Sunday, February 03, 2008

Συνειρμοι

"Η Χέπμπορν, υποδυόμενη τη νεαρή Χόλι Γκολάιτλι από το μυθιστόρημα του Τρούμαν Καπότε, εμφανίζεται με το μαύρο φόρεμα στην πρώτη σκηνή της ταινίας, την ώρα που βγαίνει από ένα ταξί."
.........................

...Άκουσε. Ξέρεις εκείνες τις μέρες που τα έχεις βάψει κόκκινα;
<<Εννοείς μαύρα>>.
<<Οχι>>, είπε αργόσυρτα. <<Όχι, μαύρα τα βάφεις γιατί πάχυνες ή γιατί βρέχει συνεχώς. Και τότε έχεις τις μαύρες σου, αυτό είναι όλο. Αλλά όταν τα βλέπεις κόκκινα, τότε τα πράγματα είναι σκούρα στ' αλήθεια. Τρέμεις και γίνεσαι μούσκεμα στον ιδρώτα αλλά δεν ξέρεις γιατί. Απλά και μόνο ότι θα συμβεί κάτι κακό, χωρίς να ξέρεις, περί τίνος πρόκειται. Το έχεις νιώσει ποτέ αυτό το συναίσθημα;>>
<<Πολύ συχνά. Μερικοί το ονομάζουν Angst, υπαρξιακό άγχος>>.
<<Εντάξει,Angst. Αλλά πώς το αντιμετωπίζεις;>>
<<Νομίζω πως ένα ποτό πάντα βοηθά>>.
<<Το έχω δοκιμάσει αυτό. Εχω δοκιμάσει και την ασπιρίνη. Ο Ράστυ πιστεύει πως πρέπει να καπνίσω μαριχουάνα και το επιχείρησα για ένα διάστημα, αλλά το μόνο που με κάνει είναι να χαχανίζω. Το καλύτερο φάρμακο διαπίστωσα πως είναι να μπαίνω σε ένα ταξί και να πηγαίνω μέχρι το Τίφφανυς. Το ήρεμο και μεγαλοπρεπές περιβάλλον του με καλμάρει αμέσως, τίποτε κακό δεν μπορεί να πάθεις εκεί μέσα με όλους αυτούς τους ευγενικούς κουστουμαρισμένους κυρίους και τη μυρωδιά που αφήνει το ασήμι και τα πορτοφόλια από δέρμα κροκοδείλου. Αν έβρισκα ένα μέρος που στην καθημερινή μου ζωή θα με έκανε να αισθάνομαι όπως στο Τίφφανυς, τότε θα αγόραζα μερικά έπιπλα και θα έδινα όνομα στο γάτο. Σκεφτόμουν οτι πιθανόν μετά τον πόλεμο, ο Φρέντ κι εγώ...>>
Σήκωσε τα μαύρα γυαλιά της, και τα μάτια της με τις αποχρώσεις του γκρι, του γαλάζιου και του πράσινου, πήραν την έκφραση του ανθρώπου που βλέπει μακριά...
.........
Αυτά έλεγε, μεταξύ άλλων, η νεαρή Χόλι Γκολάιτλι στον Τρούμαν Καπότε, η ηρωίδα του στη νουβέλα "Breakfast at Tiffany's" ...
.......................
Ανακατεύοντας το ζεστό ρόφημα και τις σκέψεις μου ένα σαββατιάτικο πρωινό στην αίθουσα αναχωρήσεων του αεροδρομίου, συνέχισα για λίγο στο διεισδυτικό κείμενο που είχα μπροστά μου..
............
<<Να μή σου τύχει να αγαπήσεις αγρίμι, κ. Μπέλ>>, τον συμβούλεψε η Χόλι. <<Αυτό ήταν το λάθος του Ντοκ. Μάζευε πάντα άγρια πλάσματα σπίτι του. Ενα γεράκι με πληγωμένη φτερούγα. Μια άλλη φορά έναν κοτζάμ αγριόγατο με σπασμένο ποδάρι. Δεν μπορείς όμως να δίνεις συνέχεια την ψυχή σου στα αγρίμια: όσο περισσότερο αφιερώνεσαι σε αυτό, τόσο εκείνα συνέρχονται. Ωσπου να δυναμώσουν αρκετά και να το σκάσουν στο δάσος. Ή να πετάξουν σ' ένα δένδρο. Υστερα σε ένα ψηλότερο δένδρο. Μετά στον ουρανό. Αυτή θα είναι η κατάληξη, κ. Μπελ. Αν αφήσεις τον εαυτό σου να αγαπήσει ένα άγριο πλάσμα, θα καταντήσεις να κοιτάς τον ουρανό>>.
............................
Εκείνη τη στιγμή το αεροπλάνο σου απογειώθηκε κι εγώ απόμεινα να το κοιτάζω στον ουρανό μεχρι που χάθηκε από τα μάτια μου...

Labels:

16 Comments:

At 3/2/08 10:34 , Blogger elmelissa said...

Καλημέρα, Caesar!
Όμορφα συνέδεσες τις προσωπικές σου σκέψεις με το βιβλίο του Καπότε.
Έχω αναφερθεί τόσες φορές στην αγαπημένη μου αυτή ηρωίδα και σε σκηνές της ταινίας, που μάλλον περισσεύει να πω ότι λατρεύω τόσο την Όντρεϋ όσο και την ταινία.
Και το βιβλίο φυσικά....αν και έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που το διάβασα.

Να περάσεις όμορφα, μια τέτοια μέρα...και άσε τ'αγρίμια να πετούν....ενίοτε επιστρέφουν...

 
At 3/2/08 19:35 , Blogger CAESAR said...

Καλησπέρα elmelissa,
έτσι είναι, ό,τι περιορίζεται ή συμβιβάζεται χάνει την ξεχωριστή του διάσταση & ακτινοβολία ή γοητεία ;)

 
At 3/2/08 21:17 , Blogger 3 parties a day said...

...κι εγώ απόμεινα να το κοιτάζω στον ουρανό μεχρι που χάθηκε από τα μάτια μου...
Την τελευταία φράση την αφήνω ασχολίαστη...
Θα πω όμως για το πόσο μου αρέσει ο Τρούμαν Καπότε. Πολύ, πάρα πολύ.

 
At 4/2/08 01:06 , Blogger theachilles said...

I'm like cat here, a no-name slob. We belong to nobody, and nobody belongs to us. We don't even belong to each other. (Holly Golightly).
Καλησπέρα...

 
At 4/2/08 08:54 , Blogger CAESAR said...

@ 3 parties a day,
Ναι, ο Τ.Κ. ξεχώρισε και κατάφερε να ξεφύγει από την καθημερινότητά του, παρασύροντας κι εμάς ακόμη κάποιες φορές, στον μυθιστορηματικό ή πραγματικό του κόσμο;)




@ theachilles,
Καλό ακούγεται, αλλά & η Holly μόλις τον άφησε, επέστρεψε για να τον ξαναβρεί τον γατούλη της:)

 
At 4/2/08 14:34 , Blogger όλα θα πάνε καλά... said...

Μου αρέσεις στο γράψιμό σου,υπαινίσσεσαι πολλά και νιώθεις περισσότερα.

 
At 4/2/08 22:44 , Blogger CAESAR said...

@ όλα θα πάνε καλά...

Kάπως έτσι ;)

 
At 4/2/08 23:00 , Blogger όλα θα πάνε καλά... said...

@caesar:

Ακριβώς έτσι

 
At 6/2/08 01:33 , Blogger Κυβέλη Δραγούμη said...

This comment has been removed by the author.

 
At 6/2/08 01:37 , Blogger Κυβέλη Δραγούμη said...

ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ....

και την σκεφτομουν αυτην την ταινια τις τελευταιες μερες... θελω να την ξαναδω ... ακούω τη μουσική της, με την Audrey να τραγουδάει ΄κι είναι σαν να τη βλέπω στο παράθυρό της με την κιθάρα....

θα την παρω να την ξαναδω το συντομοτερο .....


εξαιρετική αναρτηση, δεν έχω λόγια... και το κομματι που παιζει το λατρευω....πολυ ωραια εκτελεση βρηκες!

φιλι

_Κυβέλη_

 
At 6/2/08 11:17 , Blogger just me said...

Θαυμάσιο ποστ, και δεν έχω κάτι άλλο να πω επ΄αυτού.
Όμως, μόλις πρόσεξα το μότο του μπλογκ (καθότι δεν είμαι και το πιο παρατηρητικό ον που κυκλοφορεί), και ένιωσα σαν να έφαγα γροθιά στο στομάχι. Όχι ότι είναι κάτι που δεν γνώριζα, φιλολογικά και πρακτικά, αλλά φταίει το τάιμινγκ : αυτές τις μέρες ξυπνάω και κοιμάμαι με αυτή τη σκέψη (με την απλή παραλλαγή πως το "φταίξιμο" δεν θα το έριχνα ποτέ στα άστρα, αλλά πάντα υπάρχει κάτι άλλο "εκεί έξω" για να το φορτώσουμε με ευθύνη για την έκβαση των του βίου μας, όταν δεν αντέχουμε να την πάρουμε οι ίδιοι).

Να είσαι καλά, καλή σου μέρα!
:)

 
At 6/2/08 15:28 , Blogger CAESAR said...

@ Κυβέλη Δραγούμη ,

Η αλήθεια είναι οτι δεν έχω δεί την ταινία, αλλά ο Τ.Κ. είναι αρκετά παραστατικός, τόσο στα γεγονότα όσο & στην εσωτερικότητα των ηρώων του.




@ just me ,
Αντιθέτως, η εκτίμησή μου είναι οτι η παρατηρητικότητά σου είναι σε υπερθετικό βαθμό !
Πράγματι, το λεγόμενο "τάιμινγκ" πιστεύω οτι είναι το κλειδί ή τουλάχιστον έχει μεγάλο ποσοστό συμμετοχής, σε όλα όσα συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν ;)

 
At 7/2/08 12:15 , Blogger neutrino said...

"To me, the greatest pleasure of writing is not what it's about, but the inner music that words make"
εχει πει ο Τ.Κ, κι έτσι ακριβώς η μεγαλύτερη απόλαυση της ανάγνωσης δεν είναι μόνο το περιεχόμενο του βιβλίου καθαυτό, αλλά τα ταξίδια του μυαλού που το κείμενο πυροδοτεί, οι συνειρμοί, μέσα από την εσωτερική μουσική των λέξεων...

 
At 7/2/08 14:28 , Blogger CAESAR said...

@ Νετρίνα,
τελειοτέλειο! που λέει κι ένα κορίτσι;)

άλλωστε θεωρώ πάντα αδύναμη, όσο πιστή κι αν είναι, τη μεταφορά ενός μυθιστορήματος στη μεγάλη οθόνη.
Πρόσφατο πχ η "Εξιλέωση"

 
At 10/2/08 13:08 , Blogger Tiger Lilly said...

Και γιατί να είναι κατάντια να κοιτάμε τον ουρανό?

Μπορεί, αν είμαστε αρκετά γενναίοι, να καταφέρουμε να πετάξουμε μια μέρα... :)

 
At 10/2/08 20:18 , Blogger CAESAR said...

Tiger Lilly,

"...είναι καλύτερα να κοιτάς, ψηλά τον ουρανό, παρά να ζείς εκεί. Τόσο άδειο μέρος τόσο ακαθόριστο. Μια χώρα που πέφτουν κεραυνοί και χάνονται πράγματα..."

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger