Saturday, June 09, 2007

Καφε Σεντραλ


Πώς να χωρέσεις σε μια ζωή, δυο ζωές; Είναι εφικτό να πραγματοποιηθεί & μάλιστα με την ποιότητα που αρμόζει σε μια ευαίσθητη ηθικά & κοινωνικά, ιδιοσυγκρασία; Πόσες εκπλήξεις λοιπόν, μπορεί να επιφυλάσσει η μοναχική & μοναδική για τον καθένα μας, πορεία. Με τη διαρκή αναζήτηση της αυτοεπίγνωσης & της ταυτότητας να μας συνοδεύει συνεχώς σ'αυτή τη προσωπική πορεία που διασταυρώνεται, φυσικά με τις τροχιές των άλλων. Μια ζωή που περνάει, κι αν δεν την προσέξεις χάνεται χωρίς να το πολυκαταλάβεις μέσα απο τα χέρια σου. Και τώρα, τί κάνουμε εδώ; Θα συνεχίσουμε στην ίδια κατεύθυνση;
[..Ένιωθε να τον κυκλώνει, να τον αγγίζει μια έγνοια που όλο & πιο συχνά φούντωνε μέσα του εκδηλώνοντας τα χαρακτηριστικά μιας κρίσης, αυτής που η επιστήμη ονομάζει "κρίση της μέσης ηλικίας" Μιας κρίσης που & στην περίπτωσή του είχε ως περιεχόμενο ένα σύνδρομο ανασφάλειας & αβεβαιότητας για ότι είχε κάνει, για όσα είχε καταφέρει μέχρι τότε στη ζωή του..]
Πόσο δύσκολο να ισορροπείς ανάμεσα στις επιθυμίες σου, στα όνειρά σου, στα θέλω σου και στις επιβεβλημένες αν όχι αναπόφευκτες επαγγελματικές & κοινωνικές συμβάσεις & υποχρεώσεις. Αλλά & στη γενικότερη κοσμοαντίληψη που έχεις ήδη.
Πώς αντιμετωπίζεις μια κατάσταση, ιδιαίτερα όμορφη, ελκυστική & ποιοτική που διαμορφώνεται & αναπτύσσεται ανάμεσα σ'έναν άνδρα & μια γυναίκα, που η χημεία τους & τα ενδιαφέροντά τους, τους φέρνουν τόσο κοντά, όταν ήδη έχεις δημιουργήσει εδώ & χρόνια την προσωπική σου ζωή;
Βασανιστικά διλήμματα με μια υφέρπουσα αδημονία & γλυκύτητα να σε βυθίζει σχεδόν ανεπαίσθητα σ'αυτό που νομίζεις ότι θέλεις να το αποφύγεις.
Οι εντάσεις και τα συναισθήματα που ξεπηδούν μέσα από τις αγαπημένες μελωδίες, κορυφώνονται & σε μεταφέρουν σαν μαγικό χαλάκι μέσ'στο χρόνο, από τη μια στιγμή στην άλλη.
Και τη στιγμή που πλέον θέλεις να φύγεις, να ξεφύγεις απ'όλα εκείνα που νιώθεις ότι σε πνίγουν, σε απογοητεύουν...
[..Χτύπησε ρυθμικά την πόρτα σαν να ήταν ένα σύνθημα στη μυστική τους επικοινωνία. Ο Οδυσσέας είδε μπροστά του μια οπτασία,όμοια μ'εκείνη που έβλεπε ο Μάριο Καβαραντόσι, όταν αντίκρυζε τον έρωτα της ζωής του, τη Φλόρια Τόσκα. Πήρε μια βαθιά αναπνοή όταν ένιωσε ότι του σωνόταν ο αέρας & ανταποκρίθηκε στο χαμογελαστό νεύμα της να περάσει μέσα..]
Μια σιγανή φωτιά που δειλά αχνοφέγγει στο τζάκι, αρχίζει να δυναμώνει & να θεριεύει φωτίζοντας όλο & περισσότερο ένα σκοτεινό από το σύθαμπο δωμάτιο, του απογεύματος. Ένα όμορφο δωμάτιο που κατοικεί η ψυχή μας, αρχίζει να φωτίζεται πάλι & να διαχέεται παντού, σαν φάρος που άναψε ξαφνικά διαλύοντας την ομίχλη & την καταχνιά, φανερώνοντας έτσι καινούργιους δρόμους κι αισθήσεις, ζωγραφίζοντας & πάλι το λεπτό & διακριτικό αττικό μειδίαμα.
Γιατί όλα ξεκινούν & τελειώνουν από τον ίδιο τον άνθρωπο, με τις χαρές & τις λύπες του, που μόνο αυτός μπορεί να προσφέρει...
Μερικές σκέψεις, έπειτα από την ανάγνωση του υπέροχου μυθιστορήματος "Μια ζωή δυο ζωές" του Νίκου Θέμελη, απ'όπου & τ'αποσπάσματα, ακούγοντας κάτι από τις αγαπημένες μελωδίες του ήρωά του Οδυσσέα, ανακατεμένες με τις δικές μου αναμνήσεις ή προσδοκίες, πίνοντας έναν βιεννέζικο καφέ.
Νάσαι καλά Νίκο.

Labels:

16 Comments:

At 9/6/07 11:43 , Blogger elmelissa said...

Καλημέρα....
Όμορφο κείμενο...πολύ...
Και ο Bach ; Νομίζω πως ταιριάζει τα Σάββατα ο Bach

"...Αλλά σαν χθες υπήρξα
Κι ύστερα η μακριά μακριά ζωή των αγνώστων η άγνωστη
Έστω. Και μόνο να τα λες ωραία ξοδεύεσαι, όπως του νερού η ροή
Που ψυχή την ψυχή δένει τις αποστάσεις
Κι απο 'να σ' άλλον Γαλαξία βρίσκεσαι να σχοινοβατείς..."(Ο.Ε.)

 
At 9/6/07 12:14 , Blogger neutrino said...

Μια ζωη ειναι μονο, μα μεσα της χωρανε μια ζωη, δυο ζωες, χιλιες ζωες, οσες θελουμε εμεις, οσες αφησουμε εμεις να μπουνε.
Και ας διαμορφωσουμε οι ιδιοι, σε πεισμα ολων αυτων που τρεχουν γυρω μας και προσπαθουν να εισβαλλουν με οποια προφαση στο δικο μας δωματιο με το τζακι, τη ζωη μας οπως θελουμε εμεις. Και να μην αφησουμε κανεναν Σκαρπια να μας διαλυσει, οπως διελυσε την καημενη τη Φλορια..
Καλημερα και Καλο σ/κ!!:)

[οριστε, τα καταφερες, προσεθεσες αλλο ενα βιβλιο στη λιστα μου;)]

 
At 9/6/07 15:08 , Blogger CAESAR said...

Kαλημέρα sweet elmelissa,

Toccata & Fugue αλλά Vanessa Mae !
Ελπίζω να σου αρέσει η διασκευή από την ζουζούνα V. Μae :)
Λέγεται ότι γεννήθηκε την ίδια μέρα με τον πρώτο μεγάλο "σουπερστάρ" του βιολιού, τον Nicolo Paganini

.............


[..Αυτήν την ψυχή τη λέω αθωότητα. Κι αυτή τη χίμαιρα, δικαίωμά μου..]

(Ο.Ε.)




@ neutrino,

Έτσι μπράβο, με την ορμή της νιότης σου, καλή μου Νετρίνα,
& μή ξεχάσεις να σημειώσεις στην πρώτη σελίδα: "από τον φίλο σου τον Caesar" μόλις το παραλάβεις:)
Καλό Σ/Κ

 
At 9/6/07 17:32 , Blogger nakupenda said...

Πολύ "βαθιά" αυτά που σε ενέπνευσε ο Θέμελης.. Υπερβολικά πολύ θα έλεγα -- ειδικά τώρα που δε μπορώ να επεξεργαστώ πιο περίπλοκες πληροφορίες από την ώρα που πρέπει να ρυθμίσω το ξυπνητήρι..... Θα επανέλθω μια άλλη φορά όμως ;-)

Please τσέκαρε το τραγουδάκι μου*

 
At 9/6/07 19:08 , Blogger gitsaki said...

Καλησπέρα!
Είσαι,φαντάζομαι,σε ενδιαφέρουσα φάση και τρομερά (ενδεχομένως)πιεστική.
Εύχομαι για σένα τα καλύτερα!
Και φυσικά,να είναι ο Νίκος που γνωρίζεις,καλά!

 
At 9/6/07 19:42 , Blogger Μαρω_Κ said...

Τόσκα!!!!!!!!
Ειδικά το τρίτο μέρος με κάνει παντα να κλαίω.

Συνήθως αφήνουμε τα πράγματα να μας οδηγούν εκεί που αυτά θέλουν!

 
At 9/6/07 21:04 , Blogger CAESAR said...

nakupenda,
Πολλά είναι αυτά που με εμπνέουν, ιδιαίτερα τα πιό ενδιαφέροντα, όπως τώρα το συγκεκριμένο μυθιστόρημα.
Αλλά & το Wonderful World με το
A Change Is Gonna Come (Sam Cooke)!:)




gitsaki καλησπέρα,
Ο Νίκος Θέμελης είναι ο συγγραφέας. Δεν μπορώ να πώ οτι τον γνωρίζω & μάλιστα ιδιαίτερα καλά. Αλλά, όσο καλά μπορείς να "γνωρίσεις" έναν συγγραφέα μέσα από τα γραπτά του.
Όσο για την ενδιαφέρουσα φάση, θάλεγα ότι είναι τόσο παραστατικά τα γραφόμενά του που μερικές φορές μπορεί να ταυτίζεσαι ως αναγνώστης με τις φάσεις που περιγράφει, βρίσκοντας κάποια αντιστοιχία με παρόμοια προσωπικά βιώματα.
Ελπίζω να σου έγινα κατανοητός :)


@ Μαρω_Κ ,
Έχει ιδιαίτερη ευαισθησία στην κλασσική μουσική, πολλές αναφορές γίνονται στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα.
Μέχρι ν'αφήσουμε τα πράγματα να μας οδηγήσουν εκεί που αυτά θέλουν, έχουν πολύ ενδιαφέρον οι προβληματισμοί & τα διλήμματα που προηγούνται, όπως περιγράφονται όμορφα από τον Νίκο Θέμελη :)

 
At 9/6/07 22:33 , Blogger xenia said...

Γειά :-)

Αυτό το βιβλίο διαβάζω τώρα. Έφθασα στα μισά χωρίς να το καταλάβω πώς "ρούφηξα" 200 σελίδες. Για λίγο το έχω αφήσει γιατί έχω πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, σε αναγνώσεις ισπανικών κειμένων (απαραίτητων για την δουλειά), συν ένα γεγονός που έγινε και με επηρέασε άσχημα και εδώ και δυο εβδομάδες τώρα δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ και να το συνεχίσω. Ξέρω, όμως, πως όταν το ξαναπιάσω στα χέρια μου δυο νύχτες μόνο θα είναι αρκετές για να χαθώ κυριολεκτικά στις σελίδες του και να με αναζητώ κάπου εκεί μέσα, στους ήρωές του και στα "γνωστά Καφέ των μητροπόλεων του κόσμου"...

Μου άρεσε αυτό που είπες [...] που μερικές φορές μπορεί να ταυτίζεσαι ως αναγνώστης με τις φάσεις που περιγράφει, βρίσκοντας κάποια αντιστοιχία με παρόμοια προσωπικά βιώματα [...]. Συμβαίνει κάποιες φορές... Και πολύ έντονα, μάλιστα.

Καλό βράδυ,
Ξένια.

 
At 10/6/07 02:17 , Blogger CAESAR said...

Επιτέλους, ήλθες :)
Kαι να μή χάνεσαι...
Τα σχόλιά σου είναι πάντα καλοδεχούμενα για να μην πω απαραίτητα.
Άφησα κι εγώ πολλά στην άκρη, για να χαθώ στις σελίδες του.
Εύχομαι να μπορέσεις να το ξεπεράσεις ό,τι κι άν ήταν.
Καλό μας βράδυ,
Caesar

 
At 10/6/07 11:32 , Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη said...

απο θεμελη λατρεψα το πρωτο του βιβλιο..τα αλλα ολα απλα ακολουθησαν..
αυτο το καινουργιο ειναι στο προγραμμα!!
:)

 
At 10/6/07 11:36 , Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη said...

οσο κι αν προβληματιστεις,οσες σκεψεις κι αν κανεις..εκει που ειναι να σε οδηγησει η κοκκινη κλωστιτσα που εισαι δεμενος..εκει θα πας..
και ακριβως οταν εισαι στην κρισιμη ηλικια,και ερχεσαι αντιμετωπος με τις επιλογες σου,κι εμφανιζεται κατι 'ποιοτικο' και νεο στη ζωη σου..εε τοτε κυλας σα το ρυακι..απλα!!

 
At 10/6/07 17:54 , Blogger CAESAR said...

φεγγαροαγκαλιασμενη,
..και βέβαια είναι διαφορετικό απ'όλα τα προηγούμενα !

 
At 10/6/07 20:06 , Blogger xenia said...

Σ' ευχαριστώ πολύ για το καλωσόρισμα και για τα καλά σου λόγια.
Στο γιτσάκι σε "είδα" πρώτη φορά και θέλησα να σε γνωρίσω καλύτερα... (και νιώθω πολύ ωραία που σε γνωρίζω στο δικό σου "σπίτι" τώρα)

Καλό απόγευμα,
Ξένια.

 
At 11/6/07 06:18 , Blogger CAESAR said...

Οταν οι μέρες λυγίζουν μια μια
Χωνεύονται γίνονται μνήμη
Και ίσκιοι μες στη μνήμη
Ανοίγουν κύκλο γύρω τα παράθυρα
Τραβιούνται άξαφνα στις άκρες οι κουρτίνες
"Προσπάθησε να δεις
Προσπάθησε επιτέλους
Κοίταξε, όρισε, προσδιόρισε"
[Α.Τ.]

Καλή σας εβδομάδα :)

 
At 12/6/07 17:48 , Blogger 3 parties a day said...

Την επόμενη φορά που θα πάω στο Σεντράλ, θα πιω την κόκα κόλα μου στην υγεία σου!

 
At 12/6/07 18:19 , Blogger CAESAR said...

να τη συνοδεύσεις κι μ'ένα κομμάτι, Zάχερτορτε !

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger