Sunday, February 24, 2008

προσεγγισεις


Mια ξεχωριστή μέρα μπορεί να είναι η οποιαδήποτε. Η στιγμή που προσφέρει την διαφορά μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε. Αυτή είναι που αξίζει περισσότερο από κάθε γιορτή & επέτειο, που έχουν πιο πολύ χαρακτήρα ανάμνησης. Πριν όμως από το γεγονός υπάρχει συνήθως μια προεργασία. Μια έντονη αλλά και ενδιαφέρουσα κατάσταση είναι λοιπόν η αναμονή πριν το γεγονός. Επιδιώκοντας κάτι και προσπαθώντας να το αποκτήσουμε, οι αισθήσεις μας γεμίζουν με όλες τις πιθανές επιλογές και περιπτώσεις που μπορούν να οδηγήσουν στην τελική έκβαση. Η προτεραιότητα που δίνουμε γι' αυτό, παράλληλα με τις άλλες υποχρεώσεις μας στις καθημερινές μας ασχολίες, χρωματίζει ιδιαίτερα την ατμόσφαιρα με δικά μας όνειρα, γύρω από το συγκεκριμένο ενδιαφέρον μας. Μιλάμε πάντα για κάτι ξεχωριστό, για την αναμονή που δημιουργείται από έντονα συναισθήματα και πάνω από τα συνηθισμένα. Ιδιαίτερα για 'κείνα που γεννιούνται εξ' αιτίας ενός ερεθίσματος που πηγάζει από ένα συνδυασμό προσωπικών μας αναζητήσεων και επιλογών. Η αναμονή αυτή δεν κουράζει, αντιθέτως ενεργεί θετικά συντηρώντας, επικεντρώνοντας & αυξάνοντας το ενδιαφέρον μας σ' αυτό που θέλουμε πολύ να συμβεί. Σαν μια ουσία που ντοπάρει τη σκέψη στα όρια μιας ηδονικής πνευματικής εξάρτησης. Το μυαλό μας φαίνεται να ανεβάζει στροφές & να λειτουργεί πιό ξεκάθαρα, επινοώντας λύσεις & προσεγγίσεις για να ξεπερνιούνται τα όποια εμπόδια στη διαδρομή. Η αδημονία & η λαχτάρα, όσο επιμηκύνεται η προσέγγιση, παίρνουν διαστάσεις ασυνήθιστες που εξιτάρουν τα γεγονότα και η καθημερινότητα βιώνεται διαφορετικά. "Είμαστε ερωτευμένοι με ό,τι μας λείπει" αλλά εγώ θα έλεγα ότι είμαστε ερωτευμένοι με μια διαρκή αναζήτηση σε μια ατέλειωτη διαδρομή. Πιστεύω τελικά ότι οι στιγμές που προηγούνται έχουν, προκαλούν, της ίδιας έντασης συναισθήματα, άν όχι ακόμη πιο έντονα, με το τελικό γεγονός. Ακριβώς γιατί είναι τελικό.
"Και ονειρευόμαστε μια θεία ώρα που θα μας πρόσφερε τα πάντα. Οχι την πλήρη ώρα, αλλά την ακέραιη ώρα. Την ώρα όπου όλες οι στιγμές του χρόνου θα χρησιμοποιούνταν από την ύλη, την ώρα όπου όλες οι πραγματωμένες μέσα στην ύλη ώρες θα χρησιμοποιούνταν από τη ζωή, την ώρα όπου όλες οι ζωντανές στιγμές θα ήταν αντικείμενο αίσθησης, αγάπης, σκέψης..."
[Gaston Bachelanrd, L' Intuition de l' isntant]

10 Comments:

At 24/2/08 21:11 , Blogger neutrino said...

αναμενοντας.
μια αφιξη, μια αναχωρηση. ενα βλεμμα, μια επιστροφη. ενα αγγιγμα, μια αγκαλια. ενα γεγονος, εναν ανθρωπο, μια στιγμη.

σε σταση αναμονης. εξωτερικα γαληνια, μα μεσα μια φουρτουνα, μια αναταραχη, ενας κυκλωνας ενθουσιασμου και αδημονιας.

για ποσο; αοριστα. μεχρι να ερθει. η στιγμη, εκεινος, εκεινη, αυτο -η πληρωση της επιθυμιας.

η αναμονη συγγενευει με το ονειρο, παιζει κρυφτο με την ελπιδα, φωλιαζει στη φαντασια και πλαθει πραγματικοτητες. προσεγγιζει. αλλα δεν σχηματοποιειται. γι'αυτο ειναι μονο δικη μας.
σε σταση αναμονης λοιπον. αναμενοντας την πραγματικοτητα να μας ξεπερασει..

 
At 24/2/08 23:05 , Blogger CAESAR said...

@ neutrino,
Η σκέψη τρέχει πιο γρήγορα. Ταξιδεύει μακρυά. Χωρίς σύνορα & περιττές διατυπώσεις. Είναι ήδη εκεί, προηγείται & περιμένει. Τα γεγονότα ακολουθούν, με κάποια καθυστέρηση. Ομως οι σκέψεις συναντώνται. Έντονα, νύχτα & μέρα. Η πραγματικότητα μπερδεύεται γλυκά με τη φαντασία...
"Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός
Πώς αλλιώς.."

 
At 25/2/08 17:03 , Blogger φεγγαραγκαλιες said...

μπαινει σε εντονη διαδικασια η φαντασια..
μου εχει τυχει να περιμενω κατι παρα πολυ,να μου αλλαζει την διαθεση της ημερας αφου πλεον θα συμβει,κι οταν φτασει η στιγμη να σκεφτω..αυτο ηταν ολο;

και ναι συμφωνω απολυτα πως κυνηγαμε συνεχως το καινουργιο..πολλες φορες διχως καν να μπορεσουμε να χορτασουμε,να ξεκοκαλησουμε το παλιο..
φιλια

 
At 25/2/08 18:51 , Blogger CAESAR said...

@ φεγγαραγκαλιες,
Ισως απο 'κει ξεκινάνε όλα. Απο τον εσωτερικό μας κόσμο, που προσπαθεί να συγχρονιστεί, να συντονιστεί, με την πραγματικότητα, και γιατί όχι να την ξεπεράσει...
[Μα ποιο είναι κείνο το όνειρο / που βγαίνει πάντα αλήθεια]
Μας έλκει το καινούργιο, σε οτιδήποτε, και θα μας έλκει συνεχώς, γιατί μάλλον έτσι είμαστε φτιαγμένοι:)

 
At 25/2/08 22:10 , Blogger just me said...

Εγώ διάβασα το ωραίο σου κείμενο στη σωστή στιγμή αλλά στον λανθασμένο καιρό, έτσι είπα να μη σχολιάσω. Αλλά, διαβάζοντας τα σχόλια, οι στίχοι από το Μονόγραμμα με βρήκαν πισώπλατα.
:)

 
At 26/2/08 13:35 , Blogger CAESAR said...

...και σε αιχμαλώτισαν :) πράγματι, όταν οι λέξεις συνθέτουν με κάποια αρμονία τη σκέψη του δημιουργού τους, βρίσκουν τον στόχο τους !

 
At 27/2/08 11:12 , Blogger όλα θα πάνε καλά... said...

Πολύ ωραίο κείμενο.Έχω σκεφτεί πολύ πάνω σε αυτή τη γλυκιά αναμονή που,συνήθως,είναι πιο γλυκιά στο μυαλό και μέσα στα σπλάχνα όταν τη βιώνω παρά όταν πραγματώνεται.
Ο Βachelard μου είναι γνωστός από τα όνειρα και το νερό.Δεν είχα διαβάσει αυτό το κομμάτι.Υπέροχο.
Καλημέρα.

 
At 27/2/08 18:11 , Blogger CAESAR said...

@ όλα θα πάνε καλά...
Ναι, εσωτερικά τη βιώνει ο καθένας μας μοναδικά. Αρκεί να την αποδέχεσαι, σε βάθος, μέρα με τη μέρα, λεπτό με λεπτό. Ενας τρόπος που βγάζει άγνωστες πτυχές του εαυτού μας και ανακαλύπτεις πρωτόγνωρα μονοπάτια.

 
At 29/2/08 15:33 , Blogger onlysand said...

Όπως: το ταξίδι αξίζει περισσότερο
απ' την 'Ιθάκη'...

Εξαιρετικό κείμενο, ΚΑΙΣΑΡΑ
- πάντα σε χαίρομαι: και σένα και
την λεπτολόγο αισθαντικότητά σου:)

 
At 1/3/08 14:07 , Blogger CAESAR said...

@ onlysand,
Αξίζει να παρατείνεις κάτι αισθαντικό & να το νιώσεις όσο πιο έντονα, ως τα μύχια της ψυχής σου ;)

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home

Guests
counter on blogger