

Λοιπον προτεινω αλλαγη διαδρομης.Λιγα λεπτα νωριτερα ,αντι για αριστερα ,δεξια ,αντι το μετρο με τα ποδια ,παντα με καλη διαθεση οτι κατι διαφορετικο θα ξεδιπλωθει μπροστα μας.Ολα ειναι πιθανα .Η θορυβωδης ζωη μας αρχιζει να εκπεμπει.

 
At 26/2/10 01:12 , Blogger prasino liker said...

Bεβαια αυριο που εχω οδοντιατρο τι διαδρομη να αλλαξω ,που εκει θα οδηγηθω ετσι και αλλιως.Οποια καλη νεραιδα και να βρεθει μπροστα μου τιποτα δεν μπορει να κανει.Εκτος και αν μαγεψει τα χερια του και γινουν πουπουλενια.
Καλη νυχτα!!

 
At 26/2/10 13:58 , Blogger Caesar said...

@ Likeraki,
Άλλο ο προορισμός (πχ ο οδοντίατρος) κι άλλο πράγμα η διαδρομή προς εκεί.
Θέλω να πω αυτό ακριβώς που προτείνεις πιο πάνω, λέγοντας για αλλαγή διαδρομής κλπ!

Τώρα, για τον οδοντίατρο υποθέτω ότι έχει επιλέξει τον πιο κατάλληλο για σένα & να τύχεις της ανάλογης περιποίησης. Kαλή επιτυχία.

 
At 26/2/10 15:29 , Blogger penny said...

Ευτυχώς που οι διαδρομές ελπίζουν και σε Οπτασίες..Ορατές ή Αόρατες τί σημασία έχει?Αλωστε όλα τελικά αποκτούν Υπόσταση χάρη στην δική μας ματιά..

 
At 26/2/10 18:31 , Blogger Caesar said...

Σύμφωνοι penny όλα αποκτούν ή όχι, υπόσταση με τη δική μας ματιά ή πνοή.

Εν προκειμένω & σε ότι μου συνέβη, η οπτασία αόρατη μεν ως φυσική παρουσία, ορατή δε και αντιληπτή μέσω απρόοπτης & ευχάριστης επιστολογραφίας πλήρης συναισθημάτων. Και η αλληλογραφία ...εμπεριέχει ισχυρή δόση υπόστασης

pas mal

 
At 28/2/10 16:48 , Blogger ολα θα πανε καλα... said...

Δεν πιστεύω σε καλές νεράιδες,από αντίδραση ίσως.
Αυτό το τραγούδι του Παπάζογλου,εντύπωση μου κάνει που το σιγοτραγουδούσα τις προάλλες με ένα φίλο.
Γεια σου,Caesar.

 
At 28/2/10 20:05 , Blogger Caesar said...

@ ο/θ/π/κ,
Ναί, αλλά τί είδους αντίδραση;
..........................
Έ, αφού το έφερε η περίσταση, γιατί να μην το θυμηθείτε το τραγουδάκι, αλλά δεν νομίζω ότι είναι για χαμηλούς τόνους

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger