Tuesday, December 03, 2013

"δαμαζοντας τα κυματα..."

Πάντοτε του άρεσε να περπατά πάνω σ' εκείνη τη λεπτή γραμμή ξηράς, του κυματοθραύστη, μέχρι την άκρη του που κατέληγε στον φάρο.
Άδειαζε έτσι στην πορεία, το μυαλό του για λίγο από την απαιτητική καθημερινότητα.
Σήμερα όμως ήθελε ακόμη πιο πολύ να περπατήσει νιώθοντας πάνω του τη μανία της θάλασσας και του αέρα, απολαμβάνοντας τα στοιχειά της φύσης σε μια παράσταση που λες κι έδιναν τώρα αποκλειστικά για 'κεινον...

4 Comments:

At 4/12/13 18:46 , Blogger  said...

ειναι μεγαλυτερη η εκτονωση οταν ειναι αφρισμενη η θαλασσα caesara
κι ειναι πιο βαθια η επικοινωνια με το υποσυνειδητο μας..

πρεπει να κανεις μια βολτα στη θεσσαλονικη τωρα που τελειωσαν τα εργα στην παραλια.. αυτη η γραμμη που περιγραφεις αναμεσα σε στερια και θαλασσα ειναι πια ξυλινη.. θα εχεις να ακους ακομη και τα βηματα σου.. καθως θα περπατας τα χιλιομετρα απο την μια ακρη ως την αλλη..

καλο βραδυ

 
At 7/12/13 17:40 , Blogger Caesar said...

χμ, ναι πρέπει να επιθεωρήσω και τα έργα

ενυγουεϊ, αρκεί να είναι σε αρμονία με το περιβάλλον

έτσι λειτουργεί καλύτερα και το υποσυνείδητο

 
At 8/12/13 02:47 , Blogger piXie said...

Με ταξίδεψες...και μια απτις πιο παλιες μου επιθυμίες είναι να βρεθώ σε ένα τέτοιο φάρο..σαν της εικόνας...ψηλά...σε μια ζεστή αγκαλιά, να μοιραζόματσε μαζί σιωπή κ ομορφιά

 
At 8/12/13 10:10 , Blogger Caesar said...

Μπορώ να πω ότι κι εσυ με ταξίδεψες peXie. Aλλωστε οι επιθυμίες αυτες δε χανονται ποτε. Περιμένουν κι επανέρχονται όπως τα κύματα, μεχρι να πραγματοποιηθούν...ή να χαθούν μαζί μας.

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger