Sunday, November 20, 2011

la femme d'à côté


Η κυριακάτικη ατμόσφαιρα φαινόταν σχεδόν ακίνητη, ήσυχη, γεμάτη από υγρασία καπνούς & μυρωδιά καμένου ξύλου. Οι αχτίδες του ήλιου έφταναν σχηματίζοντας φωτεινές δέσμες σαν φανταστικές τεράστιες κουρτίνες που άλλαζαν θέση σε κάθε ανεπαίσθητη μεταβολή του αιωρούμενου καπνού. Ένας απαλός θόρυβος από σύρσιμο ξερών φύλων τράβηξε τη προσοχή μου. Κρατώντας την εφημερίδα που διάβαζα, πλησίασα με κάποια περιέργεια, προς το παράθυρο που βλέπει στο δρόμο. Πρέπει να πω ότι ακριβώς στο απέναντι πεζοδρόμιο υπάρχουν μερικά δένδρα, κάτι σαν πλατανάκια. Αυτά λοιπόν το καλοκαίρι έχουν καταπράσινο φύλλωμα ενώ τώρα, όσα έμειναν ακόμη, έχουν χρυσοκίτρινο χρώμα και πέφτουν πλέον στο έδαφος, καλύπτοντας και όσα αυτοκίνητα είναι παρκαρισμένα εκεί κοντά τους. Μια γυναικεία φιγούρα, η κυρία της διπλανής πόρτας, περιτριγυρισμένη από τα πεσμένα φύλλα προσπαθούσε να τα συμμαζέψει. Με τα μαλλιά της γερμένα έτσι όπως τα μάζευε και τον φθινοπωρινό αδύναμο ήλιο μέσα από τα κλαδιά να τη φωτίζει σαν προβολέας στη σκηνή σ' αυτό το όμορφο ντεκόρ με χρυσές ανταύγειες απο τα κίτρινα φύλλα, αναλογίστηκα αν περνούσαν από τη σκέψη της εκείνοι οι όμορφοι στίχοι του Jacques Prévert "Les feuilles mortes se ramassent à la pelle.." "βλέπεις δεν ξέχασα... / εκείνη την εποχή, η ζωή ήταν πιο όμορφη.... / κι ο ήλιος πιο λαμπρός από σήμερα..." Εξακολουθούσα να την παρατηρώ ενώ ο αέρας δυνάμωνε, κι ένα μακρύ κόκκινο κασκόλ που φορούσε γυρόφερνε σαν να έπαιζε μαζί της σε κάθε της κίνηση και τα φύλλα που μάζευε, σε μικρούς σωρούς σε λίγο ο αέρας θα τα χώριζε πάλι, έτσι όπως η ζωή χωρίζει και τους ανθρώπους... Mais la vie sépare ceux qui s'aiment.... έτσι, όπως το έλεγε κι ο Υves Montand.

8 Comments:

At 20/11/11 12:15 , Blogger  said...

Κυριακή πρωί..

μυρωδια βανιλιας και κανελας, σοκολατα και αχνη γλυκαινουν το στομα, ομορφη μουσικη τ αυτια..

στα ματια και τις σκεψεις κατι κειμενα σαν κι αυτα..

ο ηλιος συνθλιβει τους ογκους των σπιτιων, το παραθυρο μου ειναι τοσο ψηλα, που δε βλεπω δεντρα, παρα μονο ουρανο..

στο ραδιοφωνο φλαμενκο
http://www.youtube.com/watch?v=_qCY5PsVNec&feature=related

η καθε ηλικια εχει το δικο της λαμπερο φως.. κι οι ανθρωποι χωριζουν ναι, ισως για να δωσουν χωρο σε οσα επονται.. τι λες;

 
At 20/11/11 12:44 , Blogger kovo voltes... said...

Με μικρή σκηνή μιας ταινίας μοιάζει η περιγραφή. Μα μήπως, η ίδια η ζωή μας ταινία δεν είναι? Χρειάζεται απλά τη ματιά που εσύ έχεις για να μεταφέρεις τις εικόνες.Καλημερούδια σου...

 
At 20/11/11 15:15 , Blogger ολα θα πανε καλα... said...

Κάπου πάλι,σε κάποια παλιά ανάρτηση αν θυμάμαι καλά,έχεις αναφερθεί σε αυτούς τους στίχους και στον Montand.
Πολυαγαπημένο τραγούδι.Caesar,με τις κινηματογραφικές και συναισθηματικές περιγραφές σου,χαίρομαι που υπάρχεις στον blogoχώρο.
Καλό απόγευμα!

Γεωργία.

 
At 20/11/11 22:42 , Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Πάντως η δική μου ηλιόλουστη Κυριακή άρχισε με κλάματα, συνεχίστηκε με κλάματα και μάλλον θα κλείσει με κλάματα. Το ένα βγάζει δοντάκια και το άλλο μεγάλωσε και δεν κοιμάται όποτε θέλω :(

 
At 20/11/11 22:53 , Blogger Caesar said...

@ ❤
Ναι, είναι όμορφες οι Κυριακές, για τους περισσότερους.

Ίσως κάθε άνθρωπος έχει το δικό του φως.

Όσοι μπορούν χωρίζουν...
οι υπόλοιποι παραμένουν δέσμιοι:))




@ k/v,
Όπως σας αρέσει!
Όλος ο κόσμος μια σκηνή...




@Γεωργία,
Είναι σχεδόν αδύνατο τέτοια εποχή, να μην αναφερθείς σ'αυτά τα υπέροχα λόγια του Jacques Prévert όταν γύρω σου κυριαρχούν τα πεσμένα/νεκρά φύλλα.
Κάτι ακόμη, που ίσως ασυνείδητα παραπέμπει & στην ανακύκλωση της ζωής μας γενικά.


@ δείμε,
Ευκαιρία να απολαύσετε τις περιπέτειες του Τεν Τεν στις κινηματογραφικές αίθουσες!

 
At 21/11/11 00:04 , Blogger  said...

με παρεξηγεις..

μιλησες για χωρισμο των ανθρωπων και επανω σ αυτο σου απαντησα

ειδικοτερα δεν μ ενδιεφερε.. αλλωστε αν μιλουσα προσωπικα θα ελεγα πως ειμαι σε μια Τεραστια29χρονηΔευσμεση, αυτο ομως δε με εχει κανει ακομη Τοσο αντικοινωνικη :)

 
At 27/11/11 12:20 , Anonymous Theorema said...

Φετίχ το κόκκινο κασκόλ...
Κι οι μυρωδιές που το πλαισιώνουν...

 
At 27/11/11 20:43 , Blogger Caesar said...

@ Theorema,
"Εσύ με ξέρεις πιο πολύ",
είναι ο τίτλος από ένα τραγούδι της Χαρούλας Αλεξίου που μ' αρέσει πολύ....
"....τύλιξέ με στο κασκόλ σου, σαν παιδί σαν άγγελό σου...".
κι όλα τα ωραία γίνονται φετίχ τελικά:)

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger