Monday, September 08, 2008

Χαμενο δικιο



"...Μια δυσάρεστη ανατριχίλα με διαπερνάει καθώς τον ακούω να λέει πως «Αυτή η πρώτη φορά που αγαπάς ποτέ δεν ξεχνιέται» Το ιδρωμένο χέρι του αποζητάει δειλά ν' ακουμπήσει το δικό μου σαν σανίδα σωτηρίας. Εγώ αυτόματα, με το πρόσχημα πως πίνω κρασί, το απομακρύνω. Όχι, δεν είναι πρόσχημα, είναι ανάγκη. Να κατεβάσω δύο μπουκάλια κρασιά. Πώς αλλιώς να χωνέψω πως ο ήρωας των παιδικών μου χρόνων είναι διαταραγμένος;
Φεύγω τρεκλίζοντας, αδημονώ να γυρίσω στη μίζερη γκαρσονιέρα μου, να κοιμηθώ χωρίς όνειρα. Αλλά στο δρόμο σκοντάφτω και βάζω τα κλάματα
..."

Πόσο έντονα συναισθήματα νιώθουμε ακούγοντας να παίζει ένας καλός πιανίστας ένα υπέροχο μουσικό έργο, απολαμβάνοντας τις εναλλαγές, πότε δυνατά, πότε χαμηλά, γρήγορα ή αργά, ανάλογα με τις απαιτήσεις του συνθέτη! Κάπως έτσι ένιωσα από την ευχάριστη έκπληξη που δοκίμασα διαβάζοντας τα μικρά διηγήματα της Χρύσας Σπηλιώτη, που τα ενώνει μεταξύ τους μια λεπτή χρυσοκόκκινη κλωστή με τίτλο "Χαμένο δίκιο"
Δεκαπέντε μικρά διαμαντάκια που διηγείται το καθένα την ιστορία του με σωστές δόσεις συναισθημάτων & εντυπώσεων.
Με πρωταγωνιστές ανθρώπους της καθημερινότητας που τους φωτίζει με την πένα της σαν προβολέας η συγγραφέας, ζωντανεύοντας τους χαρακτήρες της τόσο όμορφα & παραστατικά που προκαλούν αυθόρμητα ένα νοητικό χειροκρότημα στο τέλος της κάθε μικρής ιστορίας. Ιστορίες που όλες επιφυλάσσουν και μια ανατροπή.
Όταν το αγόρασα σκέφθηκα προς στιγμή να διαβάζω μιά ιστορία της κάθε μέρα αλλά δεν μπόρεσα να το αφήσω από τα χέρια μου πριν τις διαβάσω όλες σ' ένα απόγευμα!

"..ποτέ μου δε θέλησα να πάρω το αίμα μου πίσω, να εκδικηθώ. Βαριέμαι και μόνο στη σκέψη. Η μόνη μου εκδίκηση είναι ότι ξέρει καλά πως δεν τον έχω πια καμία απολύτως ανάγκη, πως δεν τον είχα ποτέ. Τα παιδιά του τον χρειάζονται, κι ας τα βρεί μαζί τους. Μπορώ μάλιστα να πω ότι δε μ' ενοχλεί πια που του μοιάζουν, αν του μοιάζουν. Μοιάζουν και σ' εμένα, αν μου μοιάζουν. Μάλλον γίνονται κάτι δικό τους, ξεχωριστό. Ευτυχώς, τα παιδιά πήραν γρήγορα διαζύγιο κι απ' τους δυό μας..."

Labels:

4 Comments:

At 9/9/08 01:23 , Blogger kioy said...

Να μια ωραία πρόταση.
Πολύ μου άρεσαν και τα δύο αποσπάσματα...

 
At 9/9/08 07:07 , Blogger CAESAR said...

@ kioy,
Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, τόσο για το περιεχόμενο όσο & για τον τρόπο γραφής.
Ταυτίζεσαι εύκολα με τους ήρωες και όλοι αναγνωρίζουμε κάποια κομμάτια τους εαυτού μας στις ιστορίες της.
Πράγματι για τα αποσπάσματα δεν ήξερα ποιό να πρωτοδιαλέξω...

 
At 15/9/08 01:30 , Blogger όλα θα πάνε καλά... said...

Θα το διαβάσω κι αυτό.Το έχω δει στις προθήκες αλλά αφού το προτείνεις εσύ...

 
At 15/9/08 17:31 , Blogger CAESAR said...

@o.θ.π.κ.
Θάλεγα ότι δεν διαβάζονται απλώς αυτές οι μικρές ιστορίες της, σχεδόν τις βιώνει κανείς!

"...Στην κηδεία ένιωσα περίεργα. Γιατί... καλά η μάνα μου, αδελφή της ήτανε. Αλλά κάτι μακρινοί συγγενείς, κάτι άσχετοι, τόσο πολύ πονέσανε κι είχανε πλαντάξει στο κλάμα; Δεν έχυσα ούτε δάκρυ, κι ας με κουτσουμπολεύανε. Ποιός καταλαβαίνει, μωρέ, απ' όλους αυτούς τους γελοίους τι θα πει αξιοπρέπεια στο πένθος; Υποκριτές. Ούτε μετά έκλαψα. Όχι πως δεν πόνεσα. Για μένα πιο πολύ..."

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger