Caesar

αστεγος πολιτισμος

2012-01-31T23:22:00.001+02:00

Τα απαραίτητα μόνο
Κι αυτά σε πόσα μπορούν να περιοριστούν;
Ένας σκύλος, πολύτιμη συντροφιά
Μια κουβέρτα και μια εσοχή για στέγη
Πόσο ν΄αντέξει κανείς;
Ανικανότητα της πολιτισμένης κοινωνίας μας
Ένας πολιτισμός όχι για όλους
Ένας πολιτισμός ανάπηρος
Ένας πολιτισμός που δεν είναι για όλους δεν είναι πολιτισμός.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

2012-01-24T23:11:00.003+02:00

Στον Ντίνο Χριστιανόπουλο το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων 2011Σε αναγνώριση της προσφοράς του στην λογοτεχνία και τον πολιτισμό της Ελλάδας... «Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Με αυτό τον τρόπο σχολίασε ο Θεσσαλονικιός ποιητής, Ντίνος Χριστιανόπουλος, τη διάκρισή του με το μεγάλο βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού, παραπέμποντας σε παλιότερο κείμενό του (1979), με τον τίτλο: «Εναντίον».

"Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται....Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου - και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά - και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας...Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους΄ όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες - όλες το ίδιο σκατό....Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο΄ φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;"
Aπό τις καλύτερες αναφορές στη στάση του Ντίνου Χριστιανόπουλου έγραψε ο μπλόγκερ pitsirikos.
κι ο ίδιος ο Ν. Χ. εξηγεί τους λόγους που δεν δέχεται το μεγάλο βραβείο: «Το ότι απέρριψα το βραβείο ήταν για μένα μια πράξη ζωής. Oσοι με ξέρουν θα καταλάβουν γιατί δεν δέχτηκα το βραβείο»

drops

2012-01-22T21:44:00.002+02:00

Οι μέρες μου φεύγουν

σαν κυνηγημένες

Φύλλα που τις παρασέρνει

ο αγέρας

σε μια μπόρα δυνατή

Κι εσύ περνάς απ' τη ζωή μου

σαν μια σταγόνα βιαστική

Sunday night

2012-01-15T20:38:00.001+02:00

Είχε διαλέξει ένα τραπεζάκι κοντά στο μεγάλο παράθυρο κάτω από ένα ασυνήθιστο αλλά ζεστό ντεκόρ και παρήγγειλε το αγαπημένο της ποτό.
Υπέμενε όλες τις μέρες, όλη την εβδομάδα, αγόγγυστα τις απαιτήσεις της δουλειάς της και περίμενε με ευχάριστη προσμονή τη μέρα αυτή. Ήταν η δική της μέρα και την είχε σαν επιβράβευση μιας καλότυχης προσπάθειας.
Τα λεπτά περνούσαν με αδημονία όπως κι οι ανθρωποι από μπροστά της. Έτρεχαν ξανά από τη σκέψη της τα γεγονότα που προηγήθηκαν μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή κι αναρρωτιόταν πως μερικές φορές τα πράγματα είναι ή φαίνονται αρκετά εύκολα για να βρούν το δρόμο τους. Ένα αδιόρατο χαμόγελο αναδύονταν στα χείλη της όσες φορές ξαναζωντάνευε τους σύντομους διαλόγους μαζί του στο τηλέφωνο και τα μάτια της δεν έλεγαν να ξεκολήσουν από τα sms του κινητού της που ξαναδιάβαζε μέχρι τώρα. Η ώρα όμως περνούσε ακατανόητα χωρίς καμία παρουσία, όπως άρχισε να συνειδητοποιεί. Κάτι δεν πήγαινε καλά και προσπάθησε να κρατήσει την ψυχραιμία της. Εντάξει δεν χάλασε ο κόσμος, συμβαίνουν κι αυτά, αναλογίστηκε. Άρχισε να ετοιμάζεται για να φύγει όταν φθάνοντας στην έξοδο έπεσε πάνω στον Κ. εκείνον που επιζητούσε πάντα την συντροφιά της αλλά δεν υπήρχε μέχρι τώρα ανταπόκριση από την πλευρά της. Σχεδόν τον άρπαξε από τους ώμους, λέγοντάς του ότι απόψε είναι δική του και χάθηκαν μαζί μες στη νύχτα...

picture

2012-01-09T21:33:00.008+02:00

Δεν είναι που φεύγει

κι ούτε αν θα ξαναρθει

Είναι η στιγμή του αποχωρισμού

που χρωματίζει εντονα

την εικονα της μνήμης

και θα ταξιδεύει μαζί σου

στο χρόνο...

What's another year

2011-12-31T15:26:00.000+02:00

Συνήθως προσπαθώ να εντοπίζω & να συντονίζομαι με τον ρυθμό των πραγμάτων. Έτσι, είναι πιο εύκολο ή μάλλον πιο συμβατό να ...συμβαδίζω με την πραγματικότητα.
Κάπου εκεί απαιτούνται άλλοτε γρήγοροι ρυθμοί και άλλοτε πιο χαλαροί. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν είναι και τόσο εύκολο να βρίσκω κάθε φορά το σωστό ρυθμό.
Κι έτσι τε-λειώνει άλλη μια χρονιά σβήνοντας τα ίχνη της το χιόνι και τις σκέψεις μου να στροβιλίζονται & να χάνονται γύρω μου όπως οι νιφάδες.

"Πολλαπλασιάστηκα, για να με νιώσω, για να με νιώσω, χρειάστηκε να νιώσω τα πάντα, ξεχείλισα, χύθηκα έξω από μένα,γυμνώθηκα, παραδόθηκακαι σε κάθε γωνιά της ψυχής μου υπάρχει ένας βωμός σε διαφορετικό θεό."

[Álvaro de Campos]

winter night

2011-12-25T01:15:00.000+02:00

Ήσυχη & χειμωνιάτικη νύχτα. Τα πλήκτρα στο πιάνο ζωντανεύουν τις πολωνέζες του Σοπέν.
Το κρύο είναι έντονο. Ίσως και να χιονίζει πάλι έξω.
Πλησίασα αργά προς την μπαλκονόπορτα. Αφέθηκα να περιπλανηθώ για λίγο στον νυχτερινό ουρανό.
Η ανταύγεια από τα νυχτερινά φώτα της πόλης πλημμυρίζει το δωμάτιo δημιουργώντας ήρεμη & γαλήνια ατμόσφαιρα.
Ένα τζάμι χωρίζει το κρύο από τη ζέστη, όπως και δυο ανθρώπους την στιγμή του αποχαιρετισμού.
Η κούραση βαραίνει τα βλέφαρα.
Τα φώτα χαμηλώνουν κι η νύχτα κουβαλάει τις δικές της ιστορίες που θα γίνουν τα όνειρα της επόμενης μέρας...

"L' uomo che ama"

2011-12-18T00:16:00.000+02:00

Όλα έδειχναν πως ταίριαζαν μεταξύ τους. Έδεσαν σε κάθε επίπεδο, συναισθηματικό, ερωτικό... Ιδιαίτερα ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, ένας 40αρης φαρμακοποιός κι εκείνη υπάλληλος σε ξενοδοχείο, κι η ζωή φαίνεται & γίνεται όμορφη. Είναι έτσι όμως τα πράγματα; Πότε & γιατί μια ισορροπημένη σχέση αρχίζει να κλονίζεται; Πόση ανεξαρτησία μπορεί να διατηρεί κάποιος μέσα σε μια σχέση; και πόση μπορεί ν' αντέξει ο άλλος; Όταν η αγαπημένη του ταξιδεύει για ενα σ/κ δεν του ανακοινώνει τον πραγματικό λόγο κι ο ίδιος με την επιστροφή της το ανακαλύπτει, βλέποντας το κινητό της. Εκείνη χωρίς περιστροφές παραδέχεται ότι έπρεπε να συναντήσει τον πρώην της και δυσανασχετεί για τον έλεγχο που υφίσταται. Τα σύννεφα μαζεύονται, το τοπίο αλλάζει και η μπόρα δεν αργεί να ξεσπάσει. Ο χωρισμός είναι πιο επώδυνος για τον πρωταγωνιστή της ιστορίας, ίσως επειδή η ένταση της έλξης του είναι δυνατότερη και, η αποδοχή της απώλειας εξελίσσεται σε δύσκολη κι επίπονη δοκιμασία για τον ίδιο. Κι έτσι παρ' όλες τις προσπάθειες να την ξανακερδίσει δεν θα τα καταφέρει. Παράλληλα παρακολουθούμε και την ερωτική σχέση του μικρότερου αδελφού του που θέλει να τον βοηθήσει ενώ θα περάσει από μια δύσκολη περιπέτεια της υγείας του & της προσωπικής του ζωής. Η συνέχεια στην ιστορία είναι αυτό που λέμε ότι η ζωή έχει τους δικούς της δρόμους που εμείς απλώς τους ακολουθούμε, όπως μας τους δείχνει με αυτό το ενδιαφέρον σενάριο η Μαρία Σόλε Τονιάτσι.

waiting

2011-12-11T11:11:00.002+02:00

[J.Vettriano]

Πόσοι χτύποι του ρολογιού
περιμένοντας την έλευσή του
Πόσοι χτύποι της καρδιάς
σ' ένα απόγευμα
που της είχε υποσχεθεί την παρουσία του
Πόσες σκέψεις παθιασμένες γύρω από τη μορφή του
Κι όσο είχε αποφασίσει ότι δεν θα τον ξαναδεί
Οι δρόμοι κυλούσαν πάλι προς το μέρος του
Σαν όχημα που δεν έπιασαν τα φρένα του
Σταμάτησε πάλι μπροστά του.

reading of the news

2011-12-04T11:11:00.002+02:00

Διαβάζει τα νέα,
μα όχι τα μελλούμενα

Διαβάζει τα γεγονόντα
μα όχι τα κίνητρα

Διαβάζει τα γράμματά της
μα όχι τα συναισθήματά της

Διαβάζει την ψυχή του
μα δεν ξέρει αν είναι δική του

stations

2011-11-27T00:22:00.014+02:00

Η κρίση συνεχίζεται απτόητη διογκούμενη & σχεδόν ανεξέλεγκτη σαν χιονοστιβάδα.
Κι ο Δεκέμβρης πλησιάζει σαν παγωμένο τρένο μες στη νύχτα.
Σ' έρημους σταθμούς, με κρύες αίθουσες. Χωρίς να το περιμένει κανείς όπως άλλοτε.

Ας ελπίσουμε ότι κι αυτή η περίοδος θα περάσει σαν ένας ακόμη σταθμός στο μεγάλο ταξίδι μας...

"Σε όλο το κακό υπάρχει κάτι καλό.
Κι αυτό το κάτι καλό, τι καλό που είναι!"
[Antonio Porchia]

la femme d'à côté

2011-11-20T10:57:00.000+02:00

Η κυριακάτικη ατμόσφαιρα φαινόταν σχεδόν ακίνητη, ήσυχη, γεμάτη από υγρασία καπνούς & μυρωδιά καμένου ξύλου. Οι αχτίδες του ήλιου έφταναν σχηματίζοντας φωτεινές δέσμες σαν φανταστικές τεράστιες κουρτίνες που άλλαζαν θέση σε κάθε ανεπαίσθητη μεταβολή του αιωρούμενου καπνού. Ένας απαλός θόρυβος από σύρσιμο ξερών φύλων τράβηξε τη προσοχή μου. Κρατώντας την εφημερίδα που διάβαζα, πλησίασα με κάποια περιέργεια, προς το παράθυρο που βλέπει στο δρόμο. Πρέπει να πω ότι ακριβώς στο απέναντι πεζοδρόμιο υπάρχουν μερικά δένδρα, κάτι σαν πλατανάκια. Αυτά λοιπόν το καλοκαίρι έχουν καταπράσινο φύλλωμα ενώ τώρα, όσα έμειναν ακόμη, έχουν χρυσοκίτρινο χρώμα και πέφτουν πλέον στο έδαφος, καλύπτοντας και όσα αυτοκίνητα είναι παρκαρισμένα εκεί κοντά τους. Μια γυναικεία φιγούρα, η κυρία της διπλανής πόρτας, περιτριγυρισμένη από τα πεσμένα φύλλα προσπαθούσε να τα συμμαζέψει. Με τα μαλλιά της γερμένα έτσι όπως τα μάζευε και τον φθινοπωρινό αδύναμο ήλιο μέσα από τα κλαδιά να τη φωτίζει σαν προβολέας στη σκηνή σ' αυτό το όμορφο ντεκόρ με χρυσές ανταύγειες απο τα κίτρινα φύλλα, αναλογίστηκα αν περνούσαν από τη σκέψη της εκείνοι οι όμορφοι στίχοι του Jacques Prévert "Les feuilles mortes se ramassent à la pelle.." "βλέπεις δεν ξέχασα... / εκείνη την εποχή, η ζωή ήταν πιο όμορφη.... / κι ο ήλιος πιο λαμπρός από σήμερα..." Εξακολουθούσα να την παρατηρώ ενώ ο αέρας δυνάμωνε, κι ένα μακρύ κόκκινο κασκόλ που φορούσε γυρόφερνε σαν να έπαιζε μαζί της σε κάθε της κίνηση και τα φύλλα που μάζευε, σε μικρούς σωρούς σε λίγο ο αέρας θα τα χώριζε πάλι, έτσι όπως η ζωή χωρίζει και τους ανθρώπους...Mais la vie sépare ceux qui s'aiment....έτσι, όπως το έλεγε κι ο Υves Montand.

"pause"

2011-11-13T00:35:00.001+02:00

Στάθηκες για λίγο ακίνητη,
έπρεπε ν΄αποφασίσειςχωρίς να ξέρεις ακόμη
ποιo δρόμο ν' ακολουθήσεις.
Άφησες ελεύθερα τα βήματά σου
να σε πάνε εκείνα όπου θέλουν
Οι δρόμοι πάντα θα προσμένουν
να σε οδηγήσουν εκεί όπου λαχταρά η ψυχή σου
Οι δρόμοι είναι η ελευθερία που όλοι επιθυμούμε
Ας τους ακολουθήσουμε και κάπου θα συναντηθούμε
Ίσως στο μέσον μιας άγνωστης ακόμη διαδρομής.

Τhrough the window

2011-11-06T10:26:00.000+02:00

Υπάρχουν, ευτυχώς μερικές στιγμές που νιώθεις ότι η ζωή σου ισορροπεί κάπως, όταν βρίσκεσαι μόνος, με τον εαυτό σου. Κι αυτές είναι ελάχιστες στιγμές για μένα κατα τη διάρκεια του εικοσιτετραώρου. Εκεί λοιπόν όπου αισθάνομαι να είμαι ακόμη πιο αυθεντικός, στο σημείο αυτό που ο χρόνος μου γίνεται σχεδόν ανάγλυφος σαν πίνακας ζωγραφικής οι αισθήσεις αναδύονται και προβάλουν όλες τις προσδοκίες σαν κοντινούς ή μακρινούς προορισμούς "O Captain! my Captain! rise up and hear the bells..." Οι περισσότερες στιγμές μου είναι σχεδόν αλλότριες και άγομαι από αυτές όπως οι περισσότεροι, εκόντες άκοντες τόσο μέσα στον μικρόκοσμό μας αλλά εν τέλει μέσα στο γενικό σύνολο που φαίνεται να δρομολογείται ερήμην μας, από άγνωστες παραμέτρους και δυνάμεις, που επηρεάζουν έντονα τη ζωή μας.
Βλέπω τον κόσμο και το καιρό να περνάει από το παράθυρό μου ή μέσα από την οθόνη μου όπου αντανακλάται η μορφή μου αχνά, σαν τρέιλερ από κάποιο φίλμ και προσπαθώ να διακρίνω το ρόλο μου μέσα σ' αυτό το άγνωστο σενάριο...

keep walking

2011-10-30T08:55:00.001+02:00

Άλλαξα την ώρα από νωρίς και σκέφθηκα τι απλά να γυρίζαμε έτσι το χρόνο πίσω. Έστω και μια ώρα. Για πολλούς ακόμη κι ένα λεπτό θα μπορούσε να ήταν πολύ σημαντικό. Βέβαια ο χρόνος δεν αλλάζει γιατί μάλλον δεν υφίσταται παρά μόνο στο μυαλό μας. Οι πράξεις μας και η αλληλουχία των γεγονότων που αυτές προκαλούν είναι που προκαλούν & τη χρονική εντύπωση, όπως και η εναλλαγή της μέρας με τη νύχτα. Κι αυτή η φάση είναι που μ' αρέσει. Νωρίς λίγο πριν ξημερώσει μια μέρα σαν κι αυτή άνοιξα την πόρτα του σπιτιού και βγήκα στην πρωινή κυριακάτικη ησυχία περπατώντας και σιγοτρέχοντας στους έρημους δρόμους. Μοναδικές στιγμές σαν από κάποιο θρίλερ, ακούω μόνο τα βήματά μου στο ημίφως του συννεφιασμένου ουρανού, και το μυαλό μου αδειάζει από τις καθημερινές σκέψεις & τα ατέλειωτα προβλήματα που μας ακολουθούν. Πότε τρέχω αργά κι άλλοτε γρήγορα σαν να θέλω να δοκιμάσω τις αντοχές μου κι έπειτα πάλι περπατώ σαν φάντασμα λίγο πριν το ξημέρωμα φωτίσει τη μέρα. Επιστρέφω στο σπίτι χαλαρός και το κορμί μου δέχεται μ' ευχαρίστηση το χλιαρό νερό στη ντουζιέρα. Κι έπειτα σου γράφω αυτές τις γραμμές γιατί σκέφτομαι πως υπάρχουμε κι εμείς ανάμεσα σε όλα τα άλλα τα τόσο άγνωστα πλέον που θα μας συναντήσουν στην πορεία μας...

blue

2011-06-18T13:31:00.001+03:00

Μου είπες πως σου άρεσε πολύ το μπλέ τραπεζομάντηλο στο τραπέζι της αυλής, με τα πολύχρωμα ψαράκια στο βυθό της θάλασσας..........Σου είπα πού να δεις ακόμη πόσο ταιριάζει μαζί του και το ποτήρι με τις ζωγραφιστέςγοργόνες του Β. Σπεράντζα.......Κι είναι μια θάλασσα που μας χωρίζει από τον απογευματινό μας καφέ στην αυλή μου ή στο μπαλκόνι σου.

The missing star

2011-06-12T00:32:00.001+03:00

Ένα ασυνήθιστο αλλά και ενδιαφέρον οδοιπορικό σε μια αχανή χώρα της Ασίας, παρακολούθησα στην ταινία "The missing star" που πρόβαλε πρόσφατα η ΕΤ1. Ένας συντηρητής ενός εργοστασίου στην Ιταλία που σταμάτησε η λειτουργία του και τα μηχανήματα μεταφέρονται στην Κίνα, προσπαθεί να προειδοποιήσει για τον κίνδυνο ενός εξαρτήματος. Για τον σκοπό αυτό, αν και άνεργος πλέον, ταξιδεύει ο ίδιος στη μακρινή και άγνωστη χώρα για να εντοπίσει το εργοστάσιο και να εξηγήσει τους κινδύνους. Εκεί θα συναντήσει μια φοιτήτρια που θα τον βοηθήσει ως διερμηνέας συνοδεύοντάς τον στην αναζήτηση του εργοστασίου χαλυβουργίας όπου κατέληξε το μηχάνημα. Οι εκπλήξεις που θα συναντήσει στην πορεία είναι πολλές όπως και οι απογοητεύσεις, επειδή περίμενε κάπως αλλιώς αυτή τη μεγάλη χώρα όπως λέει ο ίδιος στους ενδιαφέροντες διαλόγους με τη νεαρή συνοδό του.

παρενθεσεις

2011-05-28T22:31:00.000+03:00

Απορώ τι σκέφθηκες και μου τηλεφώνησες. Έπειτα από πάρα πολύ καιρό. Είχαμε βέβαια μια πολύ καλή συνεργασία. Τηλεφωνική πάντα. Κάποτε σταμάτησε όμως. Έληξε. Μετακόμισες, μετατέθηκες, χάθηκες. Φυσικά και ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Χρειάστηκα κάποια δευτερόλεπτα για να το πιστέψω ότι ξανακούω τη φωνή σου. Ωστε ήταν τόσο καλή η συνεργασία μας λες και ότι τελικά αυτό είναι που μένει όπου κι αν πάει κανείς. Το να θυμάσαι μερικούς ανθρώπους. Ίσως γιατί ξεχώρισαν λίγο πιο πάνω από τα καθημερινά κι απαιτητικά αλλά τετριμένα. Ίσως γιατί ο τρόπος που τα αντιμετωπίζουνε είναι διαφορετικός. Απλός κι ανθρώπινος. Ανιδιοτελής. Κι έτσι, εκεί που βρίσκεσαι τώρα, διαπιστώνεις ότι λίγο πολύ παντού είναι τα ίδια και μόνο κάτι τέτοιο ξεχωρίζει και μένει τελικά στη μνήμη. Η ανθρώπινη πνοή, πάνω από κάθε τι. Μια ανθρώπινη πνοή που ζεσταίνει τις καρδιές μας. Κάνοντας τη ζωή πιο εύκολη και, μερικούς ανθρώπους αλησμόνητους.

χωρις τελος

2011-05-20T08:44:00.002+03:00

Θα 'θελα να κρατήσω το φως του ήλιου

πριν να δύσει...

και τη βροχή πριν φθάσειστο χώμα...

το ταξίδι δίχως τέλος

και τα χέρια σου

για πάντα μες στα δικά μου

CITY - Am Fenster 2002

2011-05-13T20:25:00.000+03:00

Ένα από τα πιο μελωδικά βιολιά έχει συνοδεύσει το "Am Fenster" σε στίχους της Hildegard Maria Rauchfuß. Πρώτη κυκλοφορία του άλμπουμ το 1978."Einmal wissen dies bleibt für immer / Ist nicht Rausch der schon die Nacht verklagt / Ist nicht Farbenschmelz noch Kerzenschimmer / Von dem Grau des Morgens längst verjagt / Einmal fassen tief im Blute fühlen / Dies ist mein und es ist nur durch dich / Nicht die Stirne mehr am Fenster kühlen / Dran ein Nebel schwer vorüber strich / Einmal fassen tief im Blute fühlenDies ist mein und es ist nur durch dich / Klagt ein Vogel, ach auch mein Gefieder / Näßt der Regen flieg ich durch die Welt / Flieg ich durch die Wel"Σε ελεύθερη μετάφραση:Αν μάθεις κάτι μία φορά τότε μένει για πάντα / Δεν είναι η μέθη που τη νύχτα διεκδικεί / Δεν είναι σμάλτο ούτε η αχνή λάμψη των κεριών / Που το πρωινό γκρίζο την έδιωξε μακρυά./ Μια φορά να πιάσεις, να νιώσεις βαθιά στο αίμα / Αυτό είναι δικό μου και υπάρχει μόνο μέσα από σέναΝα μην μπορείς να δροσίσεις πλέον το κούτελο στο παράθυρο / Έξω μια βαθιά ομίχλη απλώνεται / Μια φορά να πιάσεις, να νιώσεις βαθιά στο αίμα / Αυτό είναι δικό μου και υπάρχει μόνο μέσα από σένα / Κλαίει ένα πουλί, αχ, το φτέρωμά μου, / Πέφτει η βροχή και πετάω μέσα από τον κόσμο

a bicyclette

2011-05-06T19:07:00.000+03:00

΄Ετσι είναι ο Μάης, εκεί που κάθεσαι αμέριμνος απολαμβάνοντας τον καφέ σου, περνάει ξαφνικά σαν την Paulette που τραγουδούσε υπέροχα ο Yves Montand...

Quand on partait de bon matin
Quand on partait sur les chemins
A bicyclette
Nous étions quelques bons copains
Y avait Fernand y avait Firmin
Y avait Francis et Sébastien
Et puis Paulette
On était tous amoureux d'elle
On se sentait pousser des ailes
A bicyclette
Sur les petits chemins de terre
On a souvent vécu l'enfer
Pour ne pas mettre pied à terre
Devant Paulette
Faut dire qu'elle y mettait du cœur
C'était la fille du facteur
A bicyclette
Et depuis qu'elle avait huit ans
Elle avait fait en le suivant
Tous les chemins environnants
A bicyclette
Quand on approchait la rivière
On déposait dans les fougères
Nos bicyclettes
Puis on se roulait dans les champs
Faisant naître un bouquet changeant
De sauterelles, de papillons
Et de rainettes
Quand le soleil à l'horizon
Profilait sur tous les buissons
Nos silhouettes
On revenait fourbus contents
Le cœur un peu vague pourtant
De n'être pas seul un instant
Avec Paulette
Prendre furtivement sa main
Oublier un peu les copains
La bicyclette
On se disait c'est pour demainJ'oserai,
j'oserai demain
Quand on ira sur les chemins
A bicyclette
Yves Montand.

τα τελευταία οκτώ λεπτά

2011-04-30T00:02:00.005+03:00

Ο Νίτσε είχε διατυπώσει μια περίεργη υπόθεση, τη θεωρία της "αιώνιας επιστροφής" (ότι μια μέρα όλα πρόκειται να επαναληφθούν όπως τα έχουμε ήδη βιώσει και η επανάληψη αυτή θα επαναλαμβάνεται αενάως) Αυτό βέβαια δεν νομίζω ότι έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα. Μου ήρθε όμως στο μυαλό αυτή η σκέψη παρακολουθώντας τον ήρωα της ταινίας "τα τελευταία 8 λεπτά" ο οποίος είναι αναγκασμένος να ζει ξανά και ξανά τα γεγονότα μέσα σ' ένα τρένο λίγο πριν συμβεί μια καταστροφική έκρηξη, μέχρι να ανακαλύψει την αιτία. Σε μια προσπάθεια, κάτω από ασυνήθιστες συνθήκες αλλά μέσα σε ένα σύγχρονο περιβάλλον όπως μια καθημερινή διαδρομή των επιβατών με ένα τρένο εξελίσσονται μοναδικά γεγονότα που "συμβαίνουν" σε κάποια διαφορετική ...χρονική διάσταση.
Τα παράδοξα και τα γοητευτικά ταξίδια στο χρόνο πάντα θα μας προσελκύουν. Όπως και στα "Τελευταία 8 λεπτά" η φανταστική μάχη με το χρόνο.
Άλλωστε το σινεμά προσφέρει ακόμη αυτή τη γοητεία.

return

2011-04-25T00:02:00.001+03:00

Πήρε το δρόμο της επιστροφής

Έχοντας στις αποσκευές του

Μόνο την ανάμνησή της...
.............

στην εξοχη

2011-04-20T20:08:00.003+03:00

Θα είσαι κάπου εκεί
Ανάμεσα στις μαργαρίτες
Στις προετοιμασίες
Στην υποδοχή
Στο σερβίρισμα
Στο τσούγκρισμα
Στις ευχές και στα φιλιά
Στις αναλαμπές των κεριών και των αστεριών
Κι εγώ ανάμεσα στο πλήθος σαν θεατής
Μιας παράστασης θεατρικής

Ενας μικρος επιλογος

2011-04-16T00:12:00.001+03:00

Τράβηξε σιωπηλά το δρόμο της χωρις να κοιταξει ξανά πισω της διασχίζοντας τη μικρή απόσταση μέχρι την πόρτα χωρίς βιασύνη. Ο ήλιος είχε κατέβει χαμηλά κάνοντας τον ίσκιο της να μακραίνει και να χαϊδεύει όπως απομακρύνονταν τα αντικείμενα του σπιτιού. Θα 'λεγες ότι έπαιρνε μαζί της ακόμη και το φώς της μέρας.Θα γινόταν λοιπόν μια μακρινή ανάμνηση; Ήθελε να σηκωθεί να τρέξει να προλάβει, να σταματήσει αυτή την εξέλιξη. Σκέφτηκε όμως ότι η ροή των γεγονότων, όσο κι αν προσπαθούμε να την αλλάξουμε, η δυναμική της θα παραμένει η ίδια. Κι οι επιθυμίες μας ακολουθούν τον ρυθμό τους. Δεν επιβάλλονται. Μόνο προκαλούνται και προκύπτουν, πηγαία κι αυθόρμητα. Κι αυτό είναι σαν μια φλέβα χρυσού που χτύπησες και βρήκες. Ίσως κάποια στιγμή τελειώσει, αδειάσει. Κάπως έτσι έφερνε τις σκέψεις του, αναπολώντας στιγμές ευφορίας και ευδαιμονίας σαν μια εξάρτηση από τον άλλον. Αυτό είναι λοιπόν. Εξάρτηση. Ένας από τους δυό συνέρχεται, αποτοξινώνεται πρώτος. Σηκώθηκε αργά από την πολυθρόνα του και πλησίασε το παράθυρο. Έξω, η ζωή συνεχίζεται. Τα αυτοκίνητα εξακολουθούν να περνούν όπως πάντα στον δρόμο, ένα περίπτερο είχε ήδη ανάψει τα φώτα του κι οι άνθρωποι περπατούσαν απορροφημένοι στις καθημερινές τους ασχολίες. Πληκτρολόγησε την τελευταία του λέξη κι έσβησε τον υπολογιστή του.

a message

2011-04-10T00:02:00.000+03:00

Η φωτεινή ανταύγεια πλημμύρισε ξαφνικά τη μικρή οθόνη
ένα όνομα σχηματίστηκε στο σκοτάδι
κι ένα μήνυμα γράφτηκεαπαλά κι αθόρυβα
διατρέχονταςτη μικρή οθόνη του κινητού

Ο κόσμος γίνεται τόσο μικρός μερικές φορές
κι εσύ έχεις τον τρόπο σουνα βρίσκεσαι παντού
σαν τα νετρίναστο διάστημα.

ενωπιον

2011-04-06T00:19:00.001+03:00

Pierre BONNARD [Femme devant un miroir]

"Ἂν μείνεις γυμνὴ μπροστὰ στὸν καθρέφτη τὰ μεσάνυχτα βλέπειςβλέπεις τὸν ἄνθρωπο νὰ περνᾶ στὸ βάθος τοῦ καθρέφτητὸν ἄνθρωπο μέσα στὴ μοίρα σου ποὺ κυβερνᾶ τὸ κορμί σου,μέσα στὴ μοναξιὰ καὶ στὴ σιωπὴ τὸν ἄνθρωποτῆς μοναξιᾶς καὶ τῆς σιωπής..."[Γ.Σεφέρης]

Πολύ θά ήθελα να ήξερα τί σκέφτεσαι όταν βρίσκεσαι μόνη σου. Μπροστά στον καθρέπτη σου. Το πρωί ή το βράδυ καθώς βλέπεις τον εαυτό σου. Εκεί στο δωμάτιό σου. Λίγο πριν φύγεις για τη δουλειά σου ή μόλις επιστρέψεις κι ετοιμάζεσαι για να ξαπλώσεις.

El secreto de sus ojos

2011-03-27T14:21:00.000+03:00

Ποιός λέει ότι το παρελθόν ξεχνιέται; Όχι, αν η ψυχή δεν κάνει αυτό που θέλει.
Παρακολούθησα με αρκετό ενδιαφέρον "Το μυστικό στα μάτια τους" και πώς αλλιώς όταν, ο συνταξιούχος πλέον υπάλληλος των δικαστηρίων αποφασίζει να γράψει ως μυθιστόρημα μια υπόθεση που έμελλε να τον στοιχειώσει εδώ και είκοσι πέντε χρόνια αφ' ότου ξεκίνησε. Οι χαρακτήρες των ηρώων που εμπλέκονται στην ιστορία, η ασυνήθιστη πλοκή της υπόθεσης με την ιδιότυπη ασυλία του δράστη, η εμμονή του συζύγου του θύματος, αλλά και ο ανομολόγητος έρωτας μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών με καθήλωσε μέχρι το τελευταίο λεπτό!
"Πώς μπορεί να ζεί κανείς μια άδεια ζωή;"
"Δεν ξέρω τι να πιστέψω πια."
"Διάλεξε προσεκτικά, μόνο οι αναμνήσεις μένουν τελικά.
Διάλεξε τις σωστές τουλάχιστον"
"Δεν ήταν άλλη ζωή, αυτή ήταν"

spring

2011-03-22T23:08:00.000+02:00

[Botticelli - Primavera]

Η μέρα μεγαλώνει και η ζωή μου μικραίνει.
Aκούω τον χτύπο της και προσπαθώ να συντονιστώ μαζί της.
Δεν τα καταφέρνω πάντοτε να την προφθασω.
Ξεφεύγει, πότε σαν δραπέτης καιπότε σαν μαυλιστική παρουσία που διαστέλλει τον πόθο σε κάθε της βήμα.
Αγγίζω τα λεπτά της χείλη να γευτώ τους χυμούς που αναβλύζουν από τα σπλάχνα της και προσπαθώ να ξανανιώσω την άνοιξη της ζωής.

Future...

2011-03-15T00:34:00.000+02:00

Δεν γνωρίζω μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φθάσει η, έμφυτη μάλλον τάση και ανάγκη μας, να προκαλούμε το ευαίσθητο φυσικό περιβάλλον που μας φιλοξενεί. Δεν γνωρίζω και, αν δείχνουμε τον απαραίτητο σεβασμό απέναντί του. Ο ανταγωνισμός οδηγεί σε δραστηριότητες με απρόβλεπτες ενίοτε συνέπειες. Δεν λέω ότι δεν χρειάζεται να εξελίσσεται η τεχνολογία για να μη κινδυνεύουμε από πυρηνικά ατυχήματα και να μη δημιουργούμε πανύψηλα κτίρια για να μη κινδυνεύουμε από τους σεισμούς. Ίσως όμως ο έλεγχος για την ασφαλή τους χρήση, των τεχνολογικών επιτευγμάτων μας, απέναντι στα φυσικά φαινόμενα, να απαιτεί ακόμη μεγαλύτερο κόστος σε απώλειες & καταστροφές.Άλλωστε η εξέλιξή μας, η πορεία μας, ήταν τις περισσότερες φορές αρκετά ριψοκίνδυνη. Κάπου όμως πρέπει να υπάρχουν και ήπιες μορφές ανάπτυξης, δόμησης και ενέργειας.

at traffic lights

2011-03-10T00:14:00.021+02:00

Την ώρα που βρίσκεσαι σε κάποιο δρόμο της πόλης σου, μέσα σ' ένα αυτοκίνητο και κοιτάζεις έξω από το παράθυρό σου. Τη στιγμή που περιμένεις στο φανάρι για να ξεκινήσεις, σκέφτεσαι τη μέρα σου που πέρασες και προσπαθείς να ξεφύγεις μέσα στο λιγοστό της υπόλοιπο που απομένει. Επιθυμείς και ψάχνεις κάποιο σχέδιο διαφυγής. Μέχρι που φθάνεις στο επόμενο φανάρι. Ο χρόνος πιέζει και τα σχέδια εναλλάσσονται στα λίγα δευτερόλεπτα της αναμονής. Στην απόσταση που διανύεις μέχρι το επόμενο κάθε φορά φανάρι, αλλάζεις τις προοπτικές σου, μαζί με τους σταθμούς στο ραδιόφωνο. Θέλεις να τρέξεις, να κινηθείς πιο γρήγορα αλλά οι δρόμοι είναι γεμάτοι. Ενώ σκέφτεσαι διάφορα το βλέμμα σου αιχμαλωτίζει η διπλανή σου οδηγός. Οι ζωές σας κινούνται για λίγο παράλληλα. Μέχρι το επόμενο φανάρι. Μέχρι να χωρίσουν οι δρόμοι σας.

C'est trop triste Venise

2011-03-08T00:02:00.000+02:00

Με αφορμή ένα μήνυμα από το "Prasino Liker", τους υπέροχους στιχους του Françoise Dorin Que c'est triste Venise.που ερμηνεύει ο C. Aznavour & τις όμορφες εικόνες από μια χιονοσκεπή Βενετία, θα αποχαιρετίσουμε κάποια στιγμή και τον χειμώνα...

Que c'est triste Venise / Au temps des amours mortes / Que c'est triste VeniseQuand on ne s'aime plus / On cherche encore des mots / Mais l'ennui les emporteOn voudrait bien pleurer / Mais on ne le peut plus

Que c'est triste Venise / Lorsque les barcarolles / Ne viennent soulignerQue des silences creux / Et que le coeur se serre / En voyant les gondolesAbriter le bonheur / Des couples amoureux

Que c'est triste Venise / Au temps des amours mortes / Que c'est triste VeniseQuand on ne s'aime plus / Les musées, les églises / Ouvrent en vain leurs portesInutile beauté / Devant nos yeux déçus

Que c'est triste Venise / Le soir sur la lagune / Quand on cherche une mainQue l'on ne vous tend pas / Et que l'on ironise / Devant le clair de lunePour tenter d'oublier / Ce qu'on ne se dit pas /

Adieu tout les pigeons / Qui nous en fait escortent / Adieu Pont des SoupirAdieu rêves perdus / C'est trop triste Venise / Au temps des amours mortesC'est trop triste Venise / Quand on ne s'aime plus.

Η μάσκα

2011-03-05T12:12:00.002+02:00

[Pablo Picasso Harlequin]Έψαχνε για τη μάσκα του. Ανεβοκατέβαινε σκάλες και ανοιγόκλεινε ντουλάπια & συρτάρια με μανία. Σε όλο το σπίτι, σε κάθε πιθανό σημείο που θα μπορούσε να την είχε τακτοποιήσει για την επόμενη χρονιά. Η ώρα περνούσε για το πάρτι που ήθελε να πάει. Εύρισκε διάφορα άλλα ξεχασμένα σχεδόν πράγματα, που κάθε φορά έλεγε πως θα τα πετάξει, ν' αδειάσει κι ο χώρος λίγο, κι όλο το ανέβαλε. Η ώρα περνούσε κι η μάσκα του δεν φαινόταν πουθενά. Ήταν μια όμορφη κι αγαπημένη του μάσκα κι ήξερε πως δεν θα εύρισκε άλλη οπουδήποτε τέτοια ώρα. Το πήρε απόφαση κι εγκατέλειψε την αναζήτηση. Απογοητευμένος κατευθύνθηκε στο λουτρό κι άναψε τα φώτα για να φρεσκαρισθεί. Το βλέμμα του καρφώθηκε στον καθρέπτη, αρκετά δευτερόλεπτα, όσα χρειάστηκε για να συνειδητοποιήσει ότι φορούσε τη μάσκα. Μάλιστα. Αυτό ήταν λοιπόν. Του είχε αρέσει υπεβολικά μάλλον, ώστε δεν την είχε ξαναβγάλει ποτέ από το πρόσωπό του. Συνήλθε γρήγορα και αφού σκέφτηκε ότι οι περισσότεροι ποτέ δεν εμφανίζονται με το αληθινό τους πρόσωπο, συνέχισε χαρούμενος για το πάρτι με τις μάσκες... χωρίς τη μάσκα του, βέβαιος ότι δεν θα τον αναγνώριζαν.

εκπτωσεις

2011-03-01T01:24:00.001+02:00

Είχε κατέβει στην αγορά. Ήταν Παρασκευή, απογευματινό, σχεδόν είχε νυχτώσει. Το κρύο έντονο και διαπεραστικό μαζί με ψιλόβροχο. Οι βιτρίνες στο ύψος των περιστάσεων, φωτισμένες, με το πλήθος να πηγαινοέρχεται ακατάπαυστα. Περπατώντας αργά, κοιτούσε καποιες βριτρίνες μέχρι να περάσει λίγο η ώρα για μια δουλειά που ειχε να κανει. Ήταν σαν χειμωνιάτικο σύνολο, χέρια στις τσέπες, γιακάς ανεβασμένος και μια τραγιάσκα. Κοιτώντας τις προκλητικές ακόμη εκπτώσεις και απορροφημένος στις μακροοικονομικές του σκέψεις για ένα ζευγάρι παπουτσιών που έβλεπε, ξαφνιάστηκε όταν άκουσε μια λεπτή & μελωδική φωνή να τον καλεί. Γυρνωντας το έκπληκτο βλέμμα του αντίκρισε την όμορφη και νεανική παρουσία, μιας συναδέλφου του που, διασταυρώθηκαν αναπάντεχα οι δρόμοι τους. Ένοιωσε σαν να σταμάτησε το κρύο απότομα, ο υπόλοιπος κόσμος σαν να εξαφανίστηκε και μείναμε μόνο οι δυό τους. Δεν ήξερε τι να πρωτοκάνει. Να θαυμάζει την όμορφη & κομψή παρουσία που βρέθηκε ξαφνικά μπροστά του; ν' ακούει εκείνα τα λίγα λόγια που ανταλλάξανε; να συγκεντρωθεί για να απαντά; Δεν αντέχει κανεις εύκολα τόσα πράγματα ταυτόχρονα. Χάθηκε για λίγο η κούραση της εβδομάδας, ανέβηκε το ηθικό, κι άργησε να επανέλθει εντελώς στην πραγματικότητα, παίρνοντας εκείνη τη γλυκιά & δυνατή γεύση της ζωής για λίγο... Την αποχαιρέτησε χαμογελώντας και, αναλογιζόμενος πως η ζωή είναι μερικές φορές καλύτερη έξω από το μπαρ, από το γραφείο, από το σπίτι, συνέχισε το δρόμο του....

moments II

2011-02-27T13:02:00.000+02:00

Μ' αρέσει αυτή η μέρα που ο χρόνος κυλάει επάνω της αργά, όπως είναι κάποιες κυριακές. Σαν να τον ανακατεύεις μέσα σε λίμνη που ξέρεις ότι τα νερά της θα μείνουν πάντα εκεί, σταθερά. Το πολύ ν' αλλάζουν χρώμα, ανάλογα με το φως της ημέρας που επικρατεί κάθε στιγμή. Σε αντίθεση με τα νερά ενος ποταμού που κινούνται συνεχώς... Αλήθεια, δεν ξέρω ποιο είναι καλύτερο. Η σταθερή κατάσταση μιας όμορφης λίμνης ή το διαρκώς μεταβαλλόμενο ποτάμι...Il neige sur le lac Majeur.

moments

2011-02-25T00:41:00.000+02:00

Χιόνι & κρύο έξω, στους δρομους. Ατμόσφαιρα ζεστή μέσα στο αυτοκίνητο. Φώτα & αργή κίνηση σε λευκό φόντο με ηλεκτρικές ανταύγειες. Τόσο κοντά αλλά και τόσο μόνοι επιτέλους. Σαν δυο κόσμοι σε μια ακατανίκητη έλξη περιμένουν αυτές τις στιγμές, απο τις οποίες γεννιέται ενας νέος κόσμος. Σαν δραπέτες από τις ασφυκτικές τους υποχρεώσεις, χαίρονται για λίγο την απρόοπτη ελευθερία τους και τα συνωμοτικά πάθη σ' ένα σκηνικό που στήθηκε μόνο γι αυτούς.

"Κρύψε με μες το παλτό σου, κάνε με κορμί δικό σου
ως την άκρη του μυαλού σου, ως την άκρη του ουρανού σου"
[Χ.Αλεξιου]

Driving in rain

2011-02-22T00:10:00.000+02:00

Νιώθω τόσο προφυλαγμένος μαζί σου. Από τη βροχή, από τη νύχτα & το κρύο. Κρατάς σταθερά το τιμόνι πάντα στη ζωή σου. Δεν αφήνεις ποτέ να σε παρασύρει κανένα ρεύμα πάθους, συγκίνησης, οργής. Διασχίζεις με σθένος και αυτοπεποίθηση κάθε κακοκαιρία και βγαίνεις αλώβητη και νικητής. Αγγίζεις το τέλειο με βλέμμα καθαρό όπως οι υαλοκαθαριστήρες το παρμπρίζ. Ποιό είναι το μυστικό της επιτυχίας σου;
"Μη με πας απ' το σπίτιτ' ακούς,
στο Θεό να με πας"
[Λ. Ν.]

διαχρονικο

2011-02-16T22:35:00.000+02:00

Ολα έχουν μείνει έτσι όπως τα άφησες. Κι όταν περνάς από εκεί καμια φορά, αραιά πλέον, το μυαλό σου γυρίζει σαν πυξίδα μπερδεμένη. Κάθε γωνιά και ενας πόλος έλξης. Προς ποια κατεύθυνση να γυρίσει; Σε πια αστραπιαία ταξίδια στο χρόνο να χαθεί; Οι πόλεις αλλάζουν όμως, αργά αλλά αλλάζουν. Κι εμείς το ίδιο. "-λίγα φεγγάρια απόμειναν στη μνήμη~" Είναι πολλά εκείνα, που σαν κλωστές μας κρατούν εδώ και χρόνια, για να μη χάσουμε το δρόμο μας και να μπορούμε πότε-πότε να ξαναγυρνάμε εκεί. Λίγο να ξύσεις τη μνήμη, κι όλα θα εμφανιστούν ξανά μπροστά σου."Το παρελθόν δεν είναι νεκρό, δεν είναι κάν ξεπερασμένο"Πόσες φορές δεν αναλογιστήκαμε αν ήταν προδιαγεγραμένη η πορεία μας, η απλά την αφήσαμε να κυλήσει, χωρίς να την εμποδίσουμε ή να τη διαφοροποιήσουμε. Δεν ξέρω αν μπορούσαμε να κάνουμε κι αλλιώς. Ίσως δεν είχαμε και πολλές επιλογές. Ίσως δεν το προσπαθήσαμε όσο χρειαζόταν. Ίνα πληρωθή το ρηθέν υπο των ποιητών: "Σαν να΄μουν άλλος κι οχι εγώ μες στη ζωή πορεύτητα"

"Όνειρο στο κύμα"

2011-02-12T21:19:00.000+02:00

"Ήτον απόλαυσις, όνειρον, θαύμα. Είχεν απομακρυνθή ώς πέντε οργυιάς από το άντρον, και έπλεε, κ'έβλεπε τώρα προς ανατολάς, στρέφουσα τα νώτα προς το μέρον μου. Έβλεπα την αμαυράν και όμως χρυσίζουσαν αμυδρώς κόμην της, τον τράχηλόν της τον εύγραμμον, τας λευκάς ως γάλα ωμοπλάτας, τους βραχίονας τους τορνευτούς, όλα συγχεόμενα, μελιχρά και ονειρώδη εις το φέγγος της σελήνης. Διέβλεπα την οσφύν της την ευλύγιστον, τα ισχύα της, τας κνήμας, τους πόδας της, μεταξύ σκιάς και φωτός, βαπτιζόμενα εις το κύμα. Εμάντευα το στέρνον της, τους κόλπους της, γλαφυρούς, προέχοντας, δεχομένους όλας τας αύρας τας ριπάς και της θαλάσσης το θείον άρωμα. Ήτο πνοή, ίνδαλμα αφάνταστον, όνειρον επιπλέον εις το κύμα' ήτο νηρηίς, νύμφη, σειρήν, πλέουσα, ως πλέει ναυς μαγική, η ναυς των ονείρων... Είχα μείνει χάσκων, εν εκστάσει, και δεν εσκεπτόμην πλέον τα επίγεια"

[Όνειρο στο κύμα (1900) Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης]

one day in her life...

2011-02-04T00:43:00.001+02:00

Κρυώνεις & περπατάς βιαστικά κάτω από τη βροχή που λες και σ' ακολουθεί. Αποφεύγεις όσο μπορείς τις μικρές λιμνούλες κάτω από τις μπότες σου και δε βλέπεις την ώρα να φθάσεις στο ζεστό σου καταφύγιο.Σκέφτεσαι πως άλλη μια χειμωνιάτικη μέρα τελειώνει μικραίνοντας την απόσταση από το σ/κ κι αόριστα σχέδια περνάνε για λίγο από το μυαλό σου, σαν διαφημιστικό τρέιλερ. Επιτέλους φθάνεις, βγάζεις το παλτό σου, πέφτεις ανάλαφρα στην αγαπημένη σου πολυθρόνα και χαλαρώνεις βγάζοντας σιγά σιγά τις μποτες σου.Ανοίγεις τη μποτίλια και γεμίζεις με ένταση το ποτήρι, κρατώντας το στα δυο σου χέρια. Ξεφυλίζεις τις εφημερίδες και ανοίγεις την tv για μια ενημέρωση στον κόσμο, αδειάζοντας το ποτήρι.Βαζεις το dvd για να δεις αυτό που είχες πάρει από χθές. Ξαναγεμίζεις το ποτηρι ξαπλώνοντας στον καναπέ κι ένα μικρό ταξίδι αρχίζει...

JOHN BARRY

2011-02-01T00:01:00.001+02:00

"Ο Βρετανός μουσικοσυνθέτης Τζον Μπάρι, ο οποίος βραβεύτηκε με πέντε Οσκαρ και τέσσερα Γκράμι και έγραψε τη μουσική για τις ταινίες του Τζέιμς Μποντ, μεταξύ άλλων, πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 77 ετών, όπως μετέδωσε τη Δευτέρα το BBC."Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τον κινηματογράφο χωρίς το μουσικό του μέρος. Μου φαίνονται αλληλένδετα πλέον. Πολλοί συνθέτες έχουν γράψει μουσική για τις ταινίες. Ο John Barry πιστεύω ότι έφθασε στα όρια του θρύλου με τις υπέροχες συνθέσεις του για τον κινηματογράφο, εδώ και πολλά χρόνια αφήνοντας ανεξίτηλα στη μνήμη τα μοναδικα soundtracks να μας ταξιδευουν στην 7η τεχνη.Μουσική για τον κινηματογράφο λοιπόν, The Best of JOHN BARRY: THE PERSUADERS THEME, MIDNIGHT COWBOY, THE IPCRESS FILE, THE KNACK, WEDNESDAY'S CHILD, SPACE MARCH, THE GIRL WITHE THE SUN IN HER HAIR, VENDETTA, THE DANNY SCIPIO THEME, THE JAMES BOND THEME, GOLDFIGER, DIAMONDS ARE FOREVER, FROM RUSSIA WITH LOVE, YOU ONLY LIVE TWICE, THUNDERBALL, ON HER MAJESTY'S SECRET SERVICE, 007, WALK DON'T RUN, BEAT FOR BEATNIKS, HIT AND MISS, BORN FREE, OUT OF AFRICA THEME, DANCES WITH WOLVES, THE COTTON CLUB, THE COTTON CLUB, BODY HEAT, THE LION IN WINTER, CHAPLIN, INDECENT PROPOSAL, KING KONG, THE LIVING DAYLIGHTS, THE SPECIALIST, THE DEEP, THE SCARLET LETTER, SOMEWHERE IN TIME...Goodbye John.

εντυπωσεις & αναγνωσεις...

2011-01-29T09:41:00.004+02:00

"-Σαρντέν, είπε ο Τσάρλυ. Ναί τον είχα ξαναδεί.
-Τον πρόσεξες όμως;
-Ναί. Ο Σαρντέν δεν ήταν κακός ζωγράφος με τον τρόπο του. Η μητέρα μου τον εκτιμά πολύ. Όσο για μένα, πάντα μου άρεσαν οι νεκρές φύσεις του..
-Μόνο αυτή τη σημασία έχει για σένα; Εμένα μου ραγίζει την καρδιά.
-Αυτό; φώναξε ο Τσάρλυ ξαφνιασμένος. Ένα καρβέλι ψωμί κι ένα μπουκάλι κρασί; Φυσικά είναι πολύ καλά ζωγραφισμένο.
-Ναί, έχεις δίκιο. Είναι πολύ καλά ζωγραφισμένο. Είναι ζωγραφισμένο με αγάπη και συμπόνοια. Δεν είναι μόνο ένα καρβέλι ψωμί και μια μπουκάλα κρασί, είναι ο άρτος της ζωής και το αίμα του Χριστού, μα όχι μακριά απ' αυτούς που πεινούν και διψούν, ούτε μοιρασμένα σαν ελεημοσύνη από τους παπάδες σε ορισμένες περιστάσεις. Είναι η καθημερινή μερίδα των ανδρών και των γυναικών του μόχθου' είναι τόσο ταπεινά, τόσο φυσικά, τόσο φιλικά' είναι το ψωμί και το κρασί του φτωχού, που δε ζητάει παρά μόνο να τον αφήσουν να τα γεύεται ειρηνικά, να του επιτρέπουν να δουλεύει, και να τρώει την τροφή του ελεύθερος. Είναι η κραυγή του περιφρονημένου, και του αποδιωγμένου. Σου λέει πως οποιαδήποτε κι αν είναι τα αμαρτήματά τους, οι άνθρωποι έχουν καλή καρδιά. Αυτό το καρβέλι το ψωμί και αυτή η μπουκάλα με το κρασί είναι σύμβολα της χαράς και της λύπης των αδύναμων και των ταπεινών. Ζητούν το έλεος και τη στοργή σου. Σου λένε πως η ζωή είναι σύντομη και σκληρή και το μνήμα κρύο και έρημο. Δεν είναι μόνο ένα καρβέλι ψωμί και μια μπουκάλα κρασί. Είναι το μυστήριο της ανθρώπινης μοίρας στη γη' η λαχτάρα του, για λίγη φιλία και για λίγη αγάπη, η ταπείνωση και η καρτερία του, όταν βλέπει, πως κι αυτές ακόμη του τις αρνιούνται..."

Βέβαια τα προβλήματά μας ως ανθρωπότητα, είναι πιό σύνθετα και περίπλοκα ή τουλάχιστον έτσι τα καταφέραμε, αλλά η οπτική του καλιτέχνη, του φιλόσοφου, θα είναι πάντα διαφορετική από ότι του τεχνοκράτη...

Θα είχε ενδιαφέρον όμως να συνυπήρχαν στο ίδιο μυαλό πολλές και διαφορετικές τάσεις, αλλά μάλλον είναι αδύνατον. Υποθέτω πως κάθε κλίση απαιτεί την αποκλειστικότητα ή το συντριπτικό ποσοστό αφοσίωσης, από κάθε μυαλό για να αποδώσει τα μέγιστα στον τομέα της.

Το απόσπασμα είναι από το, μάλλον αυτοβιογραφικό βιβλιο του Σώμερσετ Μωμ, "διακοπές στο Παρίσι" σε μια επισκεψη τους στο Λούβρο με τη φίλη του, Λύντια, η οποία προσπερνώντας όλους τους διάσημους ζωγράφους της εποχής, θαύμαζε έναν μικρό πίνακα του Σαρντέν.

Α sigle man (Eνας άνθρωπος μόνος)

2011-01-26T00:12:00.001+02:00

Ας παραδεχτούμε ότι η ζωή μας χρειάζεται συντροφικότητα. Σύμφωνοι. Η ποιότητα όμως της συντροφικότητας ποικίλει. Όπως και τα κίνητρα, που είτε απλώς τη συντηρούν, ή την κάνουν απολύτως απαραίτητη, σε σημείο που να μην μπορείς να ζήσεις άνευ αυτής της συντροφιάς. Ίσως να είναι και οι λιγότερες περιπτώσεις αυτές, οι τόσο πολύ καλά δεμένες αλλά και δομημένες συναισθηματικά, ψυχικά & υπαρξιακά. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που, γιατί όχι ακόμη και το νόημα της ζωής να αποκαλύπτεται μέσα από αυτές τις σχέσεις. Οι σχέσεις αυτές, που ανθίζουν ανεξαρτήτως φύλου, όσο πιο δυνατές είναι τόσο πιο δύσκολα αντιμετωπίζονται, όταν αναπάντεχα χαθεί το ένα μέλος και η απροσδόκητη μοναξιά παίρνει τη θέση του.

Η στάση ζωής ενός ανθρώπου, έπειτα από την ξαφνική απώλεια του συντρόφου του, μέσα από την εξαιρετική & συγκλονιστική ερμηνεία του Colin Firth στο ρόλο του Τζορτζ Φάλκονερ. Eνός μεσήλικα καθηγητή πανεπιστημίου στην Αμερική του 1962, που δίνει με στύλ και αξιοπρέπεια τις εσωτερικές αντιδράσεις του, τις σκέψεις του, τη φιλοσοφία του, στο γεγονός αυτό που προσπαθεί να αντιμετωπίσει μέσα από την ψυχολογική κατάρρευση που ακολουθεί και, τον παρασύρει σαν δυνατό ρεύμα μιας ξαφνικής νεροποντής.

"Λίγες φορές στη ζωή μου έζησα στιγμές απόλυτης διαύγειας. Όταν για λίγα, ελάχιστα δευτερόλεπτα η σιωπή καταπίνει κάθε θόρυβο. Και τότε, μπορώ να νιώσω. Νιώθω, παρά σκέφτομαι. Κι όλα είναι τόσο ευδιάκριτα. Ο κόσμος όλος, τόσο ζωντανός. Ένας κόσμος που γίνεται πραγματικότητα. Δεν καταφέρνω να διαρκέσω πολύ. Γατζώνομαι πάνω τους, μα, όπως όλα ξεθωριάζουν. Έζησα τη ζωή μου χάρη σ' αυτές τις στιγμές. Αυτές με ξαναφέρνουν στο παρόν. Κι έτσι ξαφνικά ήρθε. Και τότε συνειδητοποιώ ότι τα πάντα έγιναν όπως ακριβώς ήταν γραφτό να γίνουν."

"tomorrow is another day"

2011-01-23T00:03:00.003+02:00

Όλο και πιο μετά, όλο και πιο αργότερα. Υστερότερα. Πρώτα κάτι άλλο να γίνει. Πάντοτε θα προηγείται κάτι άλλο από εκείνο που μας αρέσει. Από εκείνο που λαχταράμε. Ποτέ δεν υπάρχει χρόνος επαρκής και οι συγκυρίες δεν συντονίζονται. Συνδυασμοί που δεν ταιριάζουν και προτεραιότητες που δεν σταματάνε σε κανέναν σταθμό. Δεν μπορείς ας πούμε, να πηδήξεις έξω από ένα τρένο TGV, ούτε από ένα αεροπλάνο χωρίς αλεξίπτωτο. Συνεχίζεις την πορεία μαζί τους & στον περιορισμένο χώρο τους, χωρίς κάν να θυμάσαι πια, πώς επιβιβάστηκες εκεί.Τουλάχιστoν τα κρουαζερόπλοια είναι πιο χαλαρά κι ενδιαφέροντα, αλλά κρατάνε λίγο."..κι ο λόγος της μες' το μυαλό σου να σφυρίζει.."

επομενη σταση...

2011-01-17T18:51:00.000+02:00

Η μέρα έρχεται με ταχύτητα
Οδηγώντας τον συρμό της κάτω από την πόλη.
Έρχεται με το πρώτο της δρομολόγιο για να με πάρει μαζί της.
Έρχεται με τη πρώτη βιαστική της καλημέρα και,
μόλις προλαβαίνω να τη δω πριν κλείσουν οι πόρτες και χαθεί μες το πλήθος.
Επόμενη στάση...
...

Ο Αλλος (the other man in her life)

2011-01-14T23:24:00.003+02:00

"Όχι, δεν παντρεύτητα ποτέ. Δεν είμαι φτιαγμένος για γάμο. Είμαι φτιαγμένος για τις γυναίκες και οι γυναίκες είναι φτιαγμένες για μένα. Αλλά για γάμο... Μερικές φορές χρειάστηκε να το βάλω στα πόδια όταν τα πράγματα σοβάρευαν, και ήμουν πάντα αρκετά γρήγορος". Γέλασε. "Δεν συναντήσατε ποτέ κάποια γυναίκα με την οποία θα θέλατε να μείνετε;". "Φυσικά υπήρξαν γυναίκες που θα 'θελαν να μείνουν μαζί μου. Αλλά όταν χόρταινα, χόρταινα. Ξέρετε τί λέει ο Σεπ Χέρμπεργκερ; Μετά το παιχνίδι είναι πριν από το επόμενο παιχνίδι"....
Θα μπορούσαν να είναι κουβέντες μεταξύ δυο φίλων, κολλητών ίσως. Δεν είναι όμως. Ο ένας προσπαθεί να βρει να ανακαλύψει εκείνον που η γυναίκα του τον είχε εραστή, ο Άλλος όπως τον αποκαλούσε ο ίδιος. Όταν ανακάλυψε τυχαία την ύπαρξή του από την αλληλογραφία που είχε με τη γυναίκα του, κι αποφάσισε να τον ψάξει, να τον βρεί, να τον συναντήσει, να καταλάβει γιατί και πως έγινε δημιουργήθηκε αυτή η παράλληλη σχέση. Ποιός ήταν και τι άνθρωπος είναι. Να δει, να καταλάβει, τώρα, που είχε απεριόριστο χρόνο πια στη διάθεσή του.
Η ιστορία που μεταφέρθηκε διασκευασμένη στη μεγάλη οθόνη, είναι από το βιβλίο του Bernhard Schlink "Ερωτικές αποδράσεις" και παρουσιάζει με ενδιαφέρον εκείνα τα ανθρώπινα συναισθήματα που ταλανίζονται γύρω από τη φωτιά του έρωτα, του εγωισμού & της ματαιοδοξίας, της ζήλειας & της οργής, της απογοήτευσης και των αποκαλύψεων που κλονίζουν ανεπανόρθωτα όσα πιστεύαμε για τον σύντροφό μας...

500 μέρες με τη Σάμερ

2011-01-07T00:03:00.002+02:00

H σχέση είναι εύκολη ή δύσκολη μεταξύ δυο νέων ανθρώπων; Σύμφωνοι, δύσκολη, όπως οι περισσότερες αν όχι όλες. Ίσως όμως να είναι πιό εύκολα διαχειρίσιμη για τον έναν από τους δύο και, αυτό είναι που κάνει τα πράγματα ακόμη πιο πολύ πολύ ενδιαφέροντα! Ο ήρωας της ιστορίας έχει σπουδάσει αρχιτεκτονική και εργάζεται σε μια εταιρεία δημιουργίας ευχετηρίων καρτών. Τις σχεδιάζουν και γράφουν το ανάλογο κείμενο. Εκεί θα γνωριστεί με την νέα υπάλληλο η οποία θα ανταποκριθεί, οι επιθυμίες τους συμπίπτουν, η χημεία ταιριάζει, όλα γενικά δείχνουν σε καλό δρόμο και, ο ίδιος θα πιστέψει ότι είναι η γυναίκα της ζωής του. Η αφήγηση δεν είναι γραμμική, έχοντας έτσι το πλεονέκτημα να βλέπουμε τα γεγονότα από το μέλλον στο παρόν και στο παρελθόν, εστιάζοντας στα σημεία που θα μπορούσαν να διαφοροποιήσουν την εξέλιξη της σχέσης, σε ρυθμούς γρήγορους και ρεαλιστικούς, χωρίς να απουσιάζει το έξυπνο χιούμορ, η αυτοκριτική, η σάτυρα αλλά και οι προβληματισμοί για τη συμβίωση καθώς και το πολύτιμο ανθρώπινο ερωτικό δυναμικό που θα χρωματίζει πάντα την ασπρόμαυρη ζωή μας. Εκκεντρική ρομαντική κωμωδία-δράμα ανάμεσα σε μια γυναίκα που δεν πιστεύει ότι υπάρχει αληθινή αγάπη και στον νεαρό που την ερωτεύεται.του Μαρκ Γουεμπμε τους Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ, Ζόι Ντεσανέλ

Χλόη (Chloe)

2011-01-03T00:35:00.001+02:00

Εντάξει, όλοι μπορεί να ειχαμε κάποτε η να εχουμε τις αμφιβολίες μας για τον/την σύντροφο. Το πως αντιδρά ο καθένας μας όμως, έχει αρκετό ενδιαφέρον. Αντίδραση σε τί άλλο, παρά σε υποψία εξωσυντροφικής ή επί το επισημότερο, εξωσυζυγικής σχέσης. Οι αποδείξεις μπορεί να μην υπάρχουν, αλλά οι ενδείξεις είναι που θα στήσουν όλο το παιγνίδι στο μυαλό μας. Αν προσθέσουμε και καμιά εικοσαριά χρόνια γάμου, το παιδί που έχει μεγαλώσει, την κρίση της μέσης ηλικίας, έναν καλοστεκούμενο σύζυγο ο οποίος περιστοιχίζεται και από νέα κορίτσια στα μαθήματά του ως προφεσορ στο πανεπιστήμιο, ενω

η σύζυγος ως γυναικολόγος θα έχει μόνο το γυναικείο φύλο να συναναστρέφεται, ένας μικρός σπινθήρας χρειάζεται, που προκύπτει με την απουσια του συζύγου στο πάρτυ-έκπληξη των γενεθλίων του που έχει ετοιμάσει η σύζυγος. Έχασα την πτήση ενημερώνει τηλεφωνικά και όταν με το καλό επιστρέψει, κάποια μηνύματα που διαβάζει (!) στο κινητό του μαζί με μια φωτό, η οπτική της απέναντί του αλλάζει. Στο δείπνο μαζί με ένα άλλο ζευγάρι βλέπει σαν να φλερτάρει ακόμη και την σερβιτόρα στην επιλογή του κρασιού και όχι ως φιλική συμπεριφορά όπως λέει ο ίδιος. Συνήθως αναθέτουμε την υπόθεση σε κάποιον ντέντεκτιβ για να συγκεντρώσει τα πειστήρια της απιστίας. Όχι όμως κι εδώ, κι αυτό είναι που κάνει τη διαφορά από παρόμοιες καταστάσεις. Η ιδέα έρχεται κάπως αυθόρμητα όταν η σύζυγος γνωρίζεται τυχαία με τη την Χλοη μια νεαρή και όμορφη "συνοδό" πολυτελείας. Της προτείνει να φλερτάρει τον σύζυγό της για να δει πως θα αντιδράσει στον πειρασμό ! Η συνεχεια, με τη λεπτομερή αναφορά των περιπτύξεων με τον συζυγο, που της διηγείται η νεαρά εταίρα προκαλούν ποικίλες αντιδράσεις στη σύζυγο που αφήνεται να παρασυρθεί στη μαυλιστική διήγησή της. Είναι όμως πράγματι έτσι τα γεγονότα; Το κλίμα φορτίζεται πλεον ανάμεσα στο ζευγάρι αλλά και στη Χλοη που απο δολωμα μετατρεπεται σε κυνηγός αισθησιακός/ερωτικος της ίδιας της συζυγου, με αποκορύφωμα τη σεξουαλική πράξη με τον γιό της στην κρεβατοκάμαρά της, φθάνοντας στην κορύφωση με τη θέα των ρούχων και των υποδημάτων της σε μια κορυφαία σκηνή φετιχικού αισθησιασμού. Αφού ανέδειξε τις υπολανθάνουσες περιοχές των επιθυμιων μας και του ψυχολογικού μας υποσυνείδητου σε πολλά επίπεδα, η μεγάλη ανατροπή θα επαναφέρει τον κόσμο στα ίσα του.
Του Ατόμ Εγκογιάν με τους Λίαμ Νίσον, Αμάντα Σίφριντ, Τζούλιαν Μουρ

στροβιλιζοντας στο χρονο

2011-01-01T00:00:00.005+02:00

[Tango-Leonid Afremov]“Λατρεύω να εκφράζω την ομορφιά, την αρμονία και το πνεύμα αυτού του κόσμου στους πίνακες μου.Κάθε πίνακας μου αντικατοπτρίζει τα συναισθήματα, την ευαισθησία, το πάθος και τη μουσική της ψυχής μου.”[Leonid Afremov]Μές στη φλόγα του χορού όλα γυρίζουν ερωτικά. Βήμα το βήμα τα χέρια σφίγγουν τρυφερά. Ιδρώνουν τα σώματα & πασχίζουν να κρατήσουν τη στιγμή αιώνια το ένα μέσα στο άλλο, στροβιλίζοντας το πάθος με το χρόνο στην εφήμερη ζωή τους. γιατί, "Δεν είναι η αρχή ενός νέου χρόνου. Είναι η συνέχεια της ζωής μας...Έλα να τη στροβιλίσουμε σε ένα χορό γεμάτο χρώματα.." όπως εύστοχα στοχάστηκε η [kovovoltes.blogspot.com]

last shot

2010-12-29T20:00:00.001+02:00

Έτσι όπως καθόμουν, απολαμβάνοντας ένα ποτό και παρακολουθώντας το παιχνίδι με τις μπάλες που ο παίκτης πρέπει να ρίξει ευθύβολα για να χτυπήσει όσο περισσότερες κορίνες, παρατηρούσα τα συναισθήματα που προκαλούσε κάθε επιτυχία αλλά και κάθε αποτυχία να εκδηλώνονται με ένταση στα πρόσωπα των παικτών. Σε συνδυασμό με το σύνηθες εορταστικό κλίμα που διανύουμε, σκεφτόμουν πως φεύγουν κι οι τελευταίες μέρες της χρονιάς, γλυστρώντας μέσα από τα χέρια μας σαν μπάλες του μπόουλινγκ στο διάδρομο της ζωής μας. Φεύγουν ωστόσο με δύναμη από τα χέρια μας αλλά χωρίς επιστροφή. Επιδιώκοντας μόνο κάποιο στόχο. Κι όπως συμβαίνει πάντα θα φύγει κι η τελευταία, κυνηγώντας κι εκείνη, φορτωμένη με όλες τις ελπίδες πως θα πετύχει σε ό,τι απέτυχαν όλες οι προηγούμενες. Κι όμως εκείνες είναι που βοήθησαν για να εντοπιστεί & να προσδιοριστεί καλύτερα ο στόχος. Για να προετοιμάσουν ακόμη καλύτερα τη σπουδαιότερη, που είναι συνήθως η τελευταία προσπάθεια. Είχα ήδη πιει αρκετά και κατεβάζοντας και την τελευταία γουλιά βγήκα στο δροσερό νυχτερινό αεράκι. Έριξα μια ματιά στη λεωφόρο κοιτώντας το πλήθος από τα αυτοκίνητα να κινείται αργά σαν ήρεμο πλωτό φωτεινό ποτάμι, σήκωσα για λίγο το βλέμμα στον ουρανό που έμοιαζε κι αυτός στολισμένος με όλα του τ' αστέρια αναμμένα, κι έριξα στον κάδο ανακύκλωσης το 2010...

προσμονη

2010-12-28T00:01:00.002+02:00

Ποτέ μην τον αφήσεις να σε περιμένει...

Χτες το βράδυ κάποιο τραίνο / στο σκοτάδι χάθηκε / μού ’πες να σε περιμένω / κι η καρδιά ζεστάθηκε. / Μού ’πες να σε περιμένω / μα δεν ήσουνα στο τραίνο / όνειρό μου αγαπημένο.
--------
Χθες το βράδυ κάποιο τραίνο / στο σκοτάδι πέρασε / μού ’πες να σε περιμένω / κι η καρδιά μου γέρασε. / Μού ’πες να σε περιμένω / μα δεν ήσουνα στο τραίνο / κι είναι τ’ όνειρο χαμένο.
[Ν. Γκάτσος]

Δ.Γαλάνη.

winter nights

2010-12-26T01:23:00.000+02:00

Χάθηκαν ακόμη και τα ίχνη σου.
Απόλυτη ησυχία. Νέκρα & ερημιά.
Φώτα παγωμένα στη χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα.
Σκιές σε άσπρο φόντο, διωγμένες από τα όνειρα στους νυχτερινούς δρόμους.

"ένα φως αφήνω πάντα,
πάντα αφήνω αναμμένο
και στα χέρια μου οι μέρες,
είν' οι μέρες φρέσκο χιόνι"

[Οδ. Ιωάννου]

Decenber's nights

2010-12-24T00:26:00.000+02:00

Mεγάλες & ατέλειωτες οι νύχτες του Δεκέμβρη. Με τις ανταύγειες από τα πολύχρωμα φώτα και στολίδια, χρωματίζονται έντονα & παράταιρα αγγίζοντας τον νυχτερινό ουρανό & τ' αστέρια.
Ταξιδεύουν & χάνονται αθόρυβα μέσα στο σκοτεινό ορίζοντα από τη μια άκρη στην άλλη. Ανακατεύοντας ομίχλη & καπνό από τις καμινάδες προετοιμάζουν τo μαγικό ταξίδι του Santa Claus

"Ελα κοντά μου απόψε
πάλι με ξένους θα πιώ
Ελα κοντά μου για λίγο
Να 'χω ένα λόγο να φύγω
(.......)
έλα στο φώς του φεγγαριού
να φέξει η ψυχή μου
στις παρυφές του σκοταδιού
έφτασα τη ζωή μου.."

[X. Αλεξίου].

Νυχτες του Δεκεμβρη

2010-12-20T00:20:00.000+02:00

Κάπως παράξενες & ιδιαίτερες μου φαίνονται κάθε χρόνο οι "τελευταιες" του μέρες. Όσο λιγότερες μένουν κρεμασμένες στο ημερολόγιό μου, τόσο δυσκολότερα αποκόπτονται από αυτό. Κάθε βράδυ λοιπόν κοντά στα μεσάνυχτα, μόλις πλησιάσω το χέρι μου στο ημερολόγιο για να βγάλω απο εκεί τη μέρα που πέρασε πλέον, λες και δεν θέλει να ξεκολλήσει από τη θέση της. Σαν να αντιστέκεται ένα πράγμα, τέτοια εντύπωση. Κι όταν ο φωτισμός είναι ήδη αμυδρός φαντάζει τόσο έντονα σαν κάτι να θέλει να μου πει. Κάτι σαν: "γιατί δεν με κρατάς λίγο ακόμη, τουλάχιστον μέχρι το πρωί. Όλη τη χρονιά σου υποδεικνύουμε με ακρίβεια τις ημερομηνίες. Άφησέ με να μείνουμε ακόμη λίγο μαζί. Μήπως δεν το γνωρίζουμε ότι έχεις ήδη αγοράσει το καινούργιο σου ημερολόγιο; Κρύο και σκοτάδι έξω, περίμενε να ξημερώσει πρώτα και η άλλη μέρα." Κοντοστέκομαι λίγο διασταυρώνοντας το βλέμμα μας και νιώθω τη φωτιά στο τζάκι, σαν να μου λέει "δεν θέλω να σβήσω ακόμη, κοιμήσου εσύ κι άσε με να καίω μέχρι το πρωί". Νάτα μας λέω, έχουν συννενοηθεί μεταξύ τους. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Ας είναι σκέφτομαι, όλα έχουν ψυχή φαίνεται αυτές τις μέρες που είναι λίγο διαφορετικές. Όλα γίνονται εξωπραγματικά, σαν κάποιο πνεύμα να έρχεται και να τα ζωντανεύει. Άφησα τα πράγματα όπως είναι κι έριξα λίγα ξύλα ακομη στη φωτιά και ποτό στο ποτήρι μου πριν αρχίσει κι εκείνο να διαμαρτύρεται ότι το ξέχασα, ξαναπιάνοντας και το βιβλίο μου από τη σελίδα που το άφησα...

winter

2010-12-18T09:39:00.001+02:00

Λες και πάγωσε ο κόσμος
σ' ένα καρέ λευκό.
Παγιδεύτηκε ο χρόνος
σ' ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό.

welcome

2010-12-12T12:35:00.000+02:00

Γαλλία, βόρεια στο Calais. Στενό της Μάγχης. Ένας 40χρονος, ο Simon, βετεράνος κολυμβητής εργάζεται ως προπονητής στο κολυμβητήριο. Στο ίδιο μέρος ένας μικρός 17χρονος μετανάστης o Bilal, αφού διήνυσε μια δύσκολη πορεία 4.000 χλμ από τη χώρα του, προσπαθεί να περάσει απέναντι στην Αγγλία για να συναντήσει την αγαπημένη του Mina. Η Maron, σύζυγος του Simon & στα πρόθυρα διαζυγίου τους, εκτός από τη δουλειά της συμμετέχει σε εθελοντικά συσσίτια που προσφέρουν φαγητό στους μετανάστες. Ο Bilal μαζί με άλλους θα προσπαθήσει να περάσει λαθραία σε κάποιο φορτηγό απέναντι στην Αγγλία. Εντοπίζονται & η προσπάθεια αποτυγχάνει. Θέλει να μάθει καλό κολύμπι για να περάσει το στενό της Μάγχης & πάει να κάνει μαθήματα στο κολυμβητήριο. Εκεί βρίσκεται και ο Simon αλλά το κόστος είναι αποτρεπτικό και συμφωνεί για δύο μόνο μαθήματα. Στο Λονδίνο, που βρίσκεται ήδη η αγαπημένη του μικρού Bilal, με την οικογένειά της ο πατέρας την ετοιμάζει ήδη για γάμο με κάποιον που επέλεξε ο ίδιος. Ο Simon όταν αντιλαμβάνεται σιγά σιγά το κίνητρο & το μέγεθος της αγάπης του νεαρού μετανάστη, αναπτύσσεται μια δυνατή φιλία, προσπαθεί να τον βοηθήσει με κάθε τρόπο και τον ενημερώνει για τους μεγάλους κινδύνους που έχει το πέρασμα της Μάγχης κολυμπώντας.Οι κίνδυνοι όμως που αντιμετωπίζουν και στην πόλη αυξάνονται καθώς ο Simon έρχεται σε σύγκρουση με το νόμο & τους γειτονες, αλλά η προσπάθεια και των δύο θα συνεχιστεί για να μπορέσουν να ανταμώσουν τα δύο νέα ερωτευμένα παιδιά.Το εγχείρημα όμως αποδεικνύεται δύσκολο & τα πράγματα δεν θα έρθουν όπως τα επιθυμουσαν, γραφοντας έτσι μια σύγχρονη ανθρώπινη τραγωδία, με ρεαλιστικό τρόπο & σύγχρονους Ιαβέρηδες

waves

2010-12-10T23:10:00.000+02:00

"Κύμα το κύμα
η πέτρα λιώνει
του ονείρου η αύρα
μας ενώνει..."

[Γιώργος Ζήκας]

με αποδεικτικό παραλαβής

2010-12-08T00:15:00.000+02:00

Κοίταξα το ρολόι μου καθώς περίμενα
αλλά δεν πρόσεξα την ώρα.
Άνοιξα την εφημερίδα
αλλά δεν είδα τις ειδήσεις.
Σήκωσα το τηλέφωνο
αλλά δεν άκουσα τι μου λέγανε.
Παρακολούθησα μια συνέντευξη
χωρίς να κρατήσω κάτι στο μυαλό μου.
Κοίταξα τα τόσα χρόνια
αλλά δεν θυμάμαι πως πέρασαν μέχρι σήμερα
Ποτέ δεν ήμουν παρών

drive

2010-12-04T22:00:00.001+02:00

Η μέρα ήταν καλή για το ταξίδι που έπρεπε να διανύσω. Από εκείνες που προδιαθέτουν ευχάριστα για οποιοδήποτε ταξίδι. Που έρχεται και σε αρπάζει από το μανίκι, σε πετάει μέσα σ' ένα αυτοκίνητο και σου λέει άι στο καλό επιτέλους, ξεκίνα τί περιμένεις.
Τα ταξίδια είναι διαφορετικά βέβαια όταν γίνονται με παρέα πως να το πώ, εξωθεσμική μάλλον, γιατί έχουν άλλη αίσθηση. Κάτι σαν να πετάς με ιπτάμενο χαλί. Η ιδιωτική λοιπόν απομόνωση για δύο μέσα σ'ένα αυτοκίνητο ενώ παράλληλα κινείσαι σε μια πολυσύχναστη εθνική οδό προσφέρει την απόλαυση της ξένοιαστης διαδρομής στο χρόνο και στο χώρο.
Εγώ όμως είχα συγκεκριμένη διαδρομή που έπρεπε να γίνει ανεξάρτητα από την ποιότητα της μέρας και της συντροφιάς. Έτσι ενώ σκεφτόμουν αυτές τις εναλλακτικές διαδρομές αφέθηκα στο μονότονο ήχο του αυτοκινήτου οδηγώντας προς τον προορισμό μου, ευελπιστώντας στην επόμενη διαδρομή...

"Α, ρε, χρόνε αλήτη
π' ανθρώπους κι αγάπες σκορπάς"
[Λ. Νικολακοπούλου]

παραλληλες πορειες

2010-12-01T18:33:00.000+02:00

"Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε,
είναι σου λέω πανικός,
ένας μικρός Τιτανικός
και θα 'ναι θαύμα αν σωθούμε"

[Μ. Γκανάς]

Ποιός είπε ότι είναι πιο εύκολο πράγμα η αγάπη ή η αγαπημένη συμβίωση απ' ότι ο έλεγχος της πορείας ενός πλοίου! Φαίνεται πως η ισορροπία και των δυο καταστάσεων είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στα ρεύματα, στα κύματα ή και στο φορτίο. Να χρειάζεται έμπειρο κυβερνήτη ή σύγχρονο και καλοφτιαγμένο σκαρί...

απόηχοι της μερας

2010-11-28T17:39:00.000+02:00

Εφυγε πιο νωρίς σήμερα η μέρα
μ' ένα έκτακτο δρομολόγιο,
δεν περίμενε την ώρα την κανονική.
Έφυγες κι εσύ και την πήρες μαζί σου
Σαν ταχυδακτυλουργός που εξαφάνισε τα ίχνη του,
άφησες μόνο τα σύννεφα να ρίξουν την αυλαία
με το θρόισμα των φύλλων στα δένδρα.
...........................................
........................
(Πόσο παράξενα μας κοιτάζουν ξαφνικὰ τὰ σπίτια,
τὰ χωνευτήρια τῶν ἀνθρώπων,
σὰν τὰ χαϊδέψει κάποια ἀνταύγεια).

[Γ. Σεφέρης]

Μανχαταν

2010-11-27T00:05:00.001+02:00

Δεν ξέρω αν είναι η "γαλάζια ραψωδία" του Γκέρσουιν που αρχίζει να παίζει μαζί με τα πρώτα πλάνα από το Μανχάταν στην ομώνυμη ταινία του Γούντυ Άλεν ή .αν κατάφερε να περάσει στην οθόνη τόσο πειστικά την πόλη και τους ανθρώπους της, αλλά είναι από εκείνες τις ταινίες που ξαναβλέπεις ευχάριστα. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο ίδιος ως χωρισμένος με παιδί, ενώ η γυναίκα του τον άφησε για να συζήσει με μια άλλη. Ο κολλητός του, Γιέιλ είναι παντρεμένος και διατηρεί σχέσεις ερωτευμένος με μια άλλη γυναίκα την Μαίρη, με την οποία χωρίζει κάποια στιγμή και τον προτρέπει να τα φτιάξει μαζί της αφού του αρέσει. Κι ενώ συμβαίνει κι αυτό, αφήνοντας την Τρέισι, την 17χρονη μαθήτρια Τρέισι που είναι ερωτευμένη μαζί του, έπειτα από λίγο καιρό επανασυνδέονται μεταξύ τους και πάλι ο φίλος του Γιέιλ με την Μαίρη, ξαναγυρίζοντας ο ίδιος στην ενήλικη πια Τρέισι που αποδεικνύεται η πιο ώριμη από όλους. Γύρω από αυτόν τον καμβά που διαχειρίζεται με χιούμορ αλλά και πολλές αλήθειες, γυρισμένο στους δρόμους και τα αγαπημένα του στέκια της πόλης ζωγραφίζει τόσο σκηνοθετικά όσο και ηθογραφικά την κοινωνία της εποχής αφήνοντας τη σφραγίδα του στην 7η τέχνη!

H Xάνα και οι αδελφές της

2010-11-22T07:56:00.008+02:00

Στα μέσα της δεκαετίας του '80 τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Δεν λέω καλύτερα ή χειρότερα αλλά από κινηματογραφικής πλευράς ο Γούντι Άλεν με την ταινία του "Η Χάνα και οι αδελφές της" προσφέρει μια ζωντανή αλλά και νοσταλγική γεύση της εποχής εκείνης στο αγαπημένο του Μανχάταν. Ιστορίες από ανθρώπους που συναντώνται όλοι μαζί σε ένα σπίτι, κατά τη διάρκεια δύο ετών, στη γιορτή της Ημέρας των Ευχαριστιών. Ιστορίες ξεχωριστές αλλά όλες με κοινό σημείο μεταξύ τους αναδεικνύοντας τα προβλήματα στις σχέσεις, τόσο τις οικογενειακές & συναισθηματικές όσο και τις επαγγελματικές χωρίς να αφήνει απ' έξω τη μόνιμη αναζήτησή του για το νόημα της ζωής με τρόπο άλλοτε σαρκαστικό, και άλλοτε φιλοσοφημένο. Από τις ιστορίες αυτές, που συμμετέχουν όλα τα πρόσωπα, επιλέγω εκείνη με τον Μάικλ Κέιν και τη Μία Φάροου με τίτλο: "nobody,not even the rain, has such small hands" [Κανείς, ούτε και η βροχή ακόμη, έχει τόσο μικρά χέρια] Ο Μάικλ Κέιν πολιορκεί την νεαρή & intellectuelle κουνιάδα του η οποία έχει μια σχέση με έναν μεγαλύτερο αλλά και ιδιότροπο ζωγράφο ο οποίος την έχει ως τον μοναδικό άνθρωπο για να μπορεί να έρχεται σε επικοινωνία με τον κόσμο. Ο τρόπος που την φλερτάρει ενώ προσπαθεί να μη γίνει αντιληπτός από τη σύζυγό του και επιδιώκει να βρεθεί κοντά της, είναι διακριτικός αλλά και παρορμητικός έτσι όπως μόνο ένας Γούντι θα μπορούσε να τον δώσει. Χαρακτηριστική η φάση όταν την παρακολουθεί και προσπαθεί να συναντηθεί δήθεν τυχαία κοντά της διασχίζοντας τρέχοντας ένα πολεοδομικό τετράγωνο, για να καταλήξουν έπειτα σ' ένα όμορφο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς της, όπου θα διαλέξει και θα της προσφέρει ένα βιβλίο του e.e. cummings προτείνοντάς την να διαβάσει ιδιαίτερα κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι . Η εξέλιξη είναι καταιγιστική όπως άλλωστε όλα τα ερωτικά πάθη όταν ανάψει η σπίθα, αλλά και οι σπινθηροβόλοι διάλογοι του Γούντι!

(.................)

"your slightest look easily will unclose me
though i have closed myself as fingers,
you open always petal by petal myself as Spring opens 
(touching skilfully,mysteriously) her first rose

...................
(i do not know what it is about you that closes
and opens;only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)

nobody,not even the rain,has such smal hands"
   [e.e. cummings 1931]

Εύκολα με ξετυλίγει το παραμικρό σου βλέμμα
παρ'ότι έχω διπλωθεί όπως τα δάκτυλα
πάντα πέταλο-πέταλο με ανοίγεις σαν την άνοιξη 
που ανοίγει με (δεξιότητα αγγίζοντας,μυστηριακά) το πρώτο της τριαντάφυλλο

(δεν καταλαβαίνω τί σε ανοίγει τί σε κλείνει

κάτι όμως μέσα μου καταλαβαίνει

ότι η φωνή στα μάτια σου διαπερνά κάθε τριαντάφυλλο)

κανείς ούτε η βροχή ακόμη,έχει τόσο μικρά χέρια

σωπαινεις

2010-11-19T00:02:00.001+02:00

Περιμένεις κάθε αυγή το γύρισμα της μέρας
Αγνοώντας πλεον την ύπαρξή του,
νιώθεις πιο ανάλαφρη.
Έξω από τον κύκλο της επιρροής του
αναπνέεις χωρίς δυσκολία.
Ομίχλη που διαλύθηκε απαλά
στο φύσημα του ανέμου,
κι ο ήλιος θα ξεπροβάλει & πάλι
φωτεινός και στοργικός
μέσα από το παράθυρό σου
ανάβοντας με τις ακτίνες του
τα μπουκάλια και τ' αδειανά ποτήρια
που περιμένουν να τα γεμίσεις με το ποτό της λήθης.

"Σωπαίνεις,
θυμάσαι
και μεθυσμένη μες τον ύπνο σου γελάς.
Ποια πόλη,
ποια χώρα,
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα;"

[Ισαάκ Σούσης]

The Grand Design

2010-11-14T17:55:00.003+02:00

Ποιό είναι το μεγάλο σχέδιο της δημιουργίας του σύμπαντος; Υπάρχει μόνο ένα σύμπαν ή είναι πολυσυμπαντικό; Μπορούμε να κάνουμε παρατηρήσεις των φαινομένων του όταν κι εμείς οι ίδιοι ως παρατηρητές είμαστε μέρος του. Είμαστε μια τυχαία δημιουργία ή μέρος ενός σχεδίου; Τί είναι η θεωρία Μ;

"Έχουν οι άνθρωποι ελεύθερη βούληση; Αν διαθέτουμε ελεύθερη βούληση, σε ποιό σημείο του εξελικτικού δέντρου εμφανίστηκε; (....)

Είναι δύσκολο να φανταστούμε με ποιόν τρόπο μπορεί να λειτουργεί η ελεύθερη βούληση αν η συμπεριφορά μας καθορίζεται απός φυσικούς νόμους* φαίνεται, λοιπόν, ότι δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από βιολογικές μηχανές, και η ελεύθερη βούληση δεν αποτελεί παρά μια ψευδαίσθηση.

Υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε στην ύπαρξη μιας αντικειμενικής πραγματικότητας;"

"Eppur si muove" μουρμούριζε ο Γαλιλαίος, μέχρι την τελευταία στιγμή της ιεράς εξέτασης και ο Στίβεν Χόκινγκ συνεχίζει να προσπαθεί να φωτίσει τα μυστήρια του κόσμου μας με το τελευταίο του βιβλίο "Το μεγάλο σχέδιο" που έγραψε σε συνεργασία με τον αμερικανό φυσικό Λέοναρντ Μλόντινοφ και κυκλοφόρησε από τες εκδόσεις "Κάτοπτρο"

http://www.youtube.com/watch?v=5_rlwbmh-HU&feature=related

οταν ερχονται τα συννεφα

2010-11-12T21:37:00.002+02:00

Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα εξωτικό τοπίο της Βραζιλίας, στη δεκαετία του '80 παρακολουθώντας μια οικογένεια με τρία παιδιά που κάνει τις διακοπές της σε μια υπέροχη παραλία. Όλα δείχνουν ειδυλλιακά σε μια χαλαρή ατμόσφαιρα μέχρι που η μεγαλύτερη κόρη που έχει περισσότερη αδυναμία στον πατέρα, ανακαλύπτει ότι ερωτοτροπεί με μια άλλη γυναίκα. Τα σύννεφα έρχονται να σκοτεινιάσουν την όμορφη ατμόσφαιρα η "καταιγίδα" δεν αργεί να ξεσπάσει και τα γεγονότα που τρέχουν τόσο από την πλευρά της κόρης, όσο και από την πλευρά των γονιών... (Βενσάν Κασέλ - Ντέπορα Μπλοκ)
"-Δεν θέλω να κοιμηθώ ούτε μια νύχτα πια μαζί σου.
Δεν θέλω να περάσω ούτε μια νύχτα παντρεμένη μαζί σου κι εσύ θα είσαι πιο ευτυχισμένος αν απαλλαγείς από μένα.
-Σε μισώ.
Κάποτε έλεγες ότι μ'αγαπούσες
-Πέρασε πολύς καιρός.¨
...που τελικά φθάνουν στον χωρισμό.

Εκτωρ Κακναβατος

2010-11-10T20:18:00.001+02:00

Ὅταν μετὰ αἰῶνες οἱ σκαπάνες

σ´ ἀρχαῖο τάφο βρίσκοντας τὰ ὀστά μου

θὰ δοῦνε πάνω τους νὰ φωσφορίζει τ´ ὄνομά σου

ἄραγε θὰ ξαφνιαστοῦν;

θὰ καταλάβουν;

θά ´ναι ὥς τότε ἀκόμα ὁ ἔρωτας

πνοὴ πρωιοῦ ἀπάνω στὸ τριφύλλι;

θὰ βλασταίνει ἀκόμα τοῦτο στὸν πλανήτη

ὅταν οἱ σκαπάνες;
...............................................................................................................

"Πέθανε ο ποιητής και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Έκτωρ Κακναβάτος, σε ηλικία 90 ετών. Ο Έκτωρ Κακναβάτος, λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γιώργου Κοντογιώργη, γεννήθηκε το 1920 στον Πειραιά. Μεταξύ 1937 και 1941 σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κατόπιν εργάστηκε ως καθηγητής στην ιδιωτική εκπαίδευση.
Στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ενώ το 1947 εξορίστηκε στην Ικαρία και στη Μακρόνησο. Είχε διατελέσει σύμβουλος στο Υπουργείο Παιδείας και αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Συγγραφέων.
Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε το 1943 με την έκδοση της ποιητικής συλλογής του με τίτλο «Fuga». Το 1983 τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο ποίησης για τη συλλογή του In Perpetuum."
[πηγή ΑΠΕ]
------------------------------------------------------------------------------

Πόσο επίκαιρος παραμένει ακόμη ο λόγος του:

"Κάποιος ρωτούσε αν προβλέπεται

ποινική παρακαμπτήριος

για αθλιότητες δεδοξασμένων."

o αόρατος συγγραφέας

2010-11-07T00:12:00.000+02:00

Συνήθως σε κάθε ταινία που ο πρωταγωνιστής βγαίνει σε κάποιο δρόμο αναζητώντας ένα ταξί, εκείνο εμφανίζεται αμέσως. Όχι όμως εδώ στον "ghostwriter". Τυχαίο; Δεν νομίζω, έτσι όπως τελείωσε αυτή η ιστορία! Ξεκινώντας να δώ την ταινία ήμουν λίγο επιφυλακτικός, αλλά η εξέλιξη αποδείχθηκε γρήγορα πολύ ενδιαφέρουσα. Ένας συγγραφέας που είχε αναλάβει τη βιογραφία ή τα απομνημονεύματα ενός τέως πρωθυπουργού (Πιρς Μπρόσναν), βρίσκεται πνιγμένος στη θάλασσα και η επίσημη εκδοχή είναι ατύχημα. Τη θέση του θα πάρει ένας άλλος που προσπαθεί να προσαρμοστεί στο περιβάλλον κι ενώ αφοσιώνεται στη δουλειά του αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Η ιστορία οδηγεί σε περίεργα μονοπάτια εξ' αιτίας των κρυφών στοιχείων που άφησε ο πρώτος συγγραφέας και, ανακαλύπτει στην πορεία ο αντικαταστάτης του (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ). Η πολύ καλή σκηνοθεσία (Ρ. Πολάνσκι) με την άψογη ερμηνεία των πρωταγωνιστών δεν αφήνει περιθώρια χαλάρωσης καθ' όλη τη διάρκειά της και αποζημιώνει ικανοποιητικά τον θεατή. που παραμένει αφοσιωμένος σε μια "ξενάγηση", στα σκοτεινά σημεία των μυστικών υπηρεσιών και την επιρροή τους, γύρω από τις ηγετικές προσωπικότητες του πλανήτη.

lucky man

2010-11-04T00:16:00.000+02:00

Δεν έπαιξα και έχασα
Ίσως αν έπαιζα να κέρδιζα.

the fog

2010-11-01T05:05:00.000+02:00

Θέλω να χαθώ μέσα στην ομίχλη του χρόνου και της μνήμης. Σ' ένα τόπο χωρίς συγκεκριμένο χρόνο που χάνεται στο θολό περιβάλλον. Όλα στο περίπου, χωρίς αρχή και τέλος. Χωρίς ενοχλητικούς θορύβους. Εκεί όπου τα όρια είναι δυσδιάκριτα. Εκεί που δύσκολα ξεχωρίζει το κάθε τι. Εκεί που όλα αμβλύνονται και δεν υπάρχει αλληλουχία των γεγονότων. Κάτι ανάμεσα σε μέρα και νύχτα. Ανάμεσα στην ύπαρξη και στη μή ύπαρξη. Στη διάχυση της ατμόσφαιρας γύρω σου. Ανάμεσα στο επιθυμώ στο θέλω και σ' αναζητώ. Στην ξανακερδισμένη ώρα...

"Μια καλημέρα θα σου πω
μετά θα φύγω, θα χαθώ
και ίσως με ξαναδείς μονάχα στ' όνειρό σου"

[Δ. Παναγόπουλος]

ανθισμενες κερασιες

2010-10-28T18:00:00.001+03:00

Μια συνηθισμένη ζωή.
Ενός ζευγαριού με τον εργαζόμενο σύζυγο και τρία παιδιά που έχουν ήδη μεγαλώσει κι έχουν φύγει πλέον από το σπίτι των γονιών για να κάνουν τη δική τους πορεία, για να διαμορφώσουν τη δική τους ζωή. Πόσο ασυνήθιστα μακρυά όμως μπορεί να φθάσει η ζωή ενός ανθρώπου που ζεί επί χρόνια καθημερινά το ίδιο μοτίβο, το ίδιο δρομολόγιο στην ίδια ώρα από το σπίτι στη δουλειά και επιστροφή;
Αρκετά μακρυά όπως προέκυψε στην ιστορία του αγαπημένου ζευγαριού, της Τρούντι και του Ρούντι. Όλα αρχίζουν από τη στιγμή που οι γιατροί εντοπίζουν ανίατη ασθένεια στον σύζυγο και ενημερώνουν μόνο την γυναίκα του για το σύντομα αναμενόμενο τέλος. Έτσι, του προτείνει να κάνουν ένα ταξίδι στην Ιαπωνία όπου εργάζεται ο μικρότερος γιός τους και να δουν από κοντά την κορυφή του Φουτζιγιάμα. Ο ίδιος όμως αρνείται και δέχεται να πάνε μέχρι το Βερολίνο όπου βρίσκεται η κόρη τους αλλά και ο μεγάλος τους γιός με την οικογένειά του. Το ταξίδι που αρχίζει δεν είναι μόνο εξωτερικό αλλά, και αυτό έχει σημασία, ιδιαίτερα εσωτερικό-εσώψυχο. Γιατί οι ανατροπές & οι εκπλήξεις που διαδέχονται η μία την άλλη είναι το λιγότερο απρόβλεπτες. Τα παιδιά τους δεν έχουν πλέον χρόνο να αφιερώσουν στους γονείς τους και, η πιστή του σύντροφος "φεύγει" αναπάντεχα πρώτη, ανακαλύπτοντας με τραγικό τρόπο ο ίδιος το τεράστιο μέγεθος της απώλειας που θα βιώσει αλλά και την αγάπη του που είχε για αυτήν, τη σύντροφο της ζωής του, ξεκινώντας μόνος το μακρινό ταξίδι για το Φουτζιγιάμα...
Η Doris Dörrie, σκηνοθέτης & σεναριογράφος με ξενάγησε βήμα-βήμα με ενάργεια στο μυαλό και τις σκέψεις όλων των μελών της μέσης & αντιπροσωπευτικής δυτικής οικογένειας.
Ακολουθώντας & βάζοντας όπως ο πρωταγωνιστής σημάδια μ' ένα μικρό μαντήλι σε κάθε διασταύρωση στο αχανές Τόκιο, για να βρούμε το δρόμο της επιστροφής αλλά και της εξερεύνησης της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης κάτω από την επιβλητική χιονισμένη κορυφή του Φουτζιγιαμα.

κοντα στο φαρο...

2010-10-20T18:32:00.000+03:00

Tο ένα παραμένει ακίνητο, σταθερό στην ίδια περίοπτη θέση.
Το άλλο μετακινείται συνέχεια, ταξιδεύει στους απέραντους ορίζοντες.
Παρ' όλα αυτά κάποια στιγμή συναντώνται και τότε, έχουν πολλά να πούνε!

"κι αν λείψεις χίλια χρόνια θα σε περιμένω"
ωστόσο οι κάβοι σου σκληρύναν την παλάμη."
[Ν.Κ.]

"paroles"

2010-10-17T06:02:00.004+03:00

Είναι κάποιες φορές που δεν θέλεις να βγεις από το σπίτι, ιδίως κάτι συννεφιασμένα & βροχερά πρωινά που δεν θέλεις να πας πουθενά. Κρατώντας τις τελευταίες εικόνες στο μυαλό σου, που προβάλλουν σαν ταινία μικρού μήκους, παρακολουθείς ως θεατής τα γεγονότα απλώς να συμβαίνουν...
Il a mis le café
Dans la tasse
Il a mis le lait
Dans la tasse de café
Il a mis le sucre
Dans le café au lait
Avec la petite cuiller
Il a tourné
Il a bu le café au lait
Et il a reposé la tasse
Sans me parler

Il a allumé
Une cigarette
Il a fait des ronds
Avec la fumée
Il a mis les cendres
Dans le cendrier
Sans me parler
Sans me regarder

Il s'est levé
Il a mis
Son chapeau sur sa tête
Il a mis son manteau de pluie
Parce qu'il pleuvait
Et il est parti
Sous la pluie
Sans une parole
Sans me regarder

Et moi j'ai pris
Ma tête dans ma main
Et j'ai pleuré

[Jacques Prévert - Déjeuner du matin]

πεφτει βροχη

2010-10-11T21:09:00.005+03:00

Καθώς βγαίνεις στο δρόμο μέσα στη βροχή, κάποιος γράφει για σένα. Σε σκέφτεται την ώρα που οι σταγόνες τρέχουν γύρω σου.
Πέφτει βροχή
Στο πρόσωπό μου πέφτει
Πέφτει βροχή
Στου κόσμου τον καθρέφτη
Πέφτει βροχή
Σ'ανατολή και δύση
Κι ο ήλιος έχει σβήσει

Έβγα στο σκοτάδι και περπάτα
Κι ας μην θέλουν οι Θεοί
Έχεις ήλιο τα ζεστά σου νειάτα
Έχεις ήλιο την ζωή

Πέφτει βροχή
Ο ουρανός μολύβι
Πέφτει βροχή
κι η νύχτα κάτι κρύβει
Πέφτει βροχή
Την ώρα που σου γράφω
Πέφτει βροχή
Και στου Χριστού τον Τάφο
[Νίκος Γκάτσος] Νανά Μούσχουρη.

οταν πεφτουν τα φυλλα

2010-10-09T23:33:00.002+03:00

Το παράθυρο έκλεισε, τα φύλλα κιτρίνισαν κι ο Οκτώβρης εγκαταστάθηκε για τα καλά. Ένας άνεμος κρύος διαπερνάει το σώμα που ζητά πιο ζεστά ρούχα τις πρωινές ώρες και τα δάκτυλα αγγίζουν ηδονικά τον ζεστό καφέ μέσα από κλειστά τζάμια. Οι δρόμοι ερημώνουν νωρίς "...τύλιξέ με στο κασκόλ σου, σαν παιδί σαν άγγελό σου να χαθώ στη μυρωδιά σου, να χωρέσω στ' όνομά σου..."
M' αρέσει να περπατώ στην κρύα ατμόσφαιρα μέχρι ...να χωθώ σε μια ζεστή αίθουσα ενός κινηματογράφου ή μιας καφετέριας και το σ/κ, το άσυλο της εβδομάδας, ένας περίπατος στην εξοχή και το βράδυ γύρω από τη φωτιά σ' ένα πέτρινο σπίτι, κάτω από μια παλιά ελαιογραφία του Γκόγια, ακούγοντας παράξενες ιστορίες από τους ένοίκους του μέχρι αργά.

εναλλαγη

2010-10-07T00:01:00.014+03:00

Κοιτάζω από το παράθυρο πως αλλάζει το τοπίο και, κάθε φορά στη στροφή γυρνώντας το βλέμμα προς τα πίσω αναλογίζομαι πόσο γρήγορα απομακρύνονται και χάνονται στο βάθος όλα εκείνα που περάσαμε και γίνονται αμέσως παρελθόν. Σαν να παγώνει ο χρόνος εκεί πίσω σκέφτομαι, κι ότι είδαμε δεν αλλάζει, κι έτσι αναλλοίωτο λέω θα παραμένει πάντα στη μνήμη. Κι όσο κινείται ο συρμός θα παρατηρώ να αλλάζει μόνο ο εαυτός μου & οι συνεπιβάτες, κρατώντας την τελευταία εικόνα τους μέχρι τον σταθμό αποβίβασης.

αναμονη

2010-10-02T00:12:00.000+03:00

Αναμονη, αναμονη
στην αιθουσα αναμονης
στον προθαλαμο
στον προλογο
ενος ιατρειου
ενος γραφειου
ωραια μουσικη, περιμενοντας
περιοδικα & γλαστρες τετραγωνες
με καταπρασινα φυτα
καναπεδες αναπαυτικοι
ακουω μουσικη στην αιθουσα αναμονης
κοιτωντας τα περιοδικα
ατμοσφαιρα δροσερη
μονος μονη στην αιθουσα αναμονης
απογευμα καθημερινης
σου στελνω ατελειωτα sms...

«L’ elegance de herisson»

2010-09-26T10:00:00.001+03:00

"Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους.
Κάθε δυστυχισμένη οικογένεια, όμως, είναι δυστυχισμένη
με το δικό της τρόπο."
[Λέων Τολστόι - Aννα Καρένινα]

Κάπως έτσι υποδέχεται η θυρωρός τον νέο ένοικο της αριστοκρατικής πολυκατοικίας. Είναι όμως μια συνηθισμένη θυρωρός; κι ο καινούργιος ένοικος ένας συνηθισμένος άνθρωπος; Κι αν όντως συμβαίνει αυτό, είμαστε εμείς οι ίδιοι που θα διαφοροποιήσουμε τη ζωή μας; Κι αν ακόμη το καταφέρουμε θα μπορέσουμε να το αντέξουμε, να το διατηρήσουμε; ή θα είμαστε απλώς μια παραλλαγή στο τοπίο;
Τυπική στις υποχρεώσεις της δουλειά της και με τους ένοικους της πολυκατοικίας, η ηρωίδα της ιστορίας θεωρώντας πως κανείς δεν θέλει μια θυρωρό με αξιώσεις, προσπαθεί να προστατέψει τον προσωπικό της χώρο, τον προσωπικό της κόσμο, απολαμβάνοντάς τον μόνη της συντροφιά με τον υπέροχο γάτο της.
Στην ίδια πολυκατοικία, η μικρή και ιδιαίτερα ευφυής για την ηλικία της, κόρη μιας εύπορης μεγαλοαστικής οικογένειας, προδικάζοντας το μέλλον της ως ένα χρυσόψαρο στη γυάλα, σκέφτεται να αυτοκτονήσει στα γενέθλια των 12 χρόνων και καταγράφει με την κάμερα, ως ημερολόγιο τις μέρες της, μέχρι τότε.
Το τί θα συμβεί όμως στη συνέχεια στη ζωή και των δύο, φαίνεται να το επηρεάζει ο νέος ένοικος, ένας ραφηνάτος και γοητευτικός ιάπωνας χήρος, που θα διαφοροποιήσει τη μέχρι τώρα οπτική των πραγμάτων της νεαρής κόρης αλλά και της μοναχικής θυρωρού.

Είχα υπόψη το μυθιστόρημα της Μυριέλ Μπαρμπερί «L’ elegance de herisson» αλλά με πρόλαβε η Μονά Ασάς, που το μετέφερε στη μεγάλη οθόνη.
Ίσως κάποτε μπορέσω να απολαύσω και το "πρωτότυπο" από το ομώνυμο βιβλίο.

διαρθρωτικα

2010-09-24T00:02:00.000+03:00

"Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει..." έγραφε ο καλός μας Σεφέρης, ή διαφορετικά, ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες.
Όπως δείχνουν τα γεγονότα εξακολουθούν να συμβαίνουν καταστάσεις & περιπτώσεις που προκαλούν συναισθήματα λύπης & απογοήτευσης, όπως όταν συλλαμβάνεται επ' αυτοφώρω υπάλληλος του ΣΔΟΕ για χρηματισμό.
Πώς λοιπόν θα χτιστεί η εμπιστοσύνη κράτους πολίτη, όμορφη & παράξενη πατρίδα;

εμεις οι δυο

2010-09-18T00:36:00.000+03:00

[flickr.com]
Έχω συνήθως πρόβλημα με τον ελεύθερο χρόνο μου. Δεν μου φθάνει. Όπως δεν μας φθάνουν κι άλλα πράγματα στη ζωή μας. Βρέθηκα όμως να βαδίζω για λίγο κάπου στην ακτή Θεμιστοκλέους και βλέπω με νοσταλγία πλέον τη θάλασσα και τα καράβια που ταξιδεύουν στον ορίζοντα. Σε λίγο που θα νυχτώσει θα φαίνονται σαν φώτα που ταξιδεύουν μόνα τους μέσ στη νύχτα.
Νιώθω τις τελευταίες ζεστές ανάσες του καλοκαιριού με τον απογευματινό ήλιο να μεγαλώνει τον ίσκιο μου στο πεζοδρόμιο.
Οι εποχές αλλάζουν κι εμείς μαζί τους και, οι στίχοι της Λ. Νικολακοπούλου. μοιάζουν να έρχονται από κάποιο ανοιχτό ακόμη, παράθυρο, σαν φθινοπωρινός πρόλογος...
"Θα συννεφιάζει πιο συχνά το πρωί / Στο παράθυρο η ζωή μια σταλιά / Από Σεπτέμβρη τα μονά κι οι Ζυγοί / κι όλα γύρω -γύρω γη / Αγκαλιά / Στο φεγγαράκι χορηγοί / Εμείς οι δυο πιο δυνατοί / Εμείς οι δυο- ρώτα με τι / Εμείς οι δυο - τόσο κουτοί / σταθερά / Θα ευχαριστιόμαστε που γινόμαστε / κάτι αντίθετο απ' την απάτη / κι αυτό είναι κάτι / Μετά θα βάλω το καλό μου παλτό / κι ό,τι γύρω είναι βαλτό / Έτσι απλά,μες τα σκουπίδια θα πετώ ..."

Paris Texas

2010-09-02T20:02:00.001+03:00

Eνας άντρας (H. D. Stanton) περιπλανιέται μόνος στην έρημο της Αριζόνα. Ταλαιπωρημένος, βαδίζει συνεχώς χωρίς να δείχνει από ποιό μέρος έρχεται και ποιός είναι ο προορισμός του. Το νερό στο παγούρι του τελείωσε και όταν φθάνει σε κάποιο ήσυχο & απόμακρο μπαρ, καταρέει. Ειδοποιείται ο αδερφός του που έρχεται από τις ανατολικές πολιτείες και τον συναντάει, έπειτα από 4 χρόνια. Δείχνει να μη θυμάται πολλά και σιγά σιγά τον ακολουθεί στο σπίτι του, με το αυτοκίνητο επειδή δεν αντέχει το αεροπλάνο. Εκεί βρίσκεται ο οκτάχρονος γιος του που έχει να τον δει από τεσσάρων ετών. Τον φροντίζει ο αδερφός του με τη γυναίκα του και τους έχει σαν γονείς του. Επανασυνδέεται με το παιδί του και προσπαθεί μαζί του να ξαναβρεί την μητέρα του (Nastassja Kinski). Όταν την εντοπίζει, χωρίς η ίδια να το γνωρίζει ακόμη, ακολουθεί ένας καταπληκτικός μονόλογος, απολογισμός, εξομολόγηση, ομολογία, παραδοχή από τον ίδιο, για την ..καταστροφική δύναμη του έρωτα, που είναι ένα από τα καλύτερα σημεία της ιστορίας όπως και η μουσική του Ry Cooder. που συνοδεύει την ταινία και αξίζει να την έχει κανείς. Το 9ο κομμάτι από το soundtrack περιέχει κι αυτόν τον μονόλογο του πρωταγωνιστή με τίτλο I knew These People...

"...ήξερα αυτούς τους ανθρώπους... αυτούς τους δυο ανθρώπους. Ήταν πολύ ερωτευμένοι.. Η κοπέλα ήταν πολύ νέα, γύρω στα 17 με 18. Ο άντρας ήταν αρκετά μεγαλύτερός της. Ήταν τραχύς άνθρωπος και ασυμβίβαστος κι εκείνη ήταν πολύ όμορφη. Όταν ήταν μαζί, όλα γίνονταν μια περιπέτεια... Κι αυτό της άρεσε. Και τα ψώνια στον μπακάλη ήταν ένα περιπετειώδες ταξίδι. Γελούσαν συνέχεια... Του άρεσε να την κάνει να γελάει. Δεν τους ενδιέφερε τίποτα άλλο γιατί το μόνο που ήθελαν ήταν να είναι μαζί... Ήταν συνέχεια μαζί...
-Πρέπει να ήταν πολύ ευτυχισμένοι.
-Ναί, ήταν... Ήταν πραγματικά ευτυχισμένοι... Κι εκείνος την αγαπούσε πιο πολύ απ' ό,τι πίστευε ότι μπορούσε ν' αγαπήσει. Δεν άντεχε την απουσία της όταν πήγαινε στη δουλειά. Έτσι παράτησε τη δουλειά του για να μένει στο σπίτι μαζί της. Έβρισκε άλλη δουλειά όταν τους τελείωναν τα λεφτά... Και μετά την άφηνε... Σύντομα όμως εκείνη άρχισε ν' ανησυχεί.
-Γιατί?
-Μάλλον για τα λεφτά... Δεν ήξερε πότε θα έρθει ο επόμενος μισθός.
-Το έχω ζήσει αυτό!
-Εκείνος άρχισε να νιώθει ότι είχε κοπεί στα δυο... Έπρεπε να δουλέψει για να τη ζήσει αλλά δεν άντεχε να είναι μακρυά της.. Όσο ήταν μακρυά της τον έπιανε τρέλα.. Είχε αρχίσει να τρελαίνεται στ' αλήθεια.. Είχε αρχίσει να φαντάζεται ένα σωρό πράγματα... Είχε αρχίσει να πιστεύει ότι τον απατούσε.. Γύριζε από τη δουλειά και την κατηγορούσε της φώναζε κι έσπαγε ό,τι είχαν στο τροχόσπιτό τους..........................]
H σκηνοθεσία του W. Wenders είναι υποδειγματική με υπέροχα χρώματα, που θυμίζουν πίνακες του Χόπερ και η ταινία διατηρεί τη φρεσκάδα της παρ' όλα τα χρόνια.
Ένας αυθεντικός άνθρωπος, ένας αντιήρωας, ένας αντικομφορμιστής που υποδύεται θαυμάσια ο πρωταγωνιστής, Stanton, & που σίγουρα θα τον έχει συμπαθήσει ο καθένας μας!

διαδρομες

2010-08-29T00:03:00.000+03:00

Το απόγευμα με βρήκε να κάθομαι στη βεράντα του 5ου ορόφου, λίγο πριν χαθεί ένας κουρασμένος ήλιος. Ένα τραγουδάκι με τη φωνή του Βασίλη έρχεται από κάπου και νιώθω να γλυστράω σ' ένα ταξίδι στο παρελθόν. Κοιτάζω προς τη δύση τον κατακόκκινο ουρανό και το βλέμμα μου ακολουθεί τα αεροπλάνα που φεύγουν σε διάφορους προορισμούς. Σε κάποιο από αυτά θα βρίσκεσαι καθισμένη δίπλα στο παράθυρο. Σε σκέφτομαι να ρίχνεις μια τελευταία ματιά από ψηλά πριν απομακρυνθείς προς τα δυτικά.
...σαν δυο φωτάκια βραδινού αεροπλάνου / τα δυο σου μάτια και χαράζουν τον αέρα / η αγκαλιά σου είναι η σκάλα του Μιλάνου / κι εγώ απόψε έχω επίσημη πρεμιέρα.....
Πάρε με πάρε με / μέσα σου να κρυφτώ / σαν να μην έζησα / πριν απ' το βράδυ αυτό....
Θέλω να δω το πρόσωπο σου ανθισμένο / να με φιλάς όλη τη νύχτα όσο αντέξεις
σαν φλιπεράκι γελαστό ξετρελαμένο / σου δίνω ακόμα μία μπίλια για να παίξεις
Κι ύστερα ξάπλωσε κοντά μου και κοιμήσου / εγώ θα πιάσω μια γωνίτσα στο κρεβάτι / όχι πως έχω το κλειδί του παραδείσου / μα σ' αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι....
[Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου]

Τελικά το καλοκαίρι κάποιος το παίρνει μαζί του, δεν μπορεί να φεύγει μόνο του

Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Λίνα Νικολακοπουλου

2010-08-27T10:35:00.000+03:00

Ένα μωρό, μωρό παιδί χρόνια
έχει κρυφτεί στο σώμα μου
τρώει μπογιές, καρδιές, φωτιές, χιόνια
και την κολώνια μου

Μέρα νύχτα κλαίει
δε με θες μου λέει
τρέχει στην μπανιέρα γυμνό
λούζει τα μαλλιά μου
πλένει τα φιλιά μου
βγάζει απ' την ψυχή μου καπνό

Ένα μωρό, μωρό παιδί χρόνια
έχει κλειδιά απ' το σπίτι μου
κάνει ζημιές, βρωμιές, χαρές, ψώνια
κάτω απ' τη μύτη μου

Χρόνια μ' αρρωσταίνει
χρόνια μου γελά
μου 'χες πει θα ζούμε καλά
μούρη μου σπασμένη
ρούχα μου απαλά
σου 'χα πει θα ζούμε καλά

Ένα μωρό-μωρό παιδί φως μου
για να με δεις το χτένισα
κι αν μ' αγαπάς
καιρό-καιρό δως μου
δώρο στο γέννησα

Χρόνια ερωτευμένο
παραμυθιασμένο
μ' ένα μυαλουδάκι γερό
που όταν λέει πεθαίνω
τρέχω του μαθαίνω
τι θα πει μωρό μου
Μπορώ

[Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου]

moonlight

2010-08-24T22:05:00.000+03:00

Είναι που πάντα πλησιάζει τόσο κοντά, σχεδόν εξ επαφής, μετατρέποντας για λίγο το άυλο σε υλικό. Περνώντας από το φανταστικό στο αληθινό γίνεται κυρίαρχος των αισθήσεων και των παραισθήσεων. Είναι που από εκεί ψηλά, απερίσπαστα βλέπει κάθε τι...

ησυχες μερες

2010-08-22T15:30:00.000+03:00

Που είναι κρυμμένες οι ήσυχες ώρες, οι ξαφνικές στιγμές, οι όμορφες μέρες;
Στους δρόμους ενός ορεινού μικρού χωριού, ή σε μια πολύβουη πόλη. Στη σκιά ενός δένδρου ή στην πίστα ενός αεροδρομίου. Στην ήσυχη βεράντα με θέα το πέλαγο ή στις κερκίδες για μια βραδινή παράσταση στο Ηρώδειο. Στο ξεφύλλισμα των βιβλίων πάνω στους πάγκους των βιβλιοπωλείων ή στα έγγραφα word. Στην προβολή μιας κινηματογραφικής ταινίας ή ενός σεμιναρίου. Στα ατέλειωτα χιλιόμετρα μιας εθνικής οδού ή στα ελάχιστα τετραγωνικά ενός γραφείου. Στην ελεύθερη ζωή ή στα δεσμά ενός έγγαμου βίου...

καραβια αλητες

2010-08-18T00:47:00.003+03:00

Όποτε βλέπω κάποιο καράβι η σκέψη μου είναι ήδη επάνω στο κατάστρωμα. Ενώ εγώ παραμένω στην παραλία πίνοντας τον φραπέ και φλυαρώντας, εκείνη έχει ήδη σαλπάρει με τον πρώτο συριγμό του πλοίου. Tι να την κάνω, διακοπές έχουμε ας κάνει ό,τι θέλει. Όπου και να πάει πάλι εδώ θα γυρίσει.

Καράβια αλήτες μας σφύριξαν κάτι.
Μας είπαν ελάτε, μας κλείσαν το μάτι.
Μπροστά μας περνάνε, μα δε σταματάνε.
Τα άσπρα πανιά τους δεν ήταν για μας.
Καράβια περάσαν, χαθήκαν στα βάθη.
Γιατί μας γελάσαν κανείς δε θα μάθει.
Ανάποδη μέρα, τα τράβηξε πέρα.
Σ' αυτό το λιμάνι δεν φεύγει κανείς.

Στο 'να μου χέρι το τσιγάρο
μοιάζει με χαμένο φάρο.
Κι άμα θα σβήσει, θα 'ρθει μπόρα.
Σχόλασε το γλέντι τώρα.

[Στίχοι: Φώντας Λάδης]

παρά θιν' αλός ΙΙ

2010-08-15T18:35:00.001+03:00

Λιώνει το καλοκαίρι στο σώμα σου. Μικρά ρυάκια σχηματίζονται στο κορμί σου και παρασύρουν τις μέρες μου & τους πόθους μου στη μεγάλη θάλασσα. Προσπαθώ να αλλάξω την πορεία τους, να εκτρέψω τη ροή τους έξω από τα καθιερωμένα. Φεύ όμως βρίσκουν πάλι το δρόμο τους για να καταλήξουν στο ίδιο σημείο. "Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ' ακρογιάλια" θα τα πάρει μαζί της, στην απέραντη αγκαλιά της και το χειμώνα, θα μας κλείνει το μάτι όταν ο ήλιος θα πέφτει απο μακρυά πάνω της κάνοντας σινιάλα που θα τρεμοπαίζουν μέσα από χιλιάδες μικρά καθρεπτάκια...

αποψε παλι

2010-08-11T21:00:00.005+03:00

Μου τοχεις πεί πολλές φορές, όταν κατέβαζες τα ποτηράκια σου. Κι άλλες τόσες το σκεφτόσουν. Όταν μια μέρα, μια νύχτα...

Aπόψε πάλι που θα βγεις
θέλω να πιεις και να μεθύσεις
απ’ τα κρυμμένα να σωθείς
στα περασμένα να γυρίσεις

...θα βγείς για τσιγάρα, για εφημερίδα, ή στο μάρκετ, ή μετά την άδεια της δουλειάς σου, ή όπως θα σου τη δώσει, θα βγείς και δε θα γυρίσεις...

Ότι σε φέρνει τιμωρεί
ότι σε διώχνει σε λυτρώνει
άδειο ποτήρι η ζωή
ή το γεμίζεις ή σε κόβει

...έχεις δικαίωμα άλλη μια ευκαιρία, μου'λεγες και πως θες να δοκιμάσεις. Η κατάσταση έχει ωριμάσει. Όσο την αφήνεις θα βαραίνει και θα είναι πιο δύσκολα τα πράγματα. Ούτε μπρος ούτε πίσω...

Απόψε πάλι που θα ‘ρθεις
την πόρτα πίσω σου να κλείσεις
από γυναίκα θα κρυφτείς
μα σα γυναίκα θα γυρίσεις

...ο άνθρωπος χρειάζεται να είναι ελεύθερος. Ακόμη και ανάμεσα σε άλλους. Ιδιαίτερα τότε έχει πιο πολύ ανάγκη, από το οξυγόνο των ελεύθερων επιλογών του και σκέψεων που συνήθως καταπιέζονται.

Aπόψε πάλι που θα βγεις
θέλω να πιεις και να μεθύσεις....

[Στίχοι: Κώστας Καλδάρας]

παρά θιν' αλός

2010-08-08T22:45:00.000+03:00

Ενας καλός συνδυασμός είναι και το διάβασμα δίπλα στη θάλασσα. Χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς υποχρεώσεις, δίχως ρολόγια & προγράμματα, δίχως καθημερινές μετακινήσεις, κραυγές & οιμωγές, ο κόσμος ένα απέραντο ξενοδοχείο, έχοντας μόνο τον ήχο των κυμάτων και τις αρμυρές της σταγόνες που φέρνει ο άνεμος, δέχεσαι με ικανοποίηση την απεραντοσύνη της & τη γαλήνη της σαν κάτι φυσικό και, νιώθεις ακόμη και τις φλέβες σου να συντονίζονται με το ρυθμό της.
Ο πρωινός καφές αποκτά άλλη διάσταση και το ούζο του μεσημεριού γίνεται ο τρελός λοστρόμος στο πλοίο που σε ταξιδεύει ανάμεσα στις γραμμές του βιβλίου και στα κύματα της ψυχής σου.
Οι μέρες και οι νύχτες υποκλίνονται με χάρη η μία στην άλλη στη γραμμή του ορίζοντα, που ποτέ δεν μπορείς να δεις εύκολα μέσα σε μια πόλη, δίπλα σε μια λάμπα θυέλλης μέχρι το ξημέρωμα, άσβεστο σινιάλο για τις γοργόνες των παραμυθιών.

summer nights

2010-08-06T21:42:00.002+03:00

"Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσαν.
Τ᾿ ἀλφαβητάρι τῶν ἄστρων ποὺ συλλαβίζεις
ὅπως τὸ φέρει ὁ κόπος τῆς τελειωμένης μέρας
καὶ βγάζεις ἄλλα νοήματα κι ἄλλες ἐλπίδες,
πιὸ καθαρὰ μπορεῖς νὰ τὸ διαβάσεις"
[Γ. Σεφέρης]

Μ' αρέσει η παγωμένη μπύρα και, η καλύτερη εποχή για να την απολαύσει κανείς είναι το καλοκαίρι.

Στα μισά του καλοκαιριού βρίσκομαι, χωρίς ιδιαίτερες στιγμές. Απολαμβάνω προς το παρόν τις ζεστές ώρες & τις νύχτες στο μπαλκόνι.

Με μια βερμούδα η ζωή κυλάει νωχελικά στη ζεστή αγκαλιά του καλοκαιριού.

Χωρίς πολλές απαιτήσεις έχεις τ' αστέρια πιο κοντά σου κάθε νύχτα τώρα...

2010-08-04T16:10:00.001+03:00

Λοιπόν ο πιο υπέροχος μήνας του καλοκαιριού παρήλθε. Ένας Ιούλιος ζεστός και φωτεινός όπως του αξίζει. Έφυγε, χωρίς να με πάρει μαζί του. Ποιος περιμένει τώρα μέχρι την άλλη φορά. Μέχρι το άλλο καλοκαίρι. Δεν κατάφερα να συντονιστώ μαζί του. Γλύστρησε μέσα από τη ζωή μου όπως η άμμος μέσα από τα δάχτυλα. Μόνο στο ημερολόγιο έχει ξεχαστεί ακόμη κρεμασμένος.

vertigo

2010-07-29T13:25:00.005+03:00

Άφιξη αναχώρηση
Αναχώρηση άφιξη
χιλιόμετρα & μίλια ναυτικά
Υποδοχή διαμονή
ποτό και μουσική
ακτή μαγική
Άφιξη αναχώρηση
περίμενε έχω μπερδευτεί
ανατολή δύση
εξοχή μαγική
διάφανη ατμόσφαιρα
μακρυά από τα κανάλια
της σύγχρονης τηλεοπτικής
....βενετίας

καλοκαιρινα

2010-07-25T21:32:00.003+03:00

"...Το αληθινό σου πρόσωπο, φεγγάρι που επιστρέφει
δε θέλει πια να εξαπατά,
δε βρίσκει αντιστάσεις μες στα γρανάζια της ζωής
που ξεκολλούν και σβήνουν τις λάμπες,
όταν μέσα μου βραδιάζει...".

[Ν.-Α. Ασλάνογλου]

χρωμα

2010-07-20T19:28:00.003+03:00

[Leonid Afremov]

Aιχμαλωτίζει το χρόνο
και καθοδηγεί τις αισθήσεις
αφοσιωμένη εκστατικά
στο δικό της σύμπαν
αγγίζει τ' αστέρια
ταξιδεύοντας μελωδικά

τη λενε αφροδιτη

2010-07-17T19:15:00.002+03:00

[Στο βραδυνο αστερι]

Εσύ ξανθέ άγγελε του δειλινού
τώρα, καθώς ο ήλιος γέρνει στα βουνά,
άναψε του έρωτα τη λαμπερή σου δάδα

[Ουίλιαμ Μπλέηκ]

Την λένε αφροδίτη & τα χρυσαφένια της
μαλλιά μου παίρνουν τα μυαλά.
Τα γαλανά της μάτια γαλάζιες θάλασσες
σε αιγαιοπελαγίτικα νησιά.
Τη λένε αφροδίτη και το ηλιοκαμένο της κορμί
ξεπροβάλει πάντα θελκτικό μέσα από τα λευκό της φόρεμα.
Τη λένε αφροδίτη και το χαμόγελό της φωτίζει την ψυχή.
Τη λένε αφροδίτη κι ήρθε ξαφνικά.
Τη λένε αφροδίτη κι είναι όλα μια χαρά.
Τη λένε αφροδίτη κι είναι τόσο κοντά.
Τη λένε αφροδίτη μα δεν την έχω αγκαλιά,
είναι ...παντρεμένη με παιδιά.

summer

2010-07-12T21:32:00.000+03:00

Θα σου χαρίσω ένα καλοκαίρι
να το έχεις για τις κρύες νύχτες του χειμώνα

Θα σου χαρίσω ένα καπέλο με βροχή
για τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού

Κι ένα μεγάλο δένδρο για να ξαπλώνεις στον ίσκιο του.

Θα σου ζωγραφίσω κι ένα ανοιχτό παράθυρο
για νάρχεσαι τις νύχτες κοντά μου.

Gone with the Wind

2010-07-03T13:22:00.000+03:00

"Έπαιζε με τον πέπλο της φιλώντας το κορμί της
τ' αγέρι του βραδιού.
Τ' ανάβλεμμά της χάιδεμα της νιότης' η φωνή της ρυθμός του τραγουδιού."
[Κωστής Παλαμάς]

Ιούλιος & καλοκαίρι, όμορφη κι ευχάριστη εποχή για όσους μπορούν να την απολαύσουν, κοντά σε μια θάλασσα σε κάποιο νησί, ή οπουδήποτε μπορεί να σε οδηγήσει αυτός ο ...άνεμος της ελευθερίας που περνάει μέσα από κάθε χώρο που μας κρατά αιχμάλωτους των επιλογών μας.

"Βρίσκω ότι ο άνεμος ταιριάζει ιδιαίτερα στη γυναίκα,
με τα μακρυά λυτά μαλλιά της που κυματίζουν αγέρωχα πάνω σε μια μηχανή ή στο ανοιχτό αυτοκίνητο καθώς τρέχει στο δρόμο,
με το ανάλαφρό της ένδυμα του καλοκαιριού που προσφέρεται σπονδή στις διαθέσεις μιας απογευματινής αύρας,
κρατώντας το καπέλο της τη στιγμή του αποχαιρετισμού στο κατάστρωμα ενός πλοίου που σε λίγο θα διασχίσει το πέλαγο..."

Όταν φυσάει ανοίγω το παράθυρο, μαζεύοντας κάπως τα χαρτιά μου αλλά συνήθως κάποιο από αυτά θα ξεφύγει & θα το πάρει μαζί του ο αέρας. Το αφήνω χωρίς να το εμποδίσω & το βλέπω όπως απομακρύνεται από ψηλά χορεύοντας στα ρεύματα που το παρασύρουν κάπου αλλού, ίσως καλύτερα από εκεί που βρισκόταν.

la luna

2010-06-30T00:09:00.000+03:00

Ὅλοι κοιμοῦνται

κι ἐγὼ ξαγρυπνῶ

περνῶ σὲ χρυσὴ κλωστὴ

ἀσημένια φεγγάρια

[Μ. Σαχτούρης] (Η αγρύπνια)

Todos os nomes

2010-06-24T05:54:00.008+03:00

Η μέρα αρχίζει να μικραίνει πάλι αλλά εγώ συνεχίζω να μεγαλώνω. Οι μέρες ποτέ δεν ασχολούνται με τα προβλήματα των ανθρώπων. Μάλλον εμείς τις κάνουμε προβληματικές. Ο τεχνολογικός πολιτισμός μας δεν φαίνεται να ελευθερώνει τον άνθρωπο από τη δουλεία, να μειώνει το χρόνο απασχόλησης και να αυξάνει τον ελεύθερο χρόνο. Αντιθέτως ζορίζει περισσότερο τα πράγματα για την πλειονότητα σε ζωτικά θέματα, όπως το ασφαλιστικό, τις αποδοχές, την ανεργία. Κάτι δεν πάει καλά φαίνεται στη γηραιά μας ήπειρο.
"Δυστυχώς ο καπιταλισμός θα παραμείνει παρά την αποτυχία του", έλεγε ο Πορτογάλος νομπελίστας Ζοζέ Σαραμάγκου, "Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα παγκόσμιο κίνημα διαμαρτυρίας από ανθρώπους που δεν θα το βάζουν κάτω, δεν θα φύγουν από τους δρόμους και θα διαδηλώνουν κάθε μέρα. Πρέπει να δείχνουμε σε όσους έχουν την εξουσία ότι δεν θέλουμε να ζούμε σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η αδικία, ο πόλεμος, ο εξευτελισμός και στον οποίο η ζωή των περισσότερων ανθρώπων δεν αξίζει τίποτα"
Ένα από τα βιβλία του που διάβασα είναι το "Όλα τα ονόματα" Ο ήρωας του ένας ταπεινός γραφέας του Γενικού Ληξιαρχείου του Κράτους, ένας ύμνος για τον ανώνυμο, για τον μέσο & συνηθισμένο άνθρωπο και την εφήμερη ζωή του, "-Έτσι είμαι εγώ, πάντα απαντώ όταν με ρωτούν
- Είστε υποτελής, υποτακτικός, εξαρτημένος, υπηρέτης στις διαταγές των άλλων, παιδί για τα θελήματα"
αποδεικνύοντας όμως πως "...σε συνθήκες ακραίου μπλεξίματος το πνεύμα δίνει το πραγματικό μέτρο του μεγαλείου του."

Ligustrum vulgare

2010-06-20T14:00:00.014+03:00

Υπάρχει ένα δένδρο στην αυλή. Ένα αειθαλές λιγούστρο. Είναι εκείνα που λέγονται και είναι καλλωπιστικά. Αυτή την εποχή είναι σε πλήρη ανθοφορία με μικρούλια πρασινόλευκα ή κιτρινόλευκα ανθάκια που στολίζουν σαν ανθοδέσμες τα πράσινα φύλλα του. Πότε "χορεύοντας" με τον άνεμο όταν φυσάει και πότε "λούζεται" με τη βροχή, χαρίζει την άφθονη και ευεργετική σκιά του, που δεν συγκρίνεται με κανένα κλιματιστικό μηχάνημα, φιλτράροντας τις ακτίνες του ήλιου μέσα από το φύλλωμά του, ιδίως τώρα το καλοκαίρι. Μικρά πουλιά έρχονται στα κλαδιά του ανάμεσα στα φυλλώματα και η παρουσία του απαλύνει το σύνηθες τσιμεντένιο περιβάλλον. Παρ' όλα αυτά η επιθυμία της καλής μου κατά τα άλλα, αξιοσέβαστης γειτόνισσας είναι να κόψει όσα από τα κλαδιά του εισβάλλουν στον δικό της εναέριο χώρο της αυλής της γιατί δεν μπορεί να μαζεύει συνεχώς τα φύλλα και ότι άλλο ρίχνει το αγενές δενδράκι και λερώνει τον προσωπικό της χώρο. Ας είναι όμως, οι περισσότεροι θέλουμε τα οποιαδήποτε οφέλη αλλά χωρίς προσωπικό κόστος επιβάρυνσης.

"Οι αγγλόφωνοι το λένε Wild Privet, οι Γερμανοί λένε Der Liguster οι Γάλλοι Le troène commun
Στη γλώσσα των βιολόγων είναι Ligustrum vulgare"