Saturday, March 28, 2009

η ωρα του διακοπτη

Είναι απίστευτο αυτό μου συμβαίνει. Εδώ και μέρες ενημερωνόμαστε και προετοιμαζόμαστε για να σβήσουμε όλοι τα φώτα για μια ώρα από τις οκώμιση. Εδω θυμίζει Φελίνι για τους σινεφίλ. Έχοντας λοιπόν αφομοιώσει και αποδεχθεί πλήρως το μήνυμα για το καλό του πλανήτη μας, περίμενα με ανυπομονησία τη μεγάλη στιγμή. Εχετε ακούσει όμως για τους νόμους του Μέρφυ! Κοιτώντας συνεχώς την ώρα για να σβήσω το πιο μεγάλο φως του σπιτιού, σχεδόν μετρώντας αντίστροφα το χρόνο και τα βήματα προς τον διακόπτη, αν θυμάστε το περιβόητο "ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα" φωνάζω τρία, δυο, ένα και πατώ τον διακόπτη να συντονιστώ κι εγώ με την υπόλοιπη ανθρωπότητα, αλλά φευ ο διακόπτης δεν ανταποκρίνεται! Τον πατάω ξανά και ξανά και το φώς παραμένει ανοικτό και λαμπρό. Χάλασε ο διακόπτης. Το αντιλαμβάνεστε; Βρήκε την ώρα και τη στιγμή. Δεν είναι δυνατόν λέω. Διάφορες σκέψεις έρχονται στο μυαλό μου. Θυμάμαι τον Ι. Ασήμωφ και το έργο του "Εγώ το ρομπότ" Μήπως θέλει να μου στείλει κάποιο μήνυμα η τεχνολογία; Σπεύδω να κοιτάξω έξω άν έσβησαν τα φώτα από τους υπόλοιπους. Θεέ μου είναι όλα αναμένα. Kάτι δεν πάει καλά. Δεν μπορούμε πλέον να ελέγξουμε τίποτα. Είμαστε έρμαια άγνωστων δυνάμεων. Kάποια συνωμοσία εξυφαίνεται και περίμενε την κατάλληλη στιγμή να εκδηλωθεί;)

Labels:

9 Comments:

At 28/3/09 22:59 , Blogger librarian said...

Χάλασε ο διακόπτης; Πρώτη φορά το ακουώ! Βέβαια υπάρχει και ο γενικός. Εμείς πάντως τα κρατήσαμε κλειστά αλλά όλοι γύρω όχι, λες όλοι να είχαν το δικό σου πρόβλημα;
:)

 
At 29/3/09 00:28 , Blogger Melian said...

Καμιά φορά αποφασιζουν οι διακόπτες για εμάς :)
Προσωπικά απόλαυσα τη συντροφιά των κεριών μου, όχι τόσο γιατί πιστεύω οτι έτσι θα σωσω τον πλανήτη,αλλά περισσότερο σαν μια κίνηση απεξαρτησης, έστω και για μια ώρα....

 
At 29/3/09 01:15 , Blogger αγκαλιές του φεγγαριού said...

λοιπονννν..

εκανα ντουζ μιση ωρα νωριτερα..
εβαλα πλυντηριο υπο το φως ενος κεριου..
ντυθηκα υπο την φλογα ενος αλλου..
πριν να φυγω απο το σπιτι, φροντισα να σβησω τα κερια (σιγουρευτηκα για αυτο), εξω επικρατουσαν τα σκοτεινα παραθυρα, η κων/πολεως ηταν βυθισμενη στο σκοταδι, στο κεντρο επισης οτι υπηρχε πανω απο τα μαγαζια δεν ειχε φως,

ειδα κεντρικο fast food στο σκοταδι(ειχαν κερακια),
ειδα περιπτερο να λειτουργει με κερακια επισης..

εντυπωσιαστηκα απο την συμετοχη, κι οχι δεν ηταν ονειρο..

το μονο που με χαλασε, ηταν η ταινια που διαλεξα, πιστευοντας πως θα ειναι χαλαρη..
''the edge of love''..
λιγο βαρυγδουπη μου καθισε στο στομαχι..

:)))

 
At 29/3/09 11:06 , Blogger Caesar said...

@ librarian,
Δεν το σκέφθηκα γμτ και μάλιστα μου θύμισες τον Γεν. Διακόπτη, που ήταν άνθρωπος κλειδί στο μυθιστόρημα του Βασ. Βασιλικού « Ζ » !
Τώρα, λες να είχαν κι άλλοι το ίδιο ή παρόμοιο πρόβλημα; χμ θα ήταν ωραίο υλικό για ένα ακόμη βιβλίο του Στίβεν Κίνγκ:))





@ Melian,
Ειδικά οι διακόπτες, ίσως γιατί έχουν αυτην την ιδιότητα, να διακόπτουν! Θα τους αφήσουμε όμως;
Nαί, κι εγώ αυτό πιστεύω, απεξάρτηση. Είναι μεγάλη υπόθεση η εξάσκηση στην απεξάρτηση. Από πολλά πράγματα. Διαφορετικά, όπως διάβασα κάπου είμαστε ως χώρα σπάταλοι και σε ενεργειακά θέματα.

υγ: τα κεράκια με παραπέμπουν στα «Κεριά» του Καβάφη (1899)





@ Φεγγαραγκαλιές,
Ok, όπως και να το δούμε ήταν μια ιστορική στιγμή με τη δική της αξία.
Για το φίλμ, να το αποφύγω δλδ, ακόμη κι αν αφορά τον Ντίλαν Τόμας, και την γοητεία της Κίρα;)

 
At 29/3/09 14:27 , Blogger αγκαλιές του φεγγαριού said...

caesar μου, ολα ειναι σχετικα και υποκειμενικα..

εγω οταν θελω να δω μια ταινια, δε με σταματαει καμμια κριτικη, τουλαχιστον αποκτω προσωπικη αποψη..

ειχε πολυ ωραια φωτογραφια

καλη σου μερα

 
At 29/3/09 16:09 , Blogger Elli said...

Διακόπτες υπάρχουν πολλών ειδών, πολλών χρήσεων. Και η ενέργεια είναι κάπως άπιαστη, μεταφράζεται σε αποτέλεσμα. Το σκοτάδι βοηθά να βλέπουμε καλύτερα, να υππολογίζουμε, να φανταζόμαστε

 
At 29/3/09 16:18 , Blogger Caesar said...

@ φεγγαραγκαλιές,
Έτσι αρμόζει να τα βλέπουμε, σχεδόν όλα τα πράγματα στη ζωή μας, καλημέρα.


@ Elli,
Συμφωνώ, όπως πχ ο διακόπτης της TV. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον αν την κλείναμε έστω για μια ώρα όλοι μας ταυτόχρονα!

 
At 1/4/09 14:33 , Blogger ολα θα πανε καλα... said...

εκείνη τη στιγμή της γης,όπως,βαρύγδουπα,μας την ονόμασαν,έπινα μια ωραία σοκολάτα ρόφημα στο αγαπημένο μου καφέ.Τα φώτα χαμήλωσαν για λίγο και κατόπιν συνεννοήσεως με τους πελάτες - οι υπάλληλοι δεν ήθελαν να τους κακοκαρδίσουν.΄΄Ολοι συμφώνησαν να χαμηλώσουν τα φώτα κι έτσι έκλεισαν οι φωτοχυσίες και τα πολλά-πολλά και μείναμε σε στυλ to know us better - που θα έλεγε τώρα και ο Βουτσάς.Δεν ήταν κι άσχημα...Μόνο να το θυμόμαστε όλο το χρόνο αυτό κι όχι να είναι άλλη μια αφορμή για χαβαλέ.

 
At 5/4/09 10:02 , Blogger Caesar said...

@ ο/θ/π/κ
Μια ασυνήθιστη στιγμή για να έλθουμε όλοι πιο κοντά κι έπειτα πάλι να απομακρυνθούμε:)

Σκέφτομαι όμως ότι η συσκότιση ήταν/είναι και κατάσταση άμυνας για κάποιους ανθρώπους που δέχονται αεροπορική επίθεση και τι άσχημα συναισθήματα θα τους επανέφερε:(

Ο Βουτσάς ή ο καλός μας Χρόνης Εξαρχάκος που έφυγε & πολύ νωρίς απο τη ζωή;)

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger